Oleg Michał
wizerunek Olega Gorzesławicza, moneta, XI w. | |
Trójząb Olegowiczów | |
Pieczęć Olega Gorzesławicza, 1094 | |
| Książę wołyński | |
| Okres | |
|---|---|
| Poprzednik | |
| Następca |
Jaropełk Piotr |
| Książę tmutarakański | |
| Okres | |
| Poprzednik | |
| Książę czernihowski | |
| Okres | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Książę siewierski | |
| Okres |
od 1097 |
| Następca | |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | |
| Data urodzenia |
ok. 1055 |
| Data śmierci | |
| Ojciec | |
| Matka |
Cecylia |
| Rodzeństwo |
tzw. Wyszesława, |
| Małżeństwo |
Teofania Muzalon |
| Dzieci |
Maria Olegowna, |
| Małżeństwo |
Maria Juriewna |
| Dzieci | |
Oleg Michał Światosławowicz zw. Gorzesławiczem, ukr. Оле́г Святосла́вич Гореславич (ur. ok. 1055, zm. 1 sierpnia 1115) – książę ruski, w 1073–1078 wołyński, w 1083–1094 tmutarakański, w 1094–1096 czernihowski, w 1098–1115 siewierski.
Syn Światosława II i jego pierwszej żony Cecylii. Po śmierci ojca w roku 1077, panującego w Czernihowie i Kijowie, rozpoczął walkę ze stryjem Wsiewołodem o odzyskanie księstwa czernihowskiego. Przegrany osiadł w Konstantynopolu. Dzięki staraniom cesarza bizantyńskiego Nikifora III pomiędzy 1079 a 1081poślubił Teofanię Muzalon (zm. 1090), ciotkę przyszłego patriarchy Konstantynopola, Mikołaja IV[1]. W 1083 przybył na Krym, gdzie przejął władzę w Tmutarakanie i złożył hołd lenny Bizancjum. W 1094, korzystając z pomocy Połowców, z których chanami był spokrewniony, zdobył Czernihów.
Na stałe wrócił na ojcowiznę (wraz z braćmi, Dawidem i Jarosławem) dopiero po zjeździe Rurykowiczów w Lubeczu (1097). W latach 1107 i 1113 uczestniczył w wyprawach na Połowców, zapoczątkował linię Olegowiczów, książąt czernihowskich w XII wieku i XIII wieku.
Miał trzech synów i córkę:
- Wsiewołod II Olegowicz, książę kijowski 1139–1146
- Igor II Olegowicz
- Światosław Olegowicz, książę czernihowski 1154–1164
- Maria (zm. 1146), żona Piotra Włostowica[2]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Bieniak 1985 ↓, s. 54.
- ↑ Bieniak 1985 ↓, s. 54–55.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Janusz Bieniak: Elity polityczne Polski XII wieku. W: Społeczeństwo Polski średniowiecznej : Zbiór studiów. Stefan Kuczyński (red.). T. 3. Warszawa: PWN, 1985, s. 13–74. ISBN 83-01-05657-6.
- Borys Rybakow: Pierwsze wieki historii Rusi. Andrzej Olejarczuk (tłum. z ros.). Warszawa: PIW, 1983. ISBN 83-06-00886-3.