Okręty podwodne typu TR1700

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Okręty podwodne typu TR1700
Ilustracja
Rodzaj okrętu SSK
Kraj budowy  Niemcy
Stocznia Nordseewerke
Zbudowane 2
Użytkownicy  Armada de la República Argentina
Służba w latach 1984-
Stracone 1
Uzbrojenie:
22 torpedy lub 34 miny
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe

6 x 533 mm
Sensory sonar STN Atlas CSU-3/4
radar nawigacyjny Calypso IV
Wyposażenie system kierowania ogniem H.S.A. Sinbads, telefon podwodny, 2 peryskopy
Załoga 29 oficerów i marynarzy
Wyporność:
• na powierzchni 2080 ton
• w zanurzeniu 2280 ton
Rodzaj kadłuba jednokadłubowy
Zanurzenie testowe 270 m
Długość 65,93 m
Szerokość 7,3 m
Zanurzenie 6,5 m
Napęd:
4 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 4940 kW (6720 KM)
1 silnik elektryczny o mocy 6600 kW (8980 KM), 1 śruba
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

15 węzłów
25 węzłów
Zasięg:
• na powierzchni 12 000 Mm przy prędkości 8 węzłów na chrapach
• w zanurzeniu 460 Mm przy prędkości 6 węzłów

Okręty podwodne typu TR1700argentyńskie okręty podwodne z lat 80. XX wieku. W latach 1980–1985 w niemieckiej stoczni Nordseewerke w Emden zbudowano dwa okręty tego typu, które przyjęto do służby w Armada de la República Argentina w latach 1984–1985. „San Juan” zaginął na południowym Atlantyku w listopadzie 2017 roku, zaś „Santa Cruz” nadal znajduje się w aktywnej służbie (stan na 2018 rok).

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Okręty podwodne typu TR1700 zostały zaprojektowane na zamówienie Argentyny w biurze konstrukcyjnym stoczni Nordseewerke, konkurencyjnym w stosunku do należącego do Howaldtswerke-Deutsche Werft biura Ingenieurkontor Lübeck[1]. 30 listopada 1977 roku stocznia zawarła z rządem Argentyny kontrakt na dostawę czterech jednostek typu TR1700 i dwóch typu TR1400, będących zmniejszoną wersją tych pierwszych[2][3]. W 1982 roku strony zmieniły zapis umowy, rezygnując z jednostek typu TR1400, zamiast których miały powstać kolejne dwa okręty typu TR1700[2][3]. Pierwsze dwie jednostki zbudowano w Niemczech, pozostałe cztery miały powstać w argentyńskiej stoczni Domecq García w Buenos Aires przy wsparciu technicznym i materiałowym Nordseewerke[1].

Dwa pierwsze okręty typu TR1700 zostały zbudowane w niemieckiej stoczni Nordseewerke w Emden (numery budowy 463 i 465)[2][3]. Stępki tych jednostek położono w latach 1980–1982, a zwodowane zostały w latach 1982–1983[4][5]. Stępki dwóch kolejnych okrętów, budowanych w argentyńskiej stoczni Domecq García położono w latach 1983–1985, jednak okręty nigdy nie zostały zwodowane i ukończone[2][3]. Rozpoczęto budowę pierwszych dwóch z tych ostatnich jednostek, jednak na skutek problemów finansowych żadnej nie ukończono[6]. Okręty te – znacznie większe od niemieckich eksportowych jednostek typu 209 – charakteryzują się dużym zasięgiem umożliwiającym prowadzenie operacji morskich na otwartych wodach południowego Atlantyku i Pacyfiku[7]. Są jednymi z największych konwencjonalnych okrętów podwodnych na świecie[8].

Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby
Santa Cruz” (S-41) Nordseewerke 6 grudnia 1980 28 września 1982 14 grudnia 1984
San Juan” (S-42) 18 marca 1982 20 czerwca 1983 19 listopada 1985
„Santa Fé” (S-43) Domecq García 4 października 1983 - -
„Santiago del Estero” (S-44) 5 sierpnia 1985

Dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

Jednostki typu TR1700 są dużymi, jednokadłubowymi okrętami podwodnymi o długości całkowitej 65,9 metra, szerokości 7,3 metra (8,36 metra nad statecznikami) i zanurzeniu 6,5 metra[3][4]. Kadłub ma długość 47,44 metra i średnicę 7,3 metra[4]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosi 2080 ton (bez zbiorników balastowych), a w zanurzeniu 2280 ton[4][a].

