Olivier Giroud

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Olivier Giroud
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Olivier Jonathan Giroud

Data i miejsce urodzenia

30 września 1986
Chambéry

Wzrost

192 cm

Pozycja

napastnik

Informacje klubowe
Klub

AC Milan

Numer w klubie

9

Kariera juniorska
Lata Klub
1994–1999 Olympique Froges
1999–2005 Grenoble
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2005–2008 Grenoble 23 (2)
2007–2008 FC Istres (wyp.) 33 (14)
2008–2010 Tours FC 61 (30)
2010–2012 Montpellier HSC 73 (33)
2012–2018 Arsenal 180 (73)
2018–2021 Chelsea 75 (17)
2021– AC Milan 18 (7)
W sumie: 463 (176)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2011–  Francja 110 (46)
  1. Aktualne na: 25 lutego 2022.
  2. Aktualne na: 28 czerwca 2021.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
I miejsce Rosja 2018 piłka nożna
Mistrzostwa Europy
II miejsce Francja 2016 piłka nożna
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Olivier Jonathan Giroud (ur. 30 września 1986 w Chambéry) – francuski piłkarz, występujący na pozycji napastnika we włoskim klubie AC Milan oraz w reprezentacji Francji.

Złoty medalista Mistrzostw Świata 2018, srebrny medalista Mistrzostw Europy 2016, uczestnik Mistrzostw Europy 2012 i Mistrzostw Świata 2014.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Olivier Giroud podstaw futbolu uczył się w klubie z rodzinnej wioski w Alpach francuskich – Olympique Froges. W wieku 13 lat znalazł się w drużynie juniorów pobliskiego Grenoble Foot 38, a w wieku 19 lat podpisał pierwszy zawodowy kontrakt z tym klubem. Po kilku sezonach w rezerwach Grenoble, w których pokazywał się z dobrej strony, otrzymał parę szans w seniorskiej kadrze występującej w Ligue 2. Jako, że nie przebił się do końca w Grenoble, postanowił odejść na wypożyczenie do FC Istres grającego w Championnat National, czyli 3. klasie rozgrywkowej, a więc stopień niżej.

Tours FC[edytuj | edytuj kod]

Po sezonie 2007/08, w którym zdobył 14 bramek dla Istres, został zauważony przez Tours FC z Ligue 2. W pierwszym sezonie w mieście nad Loarą zmagał się z kontuzją stawu skokowego, mimo to wystąpił w 23 meczach i zdobył 9 goli. W sezonie 2009/10 natomiast jego talent eksplodował, gdyż sezon zakończył z 21 golami i tytułem króla strzelców, dodatkowo zostając najlepszym graczem Ligue 2. W Tours FC występował razem Laurent Koscielnym, z którym spotkał się ponownie w jednym zespole przechodząc do Arsenalu[1].

Montpellier HSC[edytuj | edytuj kod]

W przerwie zimowej sezonu 2009/10 interesował się nim Celtic Glasgow, jednak prezes Montpellier HSC, Louis Nicollin, przekonał go do związania się z tym klubem[2]. 21 stycznia 2010 Giroud podpisał kontrakt z Montpellier HSC, które zapłaciło Tours 2 mln euro za napastnika[3]. Giroud wyjawił, że wybrał Montpellier HSC, gdyż tam miał większe szansę na grę niż w szkockim Celticu, a także szansę na awans do Ligue 1[4]. W sezonie 2011/12 został królem strzelców Ligue 1, dwukrotnie zdobywał 3 bramki w jednym meczu, a mianowicie w 10. kolejce przeciw Dijon FCO oraz w 15. kolejce przeciw FC Sochaux[5]. 11 marca 2012 po meczu z SM Caen, w którym strzelił siedemnastą bramkę w sezonie 2011/12, pobił rekord swojego klubu pod względem liczby goli zdobytych w jednym sezonie, a także ostatecznie został królem strzelców Ligue 1 (ex aequo razem z Brazylijczykiem Nenê z PSG). Trafił również oczywiście do drużyny sezonu.

