Oleg Wołkow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Oleg Wołkow właśc. O.W. Osugin, (ur. 21 stycznia 1900 w Petersburgu , zm. 10 lutego 1996 w Moskwie) – rosyjski pisarz, publicysta i tłumacz.

Spędził 27 lat w więzieniach, obozach i na zesłaniu. Autor głośnych wspomnień obozowych „W otchłani”.

Spokrewniony z najwybitniejszymi rodami rosyjskiej arystokracji i finansjery, potomek admirałów Łazariewych — twórców słynnej Floty Czarnomorskiej. Ojciec Wasilij Aleksandrowicz był dyrektorem Izby Rosyjskich zakładów bałtyckich roślin, matka Aleksandra Arkadjewna – pochodziła z rodu admirałów Łazariewych.

Oleg Wołkow był prawnukiem ulubionego i słynnego admirała i dowódcy Floty Czarnomorskiej Mikołaja I, Michaiła Łazariewa. Ród Łazariewych dał Rosji siedmiu admirałów.

Niemal trzydzieści lat spędził w sowieckich więzieniach, obozach i na zesłaniu. Pisano o nim, że „przeszedł przez piekło i został Człowiekiem". Krytycy stawiają go w jednym szeregu z dwoma innymi literackimi kronikarzami terroru bolszewickiego — Sołżenicynem i Szałamowem.

„W otchłani" jest historią dramatu i martyrologii inteligencji, włościaństwa i prześladowanych narodów. Wysłana potajemnie za granicę, książka ukazała się po raz pierwszy w języku rosyjskim we Francji (1987), następnie przetłumaczono ją na angielski, francuski, niemiecki... Autor otrzymał za nią liczne nagrody krajowe i zagraniczne, m.in. rząd francuski przyznał mu tytuł kawalera orderu za zasługi w sztuce i literaturze.

Wołkow utworzone na podstawie powieści "zanurzenie się w ciemności, dziesiątki powieści, opowiadania, eseje, szkice, publikowane w drugim obiegu "Chur, nakazał" (1976), "Na końcu drogi" (1978), "Każdy kamień w nim żyje". Z historii na ulicach Moskwy "(1985), "Wszyscy w odpowiedzi "(1986), " W cichej, bocznej "(1987), "Wiek nadziei i wywala" (1989), "Dwa stolicy" (1994) i wiele innych.

Jego wspaniałe tłumaczenia "cywilizacji greckiej" A. Bonnarda, Heriotta wspomnienia "Z przeszłości. W okresie międzywojennym" , "Renoir" Jean Renoir i prace Zoli, Balzaca pozwoliły odkryć przez rosyjskich czytelników pełne brzmienie literatury francuskiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]