Olivier Giroud

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Olivier Giroud
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
30 września 1986
Chambéry, Francja
Pozycja napastnik
Wzrost 192 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Chelsea
Numer 18
Kariera juniorska
1994–1999
1999–2005
Froges
Grenoble
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
2005–2008
2007–2008
2008–2010
2010–2012
2012–2018
2018–
Grenoble
Istres (wyp.)
Tours
Montpellier
Arsenal
Chelsea
23 (2)
33 (14)
61 (30)
73 (33)
180 (73)
13 (3)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja M (G)
2011–  Francja 71 (30)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 18 maja 2018.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 18 maja 2018.

Olivier Giroud (ur. 30 września 1986 w Chambéry) – francuski piłkarz występujący na pozycji napastnika w angielskim klubie Chelsea oraz w reprezentacji Francji.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Olivier Giroud podstaw futbolu uczył się w klubie z rodzinnej wioski w Alpach francuskich - Olympique Club de Froges. W wieku 13 lat znalazł się w drużynie juniorów pobliskiego Grenoble Foot 38. W wieku 19 lat podpisał pierwszy zawodowy kontrakt z Grenoble Foot 38, którego pierwszy zespół występował w Ligue 2. Po dwóch sezonach, w których pokazał się z dobrej strony głównie w meczach rezerw w CFA2 (m.in. 15 goli w 15 meczach) odszedł do FC Istres grającym w Championnat National czyli 3. klasie rozgrywkowej.

Tours[edytuj | edytuj kod]

Po sezonie 2007/08, w którym zdobył 14 bramek, został zauważony przez Tours FC z Ligue 2. W pierwszym sezonie w mieście nad Loarą zmagał się z kontuzją stawu skokowego, mimo to wystąpił w 23 meczach i zdobył 9 goli. W sezonie 2009-2010 natomiast jego talent eksplodował: z 21 golami został królem strzelców i najlepszym graczem Ligue 2. W Tours FC występował razem Laurent Koscielnym, z którym spotkał się ponownie w jednym zespole przechodząc do Arsenalu[1].

Montpellier[edytuj | edytuj kod]

W przerwie zimowej sezonu 2009/10 interesował się nim Celtic Glasgow, jednak prezes Montpellier HSC, Louis Nicollin, przekonał go do związania się z tym klubem[2]. 21 stycznia 2010 Giroud podpisał kontrakt na 3,5 roku i przeszedł do Montpellier HSC za 2 mln euro po zakończeniu sezonu 2009-2010[3]. Giroud wybrał Montpellier HSC jako zespół, w którym będzie miał największe szanse na udany debiut w Ligue 1 i na regularne występy w pierwszym składzie[4]. W sezonie 2011-2012 jest liderem strzelców ligi, dwukrotnie zdobywał 3 bramki w jednym meczu (w 10. kolejce przeciw Dijon FCO oraz w 15. kolejce przeciw FC Sochaux[5]. 11 marca 2012 po meczu z SM Caen, w którym strzelił siedemnastą bramkę w sezonie 2011/12, został najlepszym zawodnikiem w historii MHSC pod względem liczby goli zdobytych w jednym sezonie. W całym sezonie 2011/2012 strzelił 21 bramek i został królem strzelców Ligue 1 (ex aequo razem z Brazylijczykiem Nenê z PSG).

Arsenal[edytuj | edytuj kod]

26 czerwca 2012 został oficjalnie piłkarzem Arsenalu, do którego przeszedł za ok. 15 mln euro[6]. Pierwszego gola dla nowej drużyny zdobył w swoim siódmym meczu w barwach Arsenalu, otwierając wynik przeciw Coventry City w Pucharze Ligi (26 września 2012)[7]. Pierwszego gola w lidze angielskiej strzelił w wygranych derbach Londynu przeciw West Ham United (6 października 2012)[8]. W swoim pierwszym sezonie zajął z "Kanonierami" 4. miejsce strzelając w lidze 11 bramek, a we wszystkich rozgrywkach 17.

W pierwszym meczu sezonu 2013/2014 strzelił bramkę przeciwko Aston Villi. Łącznie Giroud zdobył we wszystkich rozgrywkach 22 bramek, w tym 16 w lidze. W finale Pucharu Anglii rozegranym 17 maja 2014, Arsenal wygrał po dogrywce 3:2 z Hull City, a Giroud zaliczył asystę przy decydującym golu Aarona Ramseya.

Chelsea[edytuj | edytuj kod]

31 stycznia 2018 został oficjalnie piłkarzem Chelsea.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Giroud podczas występu w barwach reprezentacji Francji, 22 marca 2013.

