Onomakritos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Onomakritos (ur. ok. 530, zm. 480 p.n.e.) – grecki poeta i redaktor wyroczni (χρησμολόγος, z gr. χρησμός), związany z dynastią Pizystratydów.

Herodot podaje, że Hipparch, syn Pizystrata zlecił Onomakritosowi zebranie i uporządkowanie wyroczni Muzajosa. Jednak po tym, jak poeta Lasos z Hermione[1] udowodnił mu dopuszczenie się fałszerstwa przepowiedni, Onomakritos został przez Hipparcha wygnany z Aten. Pojednał się z Pizystratydami po obaleniu tyranii. Według Herodota Onomakritos przebywał na dworze Kserksesa I, króla Persji i zachęcał go swoimi wyroczniami do wojennej wyprawy przeciwko Grecji[2].

Pauzaniasz uważał Onomakritosa za autora niektórych utworów przypisywanych Muzajosowi[3]. Również dzięki Pauzaniaszowi wiadomo, że Onomakritosowi przypisywano reformę i upowszechnienie kultu dionizyjskiego. Poeta był autorem pieśni kultowych ku czci Dionizosa[4].

Onomakritos był również uważany za członka rzekomej komisji Pizystrata[5], powołanej w celu zebrania, uporządkowania i zredagowania poematów Homera. Obecnie większość badaczy uważa, że komisja Pizystrata nie istniała (najwcześniejsze poświadczenie tej tradycji pochodzi dopiero z czasów Cycerona[6]), jednak przekazy o udziale Onomakritosa w pracach komisji świadczą o tym, że Onomakritos uważany był w starożytności za wybitnego znawcę poezji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Postać niezbyt znana, prawdopodobnie poeta i autor traktatów muzycznych, twórca hymnów i dytyrambów.
  2. Herodot, 7.6
  3. Pauzaniasz, 1.22.7.
  4. Pauzaniasz, 8.37.5.
  5. O. Kern, Orphicorum fragmenta, Berolini 1922, testimonium 189.
  6. De oratore, III 13, 137.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Herodot 7.6; Pauzaniasz 1.22.7, 8.37.5
  • Lengauer Włodzimierz, Hieroi Logoi – tajne nauki Starożytnych Greków, Ars Regia 1993, nr 1 (2), s. 13-34