Onufry Kicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy koniuszego wielkiego koronnego. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Onufry Kicki
Ilustracja
portret pędzla Marcello Bacciarellego z 1795
Herb
Gozdawa
Rodzina Kiccy
Data urodzenia 1750
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 1818
Warszawa
Ojciec Antoni Kicki
Matka Marianna Przanowska
Żona

Józefa Szydłowska

Dzieci

Ludwik Kicki
Teresa
Józefa
Ewa

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Onufry Kicki herbu Gozdawa (ur. 1750, zm. 10 kwietnia 1818 w Warszawie) – szambelan, koniuszy wielki koronny.

Był synem Antoniego, młodszym bratem biskupa lwowskiego Kajetana Ignacego. W 1771 znalazł się na dworze króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, gdzie szybko zaczął wspinać się po szczeblach kariery, pełniąc wiele funkcji. W latach 1771-1775 był wojskim ciechanowieckim. Był posłem na sejm ziemi zakroczymskiej i lubelskiej, komisarzem Komisji Ekonomicznej Skarbu, Marszałkiem Trybunału Lubelskiego, a później od 1788 Marszałkiem Trybunału Koronnego. W 1785 odznaczony został orderem Świętego Stanisława, a 6 sierpnia 1789 orderem Orła Białego.

9 marca 1780 ożenił się w Warszawie z Józefą Martyną Rozalią Szydłowską, córką wojewody płockiego Teodora, siostrą Elżbiety Grabowskiej. W posagu wniosła mu majątek Udrycze. Z tego małżeństwa na świat przyszły trzy córki: Teresa, Ewa, żona Antoniego Sułkowskiego oraz Józefa żona Piotr Bispinga. Jako ostatnie czwarte dziecko przyszedł na świat syn Ludwik Kicki[1].

Onufry brał udział w posiedzeniach Sejmu Wielkiego, który uchwalił Konstytucję 3 Maja. Po upadku powstania kościuszkowskiego i trzecim rozbiorze Polski towarzyszył wraz ze Stanisławem Trembeckim królowi, który został wywieziony przez Rosjan do Grodna. Król, opuszczając Warszawę, pozostawił długi i ich uregulowanie powierzył Onufremu, jako ostatniemu plenipotentowi i likwidatorowi spraw królewskich. Ten świadom braku środków w skarbcu królewskim, zadłużając swój majątek, pokrył wszystkie długi królewskie z własnych zasobów. Po śmierci króla Onufry w 1808 otrzymał za długi królewskie w rozliczeniu od Józefa Poniatowskiego Belweder[2]. Posiadał starostwo ryckie, Jaszczów i Mełgiew. Po utworzeniu Królestwa Kongresowego został jednym z jego senatorów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. dane biograficzno-rodzinne na stronie Sejmu Wielkiego
  2. Marek Kwiatkowski: Wielka księga Łazienek. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 142. ISBN 83-7255-684-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]