Dzięki znakomitym występom Giroud w rundzie jesiennej 2011, gdy po 12 kolejkach był z 8 golami liderem strzelców Ligue 1 (razem z Kévinem Gameiro z PSG), selekcjoner Laurent Blanc powołał go w skład reprezentacji Francji na mecze z USA (11 listopada 2011) i Belgią (15 listopada 2011), jako jednego z 6 napastników. Giroud zadebiutował na Stade de France w meczu z USA, w którym grał od 70. minuty zmieniwszy Kévina Gameiro[9]. Cztery dni później grał też od 71. minuty w meczu z Belgią[10]. Ze względu na kontuzję Karima Benzemy zagrał od początku w wygranym 2:1 meczu przeciw Niemcom w dniu 29 lutego 2012 i zdobył swoją pierwszą bramkę w reprezentacji[11]. Powołany do składu reprezentacji Francji na Mistrzostwa Europy 2012 w Polsce i na Ukrainie[12] zagrał w trzech meczach turnieju.

Pomimo dobrych występów w Arsenalu i kilku udanych meczów dla Francji, jak ten przeciw Hiszpanii, Giroud pozostaje w reprezentacji zmiennikiem Karima Benzemy, mimo iż ten nie zdobył gola w meczu międzypaństwowym od czerwca 2012. Podczas nieudanego dla reprezentacji Francji tournée po Ameryce Południowej w czerwcu 2013 (porażki z Urugwajem i Brazylią), Giroud przyznał, że z trudem przychodzi mu zaakceptowanie statusu zmiennika i wolałby ustawienie, w którym mógłby występować razem z Benzemą[13]. Po świetnym występie w towarzyskim meczu z Australią w październiku 2013, w którym zdobył 2 gole, umocniła się jego pozycja w reprezentacji, w tym samym meczu jednak Benzema także strzelił gola kończąc trwający 1222 minut okres gry bez gola w reprezentacji. Benzema trafił do siatki rywali ponownie w drugim meczu barażowym do MŚ 2014 przeciw Ukrainie, co pokazało, że nie zamierza ustąpić pola Giroud.

Olivier Giroud został powołany w skład 23-osobowej reprezentacji Francji na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2014 w Brazylii[14].

Na Mundialu w Brazylii Giroud zdobył jedną bramkę w meczu przeciwko Szwajcarii. Zaliczył także 1 asystę w tym samym meczu. Przez większość czasu Giroud przegrywał rywalizację z Karimem Benzemą. Ostatecznie Francja odpadła w ćwierćfinale przegrywając 1:0 z Niemcami. Po mundialu nie brał udziału w jesiennych meczach towarzyskich reprezentacji ze względu na kontuzję stawu skokowego odniesioną 23 sierpnia 2014 w meczu z Evertonem (wrócił na boisko dopiero w listopadzie 2014). Strzelił pierwszego gola na Mistrzostwach Europy 2016.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Montpellier[edytuj | edytuj kod]

Arsenal[edytuj | edytuj kod]

Francja[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. arsenal.com: Profil Giroud na stronie Arsenal.com (ang.). [dostęp 15 sierpnia 2013].
  2. Diabeł z Langwedocji. „Piłka nożna”. 10(2019), s. 35, 6 marca 2012. 
  3. MHSC : Giroud a signé (fr.). lequipe.fr, 26 stycznia 2010. [dostęp 18 listopada 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-06-25)].
  4. Olivier Giroud: "Cette équipe me plait beaucoup" (fr.). mhscfoot.com, 26 stycznia 2010. [dostęp 9 listopada 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-29)].
  5. LFP.fr: Giroud, Giroud, Giroud! (fr.). 28 listopada 2011. [dostęp 29 listopada 2011].
  6. wiadomosci24.pl: Olivier Giroud zawodnikiem Arsenalu Londyn! (pol.). 28 listopada 2012. [dostęp 28 czerwca 2012].
  7. sports.yahoo.com: Arsenal 6-1 Coventry: Giroud breaks duck & Walcott grabs double in comfortable win (ang.). 26 września 2012. [dostęp 29 września 2012].
  8. eurosport.onet.pl: Giroud się doczekał, Arsenal pokonał West Ham (pol.). 6 października 2012. [dostęp 11 października 2012].
  9. lefigaro.fr: Une victoire sans convaincre (fr.). 11 listopada 2011. [dostęp 14 listopada 2011].
  10. lemonde.fr: Football : la France concède un nul inquiétant contre la Belgique (fr.). 15 listopada 2011. [dostęp 16 listopada 2011].
  11. FFF.fr: Feuille de match (fr.). 29 lutego 2012. [dostęp 22 kwietnia 2012].
  12. leparisien.fr: Euro 2012 : Gourcuff, Rémy et Yanga-Mbiwa dans la pré-liste (fr.). 15 maja 2012. [dostęp 15 maja 2012].
  13. eurosport.fr: Brésil-France : Giroud : "Difficile de rentrer pour toucher un ballon et demi" (fr.). 8 czerwca 2013. [dostęp 15 sierpnia 2013].
  14. lemonde.fr: Football : pour le Brésil, Deschamps écarte Nasri et mise sur la jeunesse (fr.). 13 maja 2014. [dostęp 24 maja 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]