Olgierd Wołczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Olgierd Wołczek
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1922[1]
Toruń
Data i miejsce śmierci 24 sierpnia 1982
Warszawa
Miejsce spoczynku Warszawa
Zawód popularyzator astronautyki
Tytuł naukowy dr
Alma Mater Politechnika Łódzka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Olgierd Wołczek (ur. 3 kwietnia 1922 w Toruniu, zm. 24 sierpnia 1982 w Warszawie) – polski fizyk, popularyzator astronautyki, współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Astronautycznego, autor 32 książek, w większości poświęconych astronautyce.

Życiorys[edytuj]

Olgierd Wołczek urodził się w Toruniu w rodzinie powstańca wielkopolskiego. W Katowicach ukończył szkołę podstawową i gimnazjum. Brał udział w wojnie obronnej w 1939 roku w przeciwlotniczej służbie ostrzegawczej. Po powrocie na Śląsk został aresztowany przez gestapo. Po wyjściu z więzienia przeniósł się do Częstochowy. Uczył się tu na tajnych kompletach i zdał maturę.

W latach 1945-49 studiował chemię na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej, specjalizował się jednak w fizyce, robiąc pracę magisterską na temat rozdzielania izotopów uranu.

Po studiach w latach 1949-55 był asystentem na Uniwersytecie Warszawskim, w Instytucie Badań Jądrowych. W latach 1955-1968 pracował na Politechnice Warszawskiej, oraz jako główny specjalista w urzędzie Pełnomocnika ds. Energetyki Jądrowej i w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej. W 1963 roku obronił pracę doktorską w dziedzinie nauk fizycznych za pracę z dziedziny spektroskopii jądrowej. W latach 1963 do 1976 pracował jako główny specjalista ds. fizyki jądrowej w Urzędzie Pełnomocnika ds. Energii Jądrowej. W tym czasie bierze udział w wielu konferencjach naukowych z zakresu fizyki jądrowej.

W 1954 roku był członkiem-założycielem Polskiego Towarzystwa Astronautycznego i później przez 10 lat był sekretarzem generalnym PTA, a następnie – aż do śmierci – wiceprezesem. Był też długoletnim redaktorem „Astronautyki” oraz „Postępów Astronautyki”.

Był autorem 14 prac naukowych z fizyki jądrowej i 35 prac z astronautyki dotyczących m.in.: napędów jądrowych rakiet, fizyki kosmicznej, wpływu astronautyki na cywilizację ludzką. Prowadził wiele wykładów popularnonaukowych, w tym w radiu i TV. Był członkiem kilku komisji w Międzynarodowej Federacji Astronautycznej oraz członkiem-korespondentem Międzynarodowej Akademii Astronautycznej.

Zmarł 24 sierpnia 1982 roku i został pochowany na powązkowskim Cmentarzu Komunalnym 31 sierpnia 1982.

Twórczość[edytuj]

Wydał 10 książek z fizyki jądrowej oraz 22 książki z dziedziny astronautyki (w łącznym nakładzie ponad pół miliona egzemplarzy), w tym:

  • Izotopy w służbie człowieka (PWN, 1955),
  • Napęd jądrowy samolotów i rakiet,
  • Najnowsze konstrukcje lotnicze – napędy (Państwowe Wydawnictwa Techniczne, 1957),
  • Od sztucznego satelity do stacji kosmicznej (wspólnie z Januszem Thorem, PWT, 1958),
  • Awantura w atomie (Iskry, 1960),
  • Mały słownik astronautyczny (wspólnie z Januszem Thorem, Wiedza Powszechna, 1960),
  • Tajemnice wydarte niebu ( Wiedza Powszechna 1962),
  • Izotopy (PWN, 1965),
  • I znów bliżej gwiazd (Wiedza Powszechna, 1965),
  • Zwiad kosmiczny (Wydawnictwo MON, 1967),
  • Na szlakach Układu Słonecznego (WNT i AP Novosti, 1968, tom IV z cyklu Biblioteczka Astronautyczna),
  • Reportaż z Kosmosu (Wiedza Powszechna, 1968),
  • Astronautyka (Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1968),
  • Zamysły przestrzeni (tom VIII, 1969), również z cyklu Biblioteczka Astronautyczna,
  • 1000 słów o rakiecie i Kosmosie (I wydanie 1969, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, II wydanie 1976),
  • Strumienie cząstek kosmicznych (tom 212 serii wydawniczej Omega, Wiedza Powszechna, 1971)
  • Astronautyka w służbie astronomii,
  • Astronautyka służy ludziom na Ziemi (tom 234 serii wydawniczej Omega, Wiedza Powszechna, 1972),
  • Maria Skłodowska-Curie (Interpress, 1975, 1985),
  • Atom – ludzie – Kosmos (Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1976),
  • Loty międzyplanetarne (wydanie I PWN, 1973; wydanie II PWN 1980),
  • Bliskie i dalekie szlaki kosmiczne (Krajowa Agencja Wydawnicza, 1979), z serii „Opowieści 2000 roku”,
  • W kręgu astronautyki (Nasza Księgarnia, 1980),
  • Narodziny i rozwój Układu Słonecznego (wydanie I, Ossolineum, 1979; wydanie II, Alfa, 1985),
  • Kosmiczne szlaki życia (Wydawnictwo „Iskry”, 1981),
  • Człowiek i tamci z kosmosu (Ossolineum, 1983).
  • rozdział w książce Astronomia popularna (Warszawa, 1972),
  • rozdział VII Napęd rakiet przyszłości (wolne rodniki, rakiety jądrowe cieplne, jonowe, proste i fotonowe) w książce Rakiety, środki napędowe (PWT, 1960),
  • autorstwo haseł astronautycznych w encyklopedycznej książce Kopernik – astronomia – astronautyka (PWN, 1973) pod redakcją Włodzimierza Zonna,
  • autor haseł astronautycznych w książce Kto, kiedy, dlaczego w Kosmosie (Iskry, 1967) pod redakcją Jerzego Herlinga.

Pisał też wiele artykułów w czasopiśmie „Astronautyka” (często pod pseudonimem mgr Jan Molski).

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Przypisy

  1. „Astronautyka”. 121 (3), s. 1-3, 1982. Wrocław. ISSN 0004-623X. 
  2. „Astronautyka”. 121 (3), s. 1, 1982. Wrocław: Ossolineum. ISSN 004-623X. 

Bibliografia[edytuj]