Oni szli na Wschód

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oni szli na Wschód
ros. Они шли на Восток
wł. Italiani brava gente
Gatunek dramat wojenny
Rok produkcji 1964
Data premiery Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 22 luty 1965
Włochy 16 września 1964
Kraj produkcji  ZSRR  Włochy
Język rosyjski, włoski, niemiecki
Czas trwania cz. I – 83 min
cz. II – 59 min
Reżyseria Giuseppe De Santis
Dmitrij Wasiliew
Scenariusz Siergiej Smirnow
Ennio De Concini
Giuseppe De Santis
Augusto Frassinetti

Gian Domenico Giagni

Muzyka Armando Trovajoli
Zdjęcia Walentyna Chowańska
Antonio Secchi
Scenografia Dawid Winicki, Ermanno Manco
Kostiumy Luciana Marinucci
Montaż Kławdija Moskwina
Mario Serandrei
Produkcja Mosfilm, Lionello Santi
Wytwórnia Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Mosfilm Włochy Galatea Film
Dystrybucja Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Mosfilm
Włochy Titanus Distribuzione

Oni szli na Wschód (org. Они шли на Восток, Italiani brava gente) – radziecko-włoski, dwuczęściowy dramat wojenny z 1964 roku w reż. Giuseppe De Santisa i Dmitrija Wasiliewa.

Film był pierwszym radzieckim filmem ukazującym wojnę w ZSRR z perspektywy wroga – włoskich żołnierzy[1].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Atak Niemiec na ZSRR. Pośród nacierających znajduje się oddział włoskiej armii. Włosi w przeciwieństwie do Niemców nie są wrogo nastawieni do Rosjan, a współpraca z niemieckimi sojusznikami od początku się im "nie układa". Włochom brak bezwzględności Niemców wobec ludności cywilnej, z kolei Niemcy odnoszą się z nie skrywaną pogardą do włoskiego sojusznika. Pomiędzy nimi nie raz dochodzi do niesnasek, a nawet wymiany ognia. Apogeum konfliktu ma miejsce w czasie bitwy pod Stalingradem, gdzie włoscy żołnierze pozostawieni zostają samym sobie.

W przeżyciach poszczególnych żołnierzy oddziału ogniskuje się los armii sojuszniczych Hitlera – większość z nich ginie w nierównej walce, inni zamarzają, trafiają do niewoli lub po prostu przepadają bez wieści.

Obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

  • Arthur Kennedy – mjr Ferro Maria Ferri
  • Żanna Prochorienko – Katia
  • Raffaele Pisu – Libero Gabrielli
  • Tatjana Samojłowa – Sonia
  • Andrea Checchi – płk Sermonti
  • Riccardo Cucciolla – Giuseppe Sanna
  • Walerij Somow – Juliano
  • Peter Falk – włoski lekarz wojskowy
  • Lew Prygunow – Loris Bazzocchi
  • Erwin Knausmüller – niemiecki pułkownik
  • Elza Leżdiej – partyzantka
  • Ławrientij Masocha – partyzant
  • Aleksandr Kuzniecow – kucharz
  • Lea Massari – epizod
  • Otar Koberidze – ranny żołnierz niemiecki
  • Danuta Stolarska – lekarz w partyzanckim oddziale
  • Jan Janakiew – major
  • Nino Vingelli – sierż. Manfredonia
  • Boris Kożuchow – major
  • Vincenzo Polizzi – Sycylijczyk
  • Gino Pernice – Collodi

i inni.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W jedną z drugoplanowych ról – włoskiego lekarza wojskowego wcielił się ówcześnie mało znany amerykański aktor Peter Falk, który kilka lat później zyskał światową popularność jako odtwórca głównej roli w amerykańskim serialu TV Columbo.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pitera... s. 28

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Pitera: Nowy film radziecki. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1967, s. 28-29.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]