Arsenal[edytuj | edytuj kod]

26 czerwca 2012 został oficjalnie piłkarzem angielskiego Arsenalu, do którego przeszedł za ok. 15 mln euro[6]. Pierwszego gola dla nowej drużyny zdobył w swoim siódmym meczu w barwach Arsenalu, otwierając wynik przeciw Coventry City w Pucharze Ligi[7]. Pierwszego gola w lidze angielskiej strzelił w wygranych derbach Londynu przeciw West Ham United[8]. W swoim pierwszym sezonie zajął z "Kanonierami" 4. miejsce strzelając w samej lidze 11 bramek, a we wszystkich rozgrywkach łącznie 17. W następnym sezonie już w pierwszym meczu strzelił bramkę przeciwko Aston Villi. Łącznie Giroud zdobył we wszystkich rozgrywkach 22 bramek, w tym 16 w lidze. W finale Pucharu Anglii rozegranym 17 maja 2014, Arsenal wygrał po dogrywce 3:2 z Hull City, a Giroud zaliczył asystę przy decydującym golu Aarona Ramseya. Sezon zwieńczył obecnością w drużynie sezonu Premier League 2013/14. Następny sezon rozpoczął od zdobycia Tarczy Wspólnoty wygrywając 3:0 z Manchesterem City, strzelając jedną z bramek. Sezon 2014/15 był ciężki dla Girouda, gdyż już we wrześniu doznał poważnej kontuzji, a mianowicie złamania nogi[9]. Skończył z Arsenalem sezon na 4. miejscu wygrywając na końcu jeszcze Puchar Anglii pokonując 4:0 Aston Ville. Następny sezon rozpoczął równie udanie jak poprzedni, gdyż w meczu o Tarczę Wspólnoty "Kanonierzy" pokonali Chelsea i triumfowali w tych rozgrywkach drugi rok z rzędu. Giroud dla Arsenalu w lidze rozegrał wszystkie mecze i zdobył w nich 16 bramek. W sezonie 2016/17 Giroud stracił pewne miejsce w wyjściowej jedenastce, a także znów miał problemy z kontuzjami. Nie przeszkodziło mu to jednak zwyciężyć z "Kanonierami" po raz trzeci Pucharu Anglii, a także zdobyć nagrodę FIFA im. Ferenca Puskasa za najładniejszego gola sezonu w europejskim futbolu. Nagrodę tą zdobył za sprawą gola popularnym "skorpionem" przeciwko Crystal Palace pierwszego dnia roku 2017[10].

Chelsea[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2017/18 w Arsenalu spędził jedynie rundę jesienną, gdyż 31 stycznia 2018 został oficjalnie piłkarzem Chelsea[11]. Podobnie jak w Arsenalu jednak Olivier Giroud nie miał pewnego miejsca w drużynie "The Blues". Zagrał jednak w finale Pucharu Anglii z Manchesterem United, który jego drużyna wygrała 1:0, a Francuz zdobył swój czwarty Puchar Anglii[12]. Następny sezon w Premier League był słaby dla Girouda, gdyż w 27 meczach zdobył jedynie 2 bramki. Głównie dlatego, że za strzelanie w lidze odpowiedzialny był Hiszpan, Álvaro Morata. Francuski napastnik grał pierwsze skrzypce jednak w Lidze Europy UEFA, którą wraz z Chelsea wygrał[13]. "The Blues" również grało w finale Pucharu Ligi Angielskiej, ale przegrało w nim z Manchesterem City po rzutach karnych[14]. W sezonie 2019/20 na posadzie menadżera Maurizio Sarriego zastąpił Frank Lampard[15], a Giroud dalej jako rezerwowy napastnik drużyny z Londynu zagrał 25 meczy we wszystkich rozgrywkach zdobywając w sumie 9 goli, w tym 8 w lidze[16]. Sezon 2020/21 natomiast skończył już pod wodzą Thomasa Tuchela rozgrywając łącznie 31 spotkań i zdobywając 11 bramek we wszystkich rozgrywkach. Chelsea zwyciężyła w rozgrywkach Ligi Mistrzów UEFA zwyciężając z Manchesterem City 1:0 po bramce Kaia Havertza[17].

AC Milan[edytuj | edytuj kod]

17 lipca 2021 za 1 mln euro zasilił włoski AC Milan[18].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Giroud podczas występu w barwach reprezentacji Francji, 22 marca 2013.

Dzięki znakomitym występom Giroud w rundzie jesiennej 2011, gdy po 12 kolejkach był z 8 golami liderem strzelców Ligue 1 (razem z Kévinem Gameiro z PSG), selekcjoner Laurent Blanc powołał go w skład reprezentacji Francji na mecze z USA (11 listopada 2011) i Belgią (15 listopada 2011), jako jednego z 6 napastników. Giroud zadebiutował na Stade de France w meczu z USA, w którym grał od 70. minuty zmieniwszy Kévina Gameiro[19]. Cztery dni później grał też od 71. minuty w meczu z Belgią[20]. Ze względu na kontuzję Karima Benzemy zagrał od początku w wygranym 2:1 meczu przeciw Niemcom w dniu 29 lutego 2012 i zdobył swoją pierwszą bramkę w reprezentacji[21]. Powołany do składu reprezentacji Francji na Mistrzostwa Europy 2012 w Polsce i na Ukrainie[22] zagrał w trzech meczach turnieju.

