Onufry (Berezowski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Onufry
Онуфрій
Orest Berezowski
Орест Березовський
Metropolita kijowski i całej Ukrainy
Ilustracja
Kraj działania  Ukraina
Data i miejsce urodzenia 5 listopada 1944
Korytne
Metropolita kijowski i całej Ukrainy
Okres sprawowania od 2014
Wyznanie prawosławne
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Inkardynacja Eparchia kijowska
Śluby zakonne 18 marca 1971
Diakonat 20 czerwca 1971
Prezbiterat 29 maja 1971
Chirotonia biskupia 9 grudnia 1990
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 9 grudnia 1990
Miejscowość Kijów
Miejsce Sobór św. Włodzimierza
Konsekrator Filaret (Denysenko)

Onufry, imię świeckie Orest Wołodymyrowycz Berezowski (ur. 5 listopada 1944 w Korytnem) – biskup Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego, od 13 sierpnia 2014 jego zwierzchnik z tytułem metropolity kijowskiego i całej Ukrainy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie kapłana prawosławnego. Po ukończeniu szkoły średniej i szkoły budowlanej w Czerniowcach pracował w firmach budowlanych. W 1966 wstąpił na wydział ogólnotechniczny Uniwersytetu Czerniowieckiego. Po trzecim roku przerwał studia i wstąpił do seminarium duchownego w Moskwie, które ukończył w 1972. Będąc jeszcze jego słuchaczem złożył 18 marca 1971 wieczyste śluby zakonne, 20 czerwca tego samego roku został hierodiakonem, zaś 29 maja 1972 – hieromnichem. W 1980 otrzymał godność ihumena[1].

Od sierpnia 1984 służył w cerkwi Przemienienia Pańskiego w Łukinie przy przedstawicielstwie Góry Athos przy Patriarchacie Moskiewskim. Od 1985 był dziekanem Ławry Troicko-Siergijewskiej, od 1986 jako archimandryta. W 1988 uzyskał dyplom kandydata nauk teologicznych w Moskiewskiej Akademii Duchownej. W latach 1988–1990 był przełożonym Ławry Poczajowskiej[1]. Dzięki jego staraniom monaster ten nie stał się centrum aktywności politycznej i nie przeszedł w ręce Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego[2].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

Metropolita Onufry w czasie spotkania członków Świętego Synodu Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego z prezydentem Rosji Władimirem Putinem i patriarchą moskiewskim i całej Rusi Cyrylem (siedzi drugi z prawej), lipiec 2014

9 grudnia 1990 miała miejsce jego chirotonia na biskupa czerniowieckiego i bukowińskiego (zwierzchnika jednej z największych, pod względem liczby parafii, eparchii w Kościele[2]). W 1991, wskutek konfliktu z metropolitą kijowskim Filaretem o przyszłość Kościoła na Ukrainie (nie popierał jego dążeń do jego autokefalii), został przeniesiony na katedrę iwano-frankowską, ówcześnie grupującą siedem parafii. Biskup Onufry odmówił jednak wyjazdu do Iwano-Frankowska, skupił wokół siebie zwolenników, nie wyjechał z Czerniowców i nie dopuścił biskupa Hilariona (Szukały), desygnowanego na jego następcę, do zarządu eparchii[3]. Brał udział w spotkaniu biskupów Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego w kwietniu 1992 w Żytomierzu, którego uczestnicy zaapelowali o zwołanie soboru swojego Kościoła, zaś jego zwierzchnika metropolitę Filareta (Denysenkę) oskarżyli o krzywoprzysięstwo. W efekcie spotkania oraz soboru, jaki miał miejsce w tym samym roku, metropolita Filaret został uznany za winnego rozbijania Kościoła i pozbawiony urzędu[4]. Po odsunięciu Filareta z metropolii kijowskiej został ponownie biskupem czerniowieckim. Eparchią tą zarządzał od 1994 jako arcybiskup, zaś od 2000 jako metropolita[1].

W 2011 wszedł w skład Wyższej Rady Cerkiewnej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego[5]. Do 2014 kierował również Wyższym Sądem Cerkiewnym w tymże Kościele[6].

Od 24 lutego 2014 locum tenens Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego[7]. 1 marca 2014 zwrócił się do patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Cyryla z apelem o zapobieżenie interwencji rosyjskiej w kryzysie krymskim[8]. Z prośbą o niedopuszczenie do wojny rosyjsko-ukraińskiej zwracał się także do prezydenta Rosji Władimira Putina[9].

19 marca 2014 Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego dopuścił go do udziału w swoich pracach w charakterze członka stałego, na okres zastępowania metropolity kijowskiego[10].

W lipcu 2014 Onufry wezwał prorosyjskich separatystów we wschodnich obwodach Ukrainy do złożenia broni[11].

