Okręty podwodne typu U-52

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne typu U-52
Kraj budowy Austro-Węgry
Stocznia Austriawerft[1]
Zbudowane 0
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 kal. 450 mm[1]
2 kal. 450 mm[1]
Uzbrojenie 2 × 10 cm/L35 lub 2 × 12 cm/L35
1 × km 8 mm[1]
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

15,75 węzła[1]
9 węzłów[1]
Wyporność:
• na powierzchni 849 t [1]
• w zanurzeniu 1200 t [1]
Długość 76 m[1]
Szerokość 7 m[1]
Napęd 2 śruby
2 × silniki diesla, łącznie 2400 bhp (1800 kW)
2 × silniki elektryczne, łącznie 1480 shp (1100 kW)[1]
Załoga 40[1] oficerów i marynarzy

Okręty podwodne typu U-52 – typ czterech oceanicznych okrętów podwodnych budowanych dla austro-węgierskiej marynarki Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine w czasie I wojny światowej. Budowę dwóch pierwszych okrętów tego typu rozpoczęto w 1916, ale żadna z jednostek nie została zwodowana ani ukończona przed końcem wojny. Oba nieukończone kadłuby zostały zezłomowane po zakończeniu wojny.

Projekt[edytuj | edytuj kod]

Flota austro-węgierskich okrętów podwodnych była w większości przestarzała w momencie wybuchu I wojny światowej[2]. Przez pierwsze dwa lata wojny austro-węgierska marynarka skupiała swoje wysiłki na zbudowaniu podwodnej floty dla obrony własnych wybrzeży Adriatyku. Gdy jednostki tego rodzaju znajdowały się już w budowie lub zostały nabyte od Niemiec, skierowano wysiłki na zbudowanie większych okrętów, mogących operować także na znacznie większym Morzu Śródziemnym[2].

Marynarka wybrała projekt "A 6" stoczni Stabilimento Tecnico Triestino (STT) jako najlepszy w konkursie na nowy oceaniczny okręt podwodny. Plany opisywały jednostkę o wyporności 849 t na powierzchni i 1200 t w zanurzeniu. Okręty miały mieć 76 m długości, szerokość 7 m i zanurzenie kadłuba 3,51 m. Okręty miały być poruszane dwiema śrubami napędowymi, które były napędzane na powierzchni dwoma silnikami diesla o łącznej mocy 2400 bhp (1800 kW), natomiast w zanurzeniu napęd stanowiły dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1480 shp. Prędkość maksymalna wynosiła odpowiednio 15,75 węzła i 9 węzłów. Załogę okrętów tego typu miało stanowić 40 ludzi[1].

Uzbrojenie okrętów podwodnych typu U-52 stanowiły cztery dziobowe i dwie rufowe wyrzutnie torped (zapas wynosił 9 torped). Pierwotne plany zakładały zastosowanie dwóch dział kal. 10 cm/L35, w przypadku trzeciej i czwartej jednostki planowano zastosowanie dwóch dział kal. 12 cm/L35[1].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Do 1916 Austriawerft, która była nową, w założeniu bardziej „patriotyczną” nazwą stoczni STT[3], rozpoczęła budowę dwóch pierwszych jednostek: U-52 i U-53[2]. Kwatera główna firmy pozostawała w Trieście, ale źródła nie podają dokładnie, gdzie położono stępki tych dwóch okrętów. Wchodziły one w skład programu budowy sześciu oceanicznych okrętów podwodnych w tym czasie[a]. W grudniu 1917 złożono zamówienia na budowę U-54 i U-55[4].

Brak zarówno materiałów, jak i wykwalifikowanej siły roboczej, przyczyniał się do spowolnienia postępów w budowie wszystkich oceanicznych okrętów podwodnych[3]. W rezultacie żaden z pierwszej pary okrętów nie został zwodowany ani ukończony, natomiast budowa drugiej pary została anulowana przed położeniem stępek. W momencie zakończenia wojny U-52 był ukończony w 25%, natomiast U-53 był gotowy jedynie w 10%. Obie jednostki zostały zezłomowane w 1919[1].

Uwagi

  1. Pozostałe cztery jednostki to U-48 i U-49 typu U-48 oraz U-50 i U-51 typu U-50. Gardiner, s. 341.

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Gardiner, s. 344.
  2. a b c Gardiner, s. 341.
  3. a b Baumgartner & Sieche The Austro-Hungarian Submarine Force (tłumaczenie na język angielski z książki Die Schiffe der k.(u.)k. Kriegsmarine im Bild Erwin Sieche) [dostęp 2011-07-14]
  4. Gardiner, s. 342.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]