Pomimo dobrych występów w Arsenalu i kilku udanych meczów dla Francji, jak ten przeciw Hiszpanii, Giroud pozostaje w reprezentacji zmiennikiem Karima Benzemy, mimo iż ten nie zdobył gola w meczu międzypaństwowym od czerwca 2012. Podczas nieudanego dla reprezentacji Francji tournée po Ameryce Południowej w czerwcu 2013 (porażki z Urugwajem i Brazylią), Giroud przyznał, że z trudem przychodzi mu zaakceptowanie statusu zmiennika i wolałby ustawienie, w którym mógłby występować razem z Benzemą[23]. Po świetnym występie w towarzyskim meczu z Australią w październiku 2013, w którym zdobył 2 gole, umocniła się jego pozycja w reprezentacji, w tym samym meczu jednak Benzema także strzelił gola kończąc trwający 1222 minut okres gry bez gola w reprezentacji. Benzema trafił do siatki rywali ponownie w drugim meczu barażowym do MŚ 2014 przeciw Ukrainie, co pokazało, że nie zamierza ustąpić pola Giroud.

Olivier Giroud został powołany w skład 23-osobowej reprezentacji Francji na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2014 w Brazylii[24]. Na Mundialu w Brazylii Giroud zdobył jedną bramkę w meczu przeciwko Szwajcarii. Zaliczył także 1 asystę w tym samym meczu. Przez większość czasu Giroud przegrywał rywalizację z Karimem Benzemą. Ostatecznie Francja odpadła w ćwierćfinale przegrywając 1:0 z Niemcami. Po mundialu nie brał udziału w jesiennych meczach towarzyskich reprezentacji ze względu na kontuzję stawu skokowego odniesioną 23 sierpnia 2014 w meczu z Evertonem (wrócił na boisko dopiero w listopadzie 2014).

W 2010 Francję ogłoszono gospodarzem Mistrzostw Europy w roku 2016[25]. Giroud został powołany przez Didiera Deschampsa do kadry, która w meczu otwarcia mierzyła się z reprezentacją Rumunii. Olivier Giroud strzelił pierwszą bramkę na tym turnieju pokonując rumuńskiego bramkarza w drugiej połowie. Ostatecznie mecz zwyciężyła Francja wynikiem 2:1. Reprezentacji Girouda udało się awansować do finału gdzie miała zmierzyć się z reprezentacją Portugalii, po drodze pokonując m.in. Islandię wynikiem 5:2. W finale przegrali po bramce Portugalczyka Edera.

Wraz z kadrą Deschampsa udał się na swoją czwartą imprezę piłkarską, Mistrzostwa Świata 2018 w Rosji[26]. Startował w każdym meczu poza pierwszym, grupowym spotkaniu przeciwko reprezentacji Australii. Udało im się wygrać grupę wygrywając z Peru i bezbramkowo remisując z Danią[potrzebny przypis]. Po drodze do finału Francja wygrała z Argentyną, Urugwajem i Belgią, gdzie przeciwko drużynie "La Albiceleste" Giroud asystował, a mecz wygrała Francja wynikiem 4:3. W finale Francuzom udało się pokonać z Chorwację 4:2, a Olivier Giroud boisko opuścił dziesięć minut przed ostatnim gwizdkiem.

W 2021 udał się na swoje trzecie Mistrzostwa Europy, odbywające się z rocznym opóźnieniem[27]. Tam Francja jednak zagrała poniżej oczekiwań odpadając od razu po wyjściu z grupy przeciwko Szwajcarii za sprawą konkursu rzutów karnych. Giroud swój rzut karny wykorzystał, a do siatki z jedenastu metrów nie trafił wówczas Kylian Mbappé[28].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Montpellier HSC[edytuj | edytuj kod]

Arsenal[edytuj | edytuj kod]

Chelsea FC[edytuj | edytuj kod]