Okręty napędzane są na powierzchni i w zanurzeniu przez trakcyjny silnik elektryczny prądu stałego Siemens 1H4525 o mocy 6600 kW (8980 KM) przy 200 obr./min[3][9], zasilany z ośmiu baterii akumulatorów po 120 ogniw o łącznej pojemności 11 900 Ah (w ciągu czasu rozładowania wynoszącego 10 godzin)[10], ładowanych przez generatory o mocy po 1100 kW, poruszane czterema czterosuwowymi, 16-cylindrowymi silnikami wysokoprężnymi MTU 16V 652 MB80 o łącznej mocy 4940 kW (6720 KM)[3][4]. Jednowałowy i jednośrubowy układ napędowy pozwala osiągnąć prędkość 15 węzłów na powierzchni i 25 węzłów w zanurzeniu (na chrapach 13 węzłów)[7][4]. Zasięg wynosi 12 000 Mm przy prędkości 8 węzłów na chrapach i 460 Mm przy prędkości 4 węzłów w zanurzeniu (lub 20 Mm przy prędkości maksymalnej)[11][12]. Zbiorniki mieszczą maksymalnie 314 ton paliwa[4]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosi 270 metrów, zaś autonomiczność 30 dób (maksymalnie 70 dób)[2][4].

Okręty wyposażone są w sześć dziobowych wyrzutni torped kalibru 533 mm, z łącznym zapasem 22 torped (lub 34 min)[4][13]. Jednostki mogą przenosić torpedy typu SST-4 lub Mark 37[13]. Na okrętach zainstalowany jest automat do ładowania torped, zdolny w czasie 50 sekund przeładować wyrzutnie[12][13]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmuje radar nawigacyjny Thomson-CSF Calypso IV, telefon podwodny, system kierowania ogniem (przelicznik torpedowy) H.S.A. Sinbads, sonar STN Atlas CSU-3/4, bierne urządzenie pomiaru odległości Thomson Sintra DUUX-5 oraz bojowy system przeciwdziałania elektronicznego (ECM) Sea Sentry III[4][13]. Prócz tego okręty mają dwa peryskopy, dwie tratwy ratunkowe, ponton i kotwicę[4].

Załoga pojedynczego okrętu składa się z 8 oficerów oraz 21 podoficerów i marynarzy (na okręcie znajduje się 12 rezerwowych koi dla maksymalnie 30 żołnierzy sił specjalnych)[4][b].

Służba[edytuj | edytuj kod]

„Santa Cruz” i „San Juan” w Mar del Plata w 2007 r.

18 października 1984 roku dokonano odbioru technicznego pierwszego okrętu, po którym udał się w rejs do kraju, przebywając 6900 Mm w zanurzeniu[10]. 14 grudnia 1984 roku jednostkę pod nazwą ARA „Santa Cruz” przyjęto do służby w Armada de la República Argentina[2][4]. Drugą jednostkę pod nazwą ARA „San Juan” przyjęto do służby 19 listopada 1985 roku [2][10][c]. Początkowo okręty otrzymały numery taktyczne S-33 i S-34, zmienione następnie na S-41 i S-42[4].

W latach 1999-2001 „Santa Cruz” przeszedł kapitalny remont w brazylijskiej stoczni AMRJ w Rio de Janeiro, obejmujący m.in. wymianę silników, baterii akumulatorów i wyposażenia elektronicznego[4]. Kolejny remont kapitalny został przeprowadzony w latach 2005-2007 w krajowej stoczni Domecq García w Buenos Aires[13]. Również „San Juan” przeszedł w latach 2007-2011 w stoczni CINARA w Buenos Aires remont kapitalny i modernizację, obejmującą m.in. wymianę silników, akumulatorów, peryskopów i chrap[13].

„San Juan” zaginął na południowym Atlantyku 15 listopada 2017 roku podczas rejsu do Mar del Plata z 44 osobami na pokładzie[14][15]. Jego ostatnia znana pozycja to 46°44′S 60°08′W/-46,733333 -60,133333[16]. 16 listopada 2018 roku marynarka argentyńska opublikowała informację, że szczątki zaginionego okrętu zlokalizowano w wodach Oceanu Atlantyckiego na wysokości Półwyspu Valdés w argentyńskiej Patagonii, na głębokości 800 metrów[17].

„Santa Cruz” nadal znajduje się w składzie argentyńskiej floty (stan na rok 2018)[3].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 11, Moore 1986 ↓, s. 10, Sharpe 1988 ↓, s. 10, Sharpe 1990 ↓, s. 10, Saunders 2004 ↓, s. 11, Saunders 2009 ↓, s. 11 i Fontenoy 2007 ↓, s. 331 podają, że wyporność wynosi 2116/2264 tony, zaś Gogin 2018 ↓ podaje wyporność wynoszącą 2150/2356 ton.
  2. Podczas ostatniego rejsu „San Juan” na jego pokładzie znajdowały się 44 osoby[14].
  3. Ehlers 2013b ↓, s. 90 i Gogin 2018 ↓ podają, że „San Juan” przyjęto do służby 18 listopada 1985 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]