Okręty podwodne typu Orzeł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne typu Orzeł
ORP Orzel.jpg
Rodzaj okrętu SS
Kraj budowy  Holandia
Projekt NeVeSBu i Marynarka Wojenna (2RP)
Stocznia De Schelde, Rotterdamse
Zbudowane 2
Wodowanie:
• pierwsza jednostka
• ostatnia jednostka

14 stycznia 1938
17 października 1938
Użytkownicy  Marynarka Wojenna
Typ poprzedzający Wilk
Typ następny U
Wejście do służby:
• pierwsza jednostka
• ostatnia jednostka

2 lutego 1939
16 kwietnia 1939
Służba w latach 1939-1969
Stracone "Orzeł"
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 × 550 mm + 1 poczwórna wyrzutnia zewnętrzna
4 × 550 mm
Uzbrojenie 20 torped, 1 działo 105 mm, 1 działo przeciwlotnicze 40 mm
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

19,44 węzła
8,9 węzła
Zanurzenie testowe 80 metrów
Wyporność:
• na powierzchni 1100 ton
• w zanurzeniu 1650 ton
Długość 84 metry
Szerokość 6,7 metra
Napęd 2 silniki wysokoprężne typu 6QD42Sulzer o łącznej mocy 4740 KM; nr. fabryczne 480, 481
2 silniki elektryczne typu Brown Boveri o łącznej mocy 1100 KM.
2 baterie akumulatorów razem 200 ogniw.
Zasięg 7000 Mm przy 10 węzłach
100 Mm przy 3 węzłach w zanurzeniu
Załoga 60 oficerów i marynarzy

Okręty podwodne typu Orzeł – typ dwóch okrętów podwodnych wybudowanych dla Marynarki Wojennej przez stocznie holenderskie De Schelde i Rotterdamse. Konstrukcja tych okrętów została opracowana przy współudziale specjalistów polskiej marynarki wojennej. W projekcie wykorzystano niektóre elementy konstrukcyjne wcześniejszego holenderskiego typu O.16, w tym zewnętrzne treningowe wyrzutnie torpedowe. Kadłub tych jednostek był w całości spawany, a wszystkie płaszczyzny sterowe sterowane były hydraulicznie. Według zamówienia, okręty miały mieć możliwość zanurzania na głębokość 80 metrów, podczas testów jednak osiągnięto głębokość 100 metrów[1]. Projekt okrętów typu Orzeł, był podstawą opracowania bardzo podobnego projektu holenderskich okrętów typu O.19[2]. Według niektórych źródeł, w stoczniach holenderskich zamówiono także dwa kolejne okręty, jednakże zamówienia nie zostały zrealizowane. Prawdopodobne nazwy tych okrętów to „Kuna” i „Łasica”[3]. Dla informacji tej brak jest jednak potwierdzenia w innych źródłach.

Po niemieckiej inwazji na Polskę "Orzeł" przepłynął do sojuszniczej Wielkiej Brytanii i prawdopodobnie na minie zatonął na Morzu Północnym w czerwcu 1940 roku. "Sęp" został internowany w Szwecji, gdzie pozostał aż do końca wojny. Po powrocie do Polski służył w polskiej marynarce wojennej do 15 września 1969 roku.

Przypisy

  1. Orzel class for Poland (ang.). W: Dutch Export Submarines [on-line]. [dostęp 2011-05-27].
  2. Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact, s. 267
  3. Krzysztof Rokiciński: Okręty uniwersalne. Możliwości i ograniczenia (pol.). W: Zeszyty Naukowe Akademii Marynarki Wojennej [on-line]. Akademia Marynarki Wojennej, 2006. [dostęp 2011-05-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007. ISBN 1851095632.