Olivier Giroud

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Olivier Giroud
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 września 1986
Chambéry, Francja
Wzrost 192 cm
Pozycja napastnik
Informacje klubowe
Klub Chelsea
Numer w klubie 18
Kariera juniorska
Lata Klub
1994–1999 Froges
1999–2005 Grenoble Foot 38
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2005–2008 Grenoble Foot 38 23 (2)
2007–2008 FC Istres (wyp.) 33 (14)
2008–2010 Tours FC 61 (30)
2010–2012 Montpellier HSC 73 (33)
2012–2018 Arsenal 180 (73)
2018– Chelsea 22 (3)
W sumie: 392 (155)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2011–  Francja 84 (32)
  1. Aktualne na: 28 października 2018.
  2. Aktualne na: 11 października 2018.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
I miejsce Rosja 2018 piłka nożna
Mistrzostwa Europy
II miejsce Francja 2016 piłka nożna

Olivier Giroud (ur. 30 września 1986 w Chambéry) – francuski piłkarz występujący na pozycji napastnika w angielskim klubie Chelsea oraz w reprezentacji Francji. Złoty medalista Mistrzostw Świata 2018, srebrny medalista Mistrzostw Europy 2016. Uczestnik Mistrzostw Europy 2012 i Mistrzostw Świata 2014.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Olivier Giroud podstaw futbolu uczył się w klubie z rodzinnej wioski w Alpach francuskich - Olympique Club de Froges. W wieku 13 lat znalazł się w drużynie juniorów pobliskiego Grenoble Foot 38. W wieku 19 lat podpisał pierwszy zawodowy kontrakt z Grenoble Foot 38, którego pierwszy zespół występował w Ligue 2. Po dwóch sezonach, w których pokazał się z dobrej strony głównie w meczach rezerw w CFA2 (m.in. 15 goli w 15 meczach) odszedł do FC Istres grającym w Championnat National czyli 3. klasie rozgrywkowej.

Tours[edytuj | edytuj kod]

Po sezonie 2007/08, w którym zdobył 14 bramek, został zauważony przez Tours FC z Ligue 2. W pierwszym sezonie w mieście nad Loarą zmagał się z kontuzją stawu skokowego, mimo to wystąpił w 23 meczach i zdobył 9 goli. W sezonie 2009-2010 natomiast jego talent eksplodował: z 21 golami został królem strzelców i najlepszym graczem Ligue 2. W Tours FC występował razem Laurent Koscielnym, z którym spotkał się ponownie w jednym zespole przechodząc do Arsenalu[1].

Montpellier[edytuj | edytuj kod]

W przerwie zimowej sezonu 2009/10 interesował się nim Celtic Glasgow, jednak prezes Montpellier HSC, Louis Nicollin, przekonał go do związania się z tym klubem[2]. 21 stycznia 2010 Giroud podpisał kontrakt na 3,5 roku i przeszedł do Montpellier HSC za 2 mln euro po zakończeniu sezonu 2009-2010[3]. Giroud wybrał Montpellier HSC jako zespół, w którym będzie miał największe szanse na udany debiut w Ligue 1 i na regularne występy w pierwszym składzie[4]. W sezonie 2011-2012 jest liderem strzelców ligi, dwukrotnie zdobywał 3 bramki w jednym meczu (w 10. kolejce przeciw Dijon FCO oraz w 15. kolejce przeciw FC Sochaux[5]. 11 marca 2012 po meczu z SM Caen, w którym strzelił siedemnastą bramkę w sezonie 2011/12, został najlepszym zawodnikiem w historii MHSC pod względem liczby goli zdobytych w jednym sezonie. W całym sezonie 2011/2012 strzelił 21 bramek i został królem strzelców Ligue 1 (ex aequo razem z Brazylijczykiem Nenê z PSG).

Arsenal[edytuj | edytuj kod]

26 czerwca 2012 został oficjalnie piłkarzem Arsenalu, do którego przeszedł za ok. 15 mln euro[6]. Pierwszego gola dla nowej drużyny zdobył w swoim siódmym meczu w barwach Arsenalu, otwierając wynik przeciw Coventry City w Pucharze Ligi (26 września 2012)[7]. Pierwszego gola w lidze angielskiej strzelił w wygranych derbach Londynu przeciw West Ham United (6 października 2012)[8]. W swoim pierwszym sezonie zajął z "Kanonierami" 4. miejsce strzelając w lidze 11 bramek, a we wszystkich rozgrywkach 17.

W pierwszym meczu sezonu 2013/2014 strzelił bramkę przeciwko Aston Villi. Łącznie Giroud zdobył we wszystkich rozgrywkach 22 bramek, w tym 16 w lidze. W finale Pucharu Anglii rozegranym 17 maja 2014, Arsenal wygrał po dogrywce 3:2 z Hull City, a Giroud zaliczył asystę przy decydującym golu Aarona Ramseya.

Chelsea[edytuj | edytuj kod]

31 stycznia 2018 został oficjalnie piłkarzem Chelsea.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Giroud podczas występu w barwach reprezentacji Francji, 22 marca 2013.

