Olgierd Terlecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Olgierd Terlecki
Data i miejsce urodzenia 18 października 1922
Oleszyce
Data i miejsce śmierci 31 grudnia 1986
Kraków
Zawód prozaik i historyk

Olgierd Terlecki (ur. 18 października 1922 w Oleszycach, zm. 31 grudnia 1986 w Krakowie) – polski prozaik i historyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1939 roku został wywieziony do ZSRR. W 1941 roku wstąpił do Armii Andersa, potem służył w II Korpusie. Brał udział w bitwie o Monte Cassino i Ankonę. Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Alessano. Maturę zdawał w szkołach polskich we Włoszech. Tam też debiutował jako poeta w 1946 roku na łamach czasopisma „Gazeta Żołnierza”.

W 1947 roku wrócił do kraju i zamieszkał w Krakowie. W latach 1947–1951 był redaktorem „Dziennika Polskiego”, a od 1955 „Życia Literackiego”. W 1953 podpisał rezolucję ZLP w sprawie procesu krakowskiego. W 1982 roku otrzymał nagrodę miasta Krakowa.

Przez 35 lat był tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa PRL, a działalność w tym zakresie szczegółowo opisał jego syn Ryszard Terlecki[1].

Twórczość wybrana[edytuj | edytuj kod]

  • Barwne życie szarej eminencji
  • Bojowe szlaki pustynne
  • Concertina
  • Dni wolności
  • Generał Sikorski
  • Kierunek Cassino (trylogia Polskie drogi)
  • Kuzynek diabła
  • Lekcja miłości
  • Monte Cassino 1944
  • Najkrótsza historia drugiej wojny światowej
  • Opowieść Włoszki
  • Pokonani (trylogia Polskie drogi)
  • Przeznaczenie
  • Przystanek Londyn (trylogia Polskie drogi)
  • Pułkownik Beck
  • Siedem dni Isabelli
  • Szkice i polemiki
  • Troje nieprawdziwych
  • Władysław Sikorski
  • Z dziejów Drugiej Rzeczypospolitej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Terlecki: „Lachowicz”, mój ojciec. rp.pl, 2012-10-18. [dostęp 2015-12-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939–1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.