Metropolita kijowski[edytuj | edytuj kod]

13 sierpnia tego samego roku Święty Sobór Biskupów Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego wybrał go na nowego metropolitę kijowskiego i całej Ukrainy[12]. Głos na niego oddało 48 biskupów z 74 uprawnionych do głosowania[13]. Cztery dni później na placu przed Ławrą Peczerską odbyła się jego uroczysta intronizacja. Obrzędu wprowadzenia metropolity na tron dokonali metropolici odeski i izmaelski Agantangel oraz symferopolski i krymski Łazarz, zaś gramotę potwierdzającą jego wybór wystawioną przez patriarchę moskiewskiego i całej Rusi odczytał metropolita wołokołamski Hilarion. Na uroczystościach obecni byli przedstawiciele większości autokefalicznych Cerkwi[14].

Onufry wzywał obydwie strony konfliktu na wschodniej Ukrainie do zaprzestania walk, określając wojnę jako bratobójczą[15]. Kierowany przez niego Kościół, w odróżnieniu od niekanonicznych Cerkwi działających na Ukrainie oraz innych związków wyznaniowych w tym kraju nie uznał wojny w Donbasie za wynik rosyjskiej agresji i nie potępił jej. Zdarzały się natomiast przypadki sympatyzowania z separatystami wśród mnichów i białego duchowieństwa. 8 maja 2015 Onufry nie wstał podczas sesji ukraińskiej Rady Najwyższej, gdy wyczytywano nazwiska uhonorowanych tytułem Bohatera Ukrainy uczestników walk w Donbasie. Gest ten miał być protestem przeciwko każdej wojnie[16]. 18 maja tego samego roku metropolita wezwał do zakończenia rosyjsko-ukraińskiej wojny informacyjnej, która niszczy dobre dotąd stosunki między obydwoma narodami, bliskimi pod względem kultury i dominującego wyznania. Nakazał również duchowieństwu powstrzymać się od gestów eskalujących wzajemną wrogość, a wszystkim prawosławnym działać na rzecz pokoju[17].

30 listopada 2017 występując na posiedzeniu synodu biskupów Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej w Moskwie zaapelował o nadanie UCP PM większych uprawnień autonomicznych[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Mитрополит Чернівецький і Буковинскький Онуфрій
  2. a b МОНИТОРИНГ СМИ: Алтарь отечества. Религиовед Николай Митрохин комментирует смену руководства в УПЦ МП
  3. S. Plokhy, F. E. Sysyn: Religion and Nation in Modern Ukraine. Toronton and Edmonton: Canadian Institute of Ukrainian Studies Press, 2003, s. 122. ISBN 1-895571-36-7.
  4. Початок церковної свободи (15-річчя Житомирського передсоборного зібрання)
  5. Образован Высший Церковный Совет Украинской Православной Церкви
  6. Журнали засідання Священного Синоду Української Православної Церкви від 16 вересня 2014 року
  7. Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Metropolita Onufry strażnikiem tronu w Kijowie [dostęp: 24.02.2014.]
  8. ВАЖНО! Местоблюститель УПЦ направил письмо Святейшему Патриарху Кириллу
  9. Местоблюститель УПЦ митрополит Онуфрий просит Путина не допустить войны
  10. Местоблюститель Киевской митрополичьей кафедры митрополит Черновицкий и Буковинский Онуфрий включен в состав постоянных членов Священного Синода Русской Православной Церкви
  11. Prawosławny metropolita do separatystów: złóżcie broń
  12. Собор єпископів УПЦ обрав Предстоятелем УПЦ Місцеблюстителя Київської митрополичої кафедри митрополита Чернівецького і Буковинського Онуфрія
  13. Собор єпископів УПЦ обрав Предстоятелем УПЦ Місцеблюстителя Київської митрополичої кафедри митрополита Чернівецького і Буковинського Онуфрія
  14. В Киево-Печерской лавре состоялась интронизация митрополита Киевского и всея Украины Онуфрия
  15. Metropolitan Onuphrius on the War in Donbass
  16. A. Grajewski, Ważny gest
  17. Metropolita kijowski Onufry: zakończyć wojnę informacyjną
  18. Metropolita Onufry w Moskwie zaapelował o nadanie Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Moskiewskiego większej autonomii. ZIK.


Poprzednik
Marek (Petrowcy)
Przełożony Ławry Poczajowskiej
1988 – 1990
Następca
Jakub (Panczuk)
Poprzednik
Antoni (Moskalenko)
Biskup czerniowiecki i bukowiński
1990 – 1992
Następca
Hilarion (Szukało)
Poprzednik
Hilarion (Szukało)
Biskup iwano-frankowski
1992
Następca
Mikołaj (Hroch)
Poprzednik
Hilarion (Szukało)
Biskup czerniowiecki i bukowiński
1992 – 2014
Następca
Melecjusz (Jehorenko)
Poprzednik
Włodzimierz (Sabodan)
Metropolita kijowski i całej Ukrainy
od 2014
Następca
Nadal sprawuje urząd