Omega (1905)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Omega (Q40)
Ilustracja
„Argonaute”
Klasa okręt podwodny
Historia
Stocznia Arsenal de Toulon
Położenie stępki styczeń 1903
Wodowanie 28 listopada 1905
 Marine nationale
Wejście do służby styczeń 1911
Wycofanie ze służby 20 maja 1919
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

306 ton
409 t
Długość 48,9 m
Szerokość 4,2 m
Zanurzenie 2,8 m
Zanurzenie testowe 30 m
Rodzaj kadłuba dwukadłubowy
Napęd
1 silnik parowy potrójnego rozprężania, 1 kocioł, łączna moc 350 KM
1 silnik elektryczny o mocy 234 KM
1 śruba
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

10,25 węzła
6 w.
Zasięg powierzchnia: 1076 Mm przy 8 w.
zanurzenie: 45 Mm przy 5 w.
Uzbrojenie
6 torped
Wyrzutnie torpedowe 6 × 450 mm (2 na dziobie, 4 zewnętrzne)
Załoga 22

Omega (Q40)francuski eksperymentalny okręt podwodny z okresu I wojny światowej. Został zwodowany 28 listopada 1905 roku w stoczni Arsenal de Toulon, a do służby w Marine nationale wszedł w styczniu 1911 roku. 27 września 1910 roku nazwę okrętu zmieniono na „Argonaute”. Jednostka została skreślona z listy floty 20 maja 1919 roku.

Projekt i dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

„Omega” została zaprojektowana przez inż. Émile’a Bertina i Emmanuela Petithomme’a[1][2][3]. Początkowo jednostka miała być wyposażona w specjalny silnik Diesla do napędu zarówno w położeniu nawodnym, jak i podwodnym[a], jednak fiasko tej koncepcji zmusiło konstruktorów do zainstalowania napędu parowego i silnika elektrycznego (połowy siłowni zastosowanej na okrętach typu Pluviôse)[2].

„Omega” była eksperymentalnym, dwukadłubowym okrętem podwodnym. Długość całkowita wynosiła 48,9 metra, szerokość 4,2 metra i zanurzenie 2,8 metra[1][4]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 306 ton, a w zanurzeniu 409 ton[1][4][5]. Okręt napędzany był na powierzchni przez jedną maszynę parową potrójnego rozprężania systemu du Temple o mocy 350 koni mechanicznych (KM), do których parę dostarczał jeden kocioł du Temple[1][b]. Napęd podwodny zapewniał jeden silnik elektryczny Nancy o mocy 234 KM[1][4]. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 10,25 węzła na powierzchni i 6 węzłów w zanurzeniu[1][4]. Zasięg wynosił 1076 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 45 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą[1][4]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 30 metrów[6].

Okręt wyposażony był w sześć wyrzutni torped kalibru 450 mm (dwie wewnętrzne na dziobie, dwie zewnętrzne systemu Drzewieckiego i dwie zewnętrzne na rufie), z łącznym zapasem 6 torped[1][4]. Załoga okrętu składała się z 22 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][4].

Budowa i przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

„Omega” zbudowana została w Arsenale w Tulonie[1][2]. Stępkę okrętu położono w styczniu 1903 roku[2], został zwodowany 28 listopada 1905 roku[1][4]. 27 września 1910 roku nazwę okrętu zmieniono na „Argonaute”, a do służby przyjęto go w styczniu 1911 roku[1][2]. Jednostka otrzymała numer burtowy Q40[4].

„Argonaute” pełnił służbę na Morzu Śródziemnym do 20 maja 1919 roku, kiedy skreślony został z listy floty[1][2][4].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Pod wodą silnik Diesla miał pracować na mieszance powietrza i skompresowanych spalin[2].
  2. Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921 podaje, że okręt miał dwa kotły[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 80.
  2. a b c d e f g Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 137.
  3. John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 200.
  4. a b c d e f g h i j k Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 208.
  5. J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 536.
  6. Ivan Gogin: OMEGA submarine (1911) (ang.). Navypedia. [dostęp 2016-12-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Ivan Gogin: OMEGA submarine (1911) (ang.). Navypedia. [dostęp 2016-12-26].
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1974. ISBN 0-7110-0445-5. (ang.)
  • John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]