Olgierd Terlecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Olgierd Terlecki
Data i miejsce urodzenia 18 października 1922
Oleszyce
Data i miejsce śmierci 31 grudnia 1986
Kraków
Zawód, zajęcie prozaik i historyk

Olgierd Terlecki (ur. 18 października 1922 w Oleszycach, zm. 31 grudnia 1986 w Krakowie) – polski prozaik i historyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1939 roku został wywieziony do ZSRR. W 1941 roku wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W 1942 ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty w Shahrisabz, w Uzbekistanie[1]. Później służył w II Korpusie. Brał udział w bitwie o Monte Cassino i Ankonę. Ukończył Kursy Maturalne Nr 1 w Alessano, we Włoszech. Tam też debiutował jako poeta w 1946 roku na łamach czasopisma „Gazeta Żołnierza”.

W 1947 roku wrócił do kraju i zamieszkał w Krakowie. W latach 1947–1951 był redaktorem „Dziennika Polskiego”, a od 1955 „Życia Literackiego”. W 1953 podpisał rezolucję ZLP w sprawie procesu krakowskiego. W 1982 roku otrzymał nagrodę miasta Krakowa.

Przez 35 lat był tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa PRL, a działalność w tym zakresie szczegółowo opisał jego syn Ryszard[2].

Do współpracy został przymuszony w roku 1951 groźbą aresztowania[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Barwne życie szarej eminencji
  • Bojowe szlaki pustynne
  • Concertina
  • Dni wolności
  • Generał Sikorski
  • Kierunek Cassino (trylogia Polskie drogi)
  • Kuzynek diabła
  • Lekcja miłości
  • Monte Cassino 1944
  • Najkrótsza historia drugiej wojny światowej
  • Opowieść Włoszki
  • Pokonani (trylogia Polskie drogi)
  • Przeznaczenie
  • Przystanek Londyn (trylogia Polskie drogi)
  • Pułkownik Beck
  • Siedem dni Isabelli
  • Szkice i polemiki
  • Troje nieprawdziwych
  • Władysław Sikorski
  • Z dziejów Drugiej Rzeczypospolitej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Czartoryski 1986 ↓, s. 39, 46-47.
  2. a b Ryszard Terlecki: „Lachowicz”, mój ojciec. rp.pl, 2012-10-18. [dostęp 2019-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939–1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.
  • Michał Czartoryski: Na końcu włoskiego buta. Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1986. ISBN 83-03-01259-2.