Dzięki znakomitym występom Giroud w rundzie jesiennej 2011, gdy po 12 kolejkach był z 8 golami liderem strzelców Ligue 1 (razem z Kévinem Gameiro z PSG), selekcjoner Laurent Blanc powołał go w skład reprezentacji Francji na mecze z USA (11 listopada 2011) i Belgią (15 listopada 2011), jako jednego z 6 napastników. Giroud zadebiutował na Stade de France w meczu z USA, w którym grał od 70. minuty zmieniwszy Kévina Gameiro[9]. Cztery dni później grał też od 71. minuty w meczu z Belgią[10]. Ze względu na kontuzję Karima Benzemy zagrał od początku w wygranym 2:1 meczu przeciw Niemcom w dniu 29 lutego 2012 i zdobył swoją pierwszą bramkę w reprezentacji[11]. Powołany do składu reprezentacji Francji na Mistrzostwa Europy 2012 w Polsce i na Ukrainie[12] zagrał w trzech meczach turnieju.

Pomimo dobrych występów w Arsenalu i kilku udanych meczów dla Francji, jak ten przeciw Hiszpanii, Giroud pozostaje w reprezentacji zmiennikiem Karima Benzemy, mimo iż ten nie zdobył gola w meczu międzypaństwowym od czerwca 2012. Podczas nieudanego dla reprezentacji Francji tournée po Ameryce Południowej w czerwcu 2013 (porażki z Urugwajem i Brazylią), Giroud przyznał, że z trudem przychodzi mu zaakceptowanie statusu zmiennika i wolałby ustawienie, w którym mógłby występować razem z Benzemą[13]. Po świetnym występie w towarzyskim meczu z Australią w październiku 2013, w którym zdobył 2 gole, umocniła się jego pozycja w reprezentacji, w tym samym meczu jednak Benzema także strzelił gola kończąc trwający 1222 minut okres gry bez gola w reprezentacji. Benzema trafił do siatki rywali ponownie w drugim meczu barażowym do MŚ 2014 przeciw Ukrainie, co pokazało, że nie zamierza ustąpić pola Giroud.

Olivier Giroud został powołany w skład 23-osobowej reprezentacji Francji na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2014 w Brazylii[14].

Na Mundialu w Brazylii Giroud zdobył jedną bramkę w meczu przeciwko Szwajcarii. Zaliczył także 1 asystę w tym samym meczu. Przez większość czasu Giroud przegrywał rywalizację z Karimem Benzemą. Ostatecznie Francja odpadła w ćwierćfinale przegrywając 1:0 z Niemcami. Po mundialu nie brał udziału w jesiennych meczach towarzyskich reprezentacji ze względu na kontuzję stawu skokowego odniesioną 23 sierpnia 2014 w meczu z Evertonem (wrócił na boisko dopiero w listopadzie 2014). Strzelił pierwszego gola na Mistrzostwach Europy 2016.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Montpellier[edytuj | edytuj kod]

Arsenal[edytuj | edytuj kod]

Francja[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Giroud jest od 2014 ambasadorem monegaskiej organizacji charytatywnej Monaco Collectif Humanitaire, która zajmuje się operacjami dla dzieci z Afryki[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. arsenal.com: Profil Giroud na stronie Arsenal.com (ang.). [dostęp 15 sierpnia 2013].
  2. Diabeł z Langwedocji. „Piłka nożna”. 10(2019), s. 35, 6 marca 2012. 
  3. MHSC : Giroud a signé (fr.). lequipe.fr, 26 stycznia 2010. [dostęp 18 listopada 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-06-25)].
  4. Olivier Giroud: "Cette équipe me plait beaucoup" (fr.). mhscfoot.com, 26 stycznia 2010. [dostęp 9 listopada 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-29)].
  5. LFP.fr: Giroud, Giroud, Giroud! (fr.). 28 listopada 2011. [dostęp 29 listopada 2011].
  6. wiadomosci24.pl: Olivier Giroud zawodnikiem Arsenalu Londyn! (pol.). 28 listopada 2012. [dostęp 28 czerwca 2012].
  7. sports.yahoo.com: Arsenal 6-1 Coventry: Giroud breaks duck & Walcott grabs double in comfortable win (ang.). 26 września 2012. [dostęp 29 września 2012].
  8. eurosport.onet.pl: Giroud się doczekał, Arsenal pokonał West Ham (pol.). 6 października 2012. [dostęp 11 października 2012].
  9. lefigaro.fr: Une victoire sans convaincre (fr.). 11 listopada 2011. [dostęp 14 listopada 2011].
  10. lemonde.fr: Football : la France concède un nul inquiétant contre la Belgique (fr.). 15 listopada 2011. [dostęp 16 listopada 2011].
  11. FFF.fr: Feuille de match (fr.). 29 lutego 2012. [dostęp 22 kwietnia 2012].
  12. leparisien.fr: Euro 2012 : Gourcuff, Rémy et Yanga-Mbiwa dans la pré-liste (fr.). 15 maja 2012. [dostęp 15 maja 2012].
  13. eurosport.fr: Brésil-France : Giroud : "Difficile de rentrer pour toucher un ballon et demi" (fr.). 8 czerwca 2013. [dostęp 15 sierpnia 2013].
  14. lemonde.fr: Football : pour le Brésil, Deschamps écarte Nasri et mise sur la jeunesse (fr.). 13 maja 2014. [dostęp 24 maja 2014].
  15. gouv.mc: Olivier Giroud, Ambassadeur du Monaco Collectif Humanitaire (fr.). 2 lipca 2014. [dostęp 31 lipca 2018].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]