Francja[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Giroud jest od 2014 ambasadorem monegaskiej organizacji charytatywnej Monaco Collectif Humanitaire, która zajmuje się operacjami dla dzieci z Afryki[30].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Profil Giroud na stronie Arsenal.com (ang.). arsenal.com. [dostęp 2013-08-15].
  2. Diabeł z Langwedocji. „Piłka nożna”. 10(2019), s. 35, 6 marca 2012. 
  3. MHSC : Giroud a signé (fr.). lequipe.fr, 26 stycznia 2010. [dostęp 2011-11-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-06-25)].
  4. Olivier Giroud: "Cette équipe me plait beaucoup" (fr.). mhscfoot.com, 26 stycznia 2010. [dostęp 2011-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-29)].
  5. Giroud, Giroud, Giroud! (fr.). lfp.fr, 28 listopada 2011. [dostęp 2011-11-29].
  6. wiadomosci24.pl: Olivier Giroud zawodnikiem Arsenalu Londyn! (pol.). 28 listopada 2012. [dostęp 2012-06-28].
  7. Joe Doyle: Arsenal 6-1 Coventry: Giroud breaks duck & Walcott grabs double in comfortable win (ang.). sports.yahoo.com, 26 września 2012. [dostęp 2012-09-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-07)].
  8. Giroud się doczekał, Arsenal pokonał West Ham (pol.). eurosport.onet.pl, 6 października 2012. [dostęp 2012-10-11].
  9. Olivier Giroud, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy–występy : 2014/2015) [online] [dostęp 2021-09-11].
  10. GIROUD SCORPION GOAL VS CRYSTAL PALACE - 01/01/2017. [dostęp 2021-09-11].
  11. Olivier Giroud completes move from Arsenal to Chelsea, Sky Sports [dostęp 2021-09-11] (ang.).
  12. Chelsea FC - Manchester United, 19 maj 2018 - FA Cup, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2021-09-11].
  13. Chelsea FC - FC Arsenal, 29 maj 2019 - Liga Europy UEFA, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2021-09-11].
  14. Chelsea FC - Manchester City, 24 lut 2019 - EFL Cup, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2021-09-11].
  15. Maurizio Sarri is leaving Chelsea | Official Site | Chelsea Football Club, ChelseaFC [dostęp 2021-09-11].
  16. Olivier Giroud, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy–występy : 2019/2020) [online] [dostęp 2021-09-11].
  17. Manchester City - Chelsea FC, 29 maj 2021 - Liga Mistrzów UEFA, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2021-09-11].
  18. Olivier Giroud: AC Milan sign striker from Chelsea in permanent transfer, Sky Sports [dostęp 2021-09-11] (ang.).
  19. Une victoire sans convaincre (fr.). lefigaro.fr, 11 listopada 2011. [dostęp 2011-11-14].
  20. Football : la France concède un nul inquiétant contre la Belgique (fr.). lemonde.fr, 15 listopada 2011. [dostęp 2011-11-16].
  21. FFF.fr: Feuille de match (fr.). 29 lutego 2012. [dostęp 2012-04-22].
  22. Euro 2012 : Gourcuff, Rémy et Yanga-Mbiwa dans la pré-liste (fr.). leparisien.fr, 15 maja 2012. [dostęp 2012-05-15].
  23. Brésil-France : Giroud : "Difficile de rentrer pour toucher un ballon et demi" (fr.). eurosport.fr, 8 czerwca 2013. [dostęp 2013-08-15].
  24. lemonde.fr: Football : pour le Brésil, Deschamps écarte Nasri et mise sur la jeunesse (fr.). 13 maja 2014. [dostęp 2014-05-24].
  25. ME 2016. UEFA wybrała gospodarza Euro 2016, sport.pl [dostęp 2021-09-11] (pol.).
  26. France - Squad World Cup 2018 Russia, worldfootball.net [dostęp 2021-09-11] (ang.).
  27. FourFourTwo Staff 18 May 2021, France Euro 2020 squad: Full 26-man squad revealed – and includes shock inclusion of Karim Benzema, fourfourtwo.com, 18 maja 2021 [dostęp 2021-09-11] (ang.).
  28. Francja - Szwajcaria, 28 cze 2021 - Mistrzostwa Europy 2020, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2021-09-11].
  29. Chelsea Londyn triumfatorem piłkarskiej Ligi Mistrzów! - RMF24.pl, www-rmf24-pl.cdn.ampproject.org [dostęp 2021-05-29].
  30. Olivier Giroud, Ambassadeur du Monaco Collectif Humanitaire (fr.). gouv.mc, 2 lipca 2014. [dostęp 2018-07-31].
  31. Décret du 31 décembre 2018 portant promotion et nomination data (fr.). legifrance.gouv.fr, 1 stycznia 2019. [dostęp 2019-06-07].
  32. Antoine Griezmann et les Bleus décorés de la Légion d’honneur (fr.). lejsl.com, 4 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-06].
  33. Twitter. Informacja na oficjalnym koncie "Equipe de France" (fr.). twitter.com, 4 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]