Opactwo św. Augustyna w Canterbury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Opactwo św. Augustyna w Canterbury[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Ilustracja
Brama Abbot Fyndona ze skwerem Lady Wootton's Green na pierwszym planie.
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Anglia
Spełniane kryterium Kulturowe: i,ii,vi
Numer ref. 496-002
Region[b] Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1988
na 12. sesji
Położenie na mapie Anglii
Mapa lokalizacyjna Anglii
Opactwo św. Augustyna w Canterbury
Opactwo św. Augustyna w Canterbury
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Opactwo św. Augustyna w Canterbury
Opactwo św. Augustyna w Canterbury
Ziemia51°16′44,000″N 1°05′13,499″E/51,278889 1,087083

Opactwo św. Augustyna w Canterbury – dawny klasztor benedyktynów w Canterbury, w Anglii[1]. Opactwo zostało założone w 598 roku i funkcjonowało jako klasztor do czasu jego rozwiązania w 1538 roku, podczas powstania Kościoła anglikańskiego. Od 1848 roku część terenu została przeznaczona do celów edukacyjnych, a ruiny opactwa zostały zachowane ze względu na ich wartość historyczną[2].

Wraz z katedrą i kościołem św. Marcina opactwo wpisane jest na liście światowego dziedzictwa UNESCO[3].

Od założenia do rozwiązania[edytuj | edytuj kod]

W 597 roku Augustyn przybył do anglosaskiej Anglii, wysłany przez papieża Grzegorza I jako misjonarz w celu nawrócenia Anglosasów[4]. Królem Kentu w tym czasie był Æthelberht. Mimo, że modlił się w pogańskiej świątyni położonej na wschód od Canterbury tuż za murami miasta, Ethelbert był mężem chrześcijanki, Berthy. Zgodnie z ustnym przekazem, król nie tylko oddał swą świątynię i jej okolice św. Augustynowi na kościół i klasztor[4], nakazał także, aby kościół został wzniesiony tak, aby "charakteryzował się splendorem, i był poświęcony błogosławionym apostołom Piotrowym i Pawłowi, oraz był obdarowany rozmaitymi prezentami". Jednym z celów założenia opactwa było zapewnienie miejsca zamieszkania Augustynowi i jego bratnim mnichom. Jako drugi, zarówno król Ethelbert, jak i Augustyn przewidzieli opactwo jako miejsce pochówku opatów, arcybiskupów i królów Kentu[5].

William Thorne, XIV-wieczny kronikarz opactwa, zapisuje rok 598 jako rok założenia[5]. Budynki klasztorne najprawdopodobniej były drewniane w konstrukcji saskiej, więc można je było szybko zbudować. Jednak budowanie kamiennego kościoła, podobnego do kościołów, które Augustyn znał w Rzymie, trwało dłużej[6]. Kościół został ukończony i konsekrowany w 613 roku. Około 624 roku, w niewielkiej odległości na wschód, Eadbald, syn i następca Ethelberta, założył drugi kościół, poświęcony Świętej Marii, również jako miejsce pochówku królewskiej rodziny Kentu[7]. Opactwo stało się znane jako św. Augustyna dopiero po śmierci założyciela[8].

Dwa wieki po założeniu klasztoru, opactwo św. Augustyna było jedynym istotnym miejscem kultu w królestwie Kentu[9]. Historyk G.F. Maclear określił je jako "szkołę misyjną", w której rozkwitła "wiedza klasyczna i nauka języka angielskiego"[10]. Z biegiem czasu opactwo zgromadziło obszerną bibliotekę zawierającą zarówno książki religijne jak i świeckie. Dodatkowo posiadało skryptorium wytwarzające manuskrypty[11].

Od około 1250 roku opactwo doświadczyło okres bogactwa[12]. Boggis opisuje ten czas jako czas "światowej klasy świetności", naznaczoną "wystawnymi wydatkami" na nowe budynki, wizyty królewskie i bankiety z tysiącami gości. Te wydatki doprowadziły do wielkich długów, które, gdyby nie hojni dobroczyńcy, mogłyby doprowadzić opactwo do całkowitego bankructwa[13].

Klasztor, frater (refektarz) i kuchnia zostały całkowicie przebudowane. Została zbudowana nowa część mieszkalna opactwa. Na początku XIV wieku, dodano także w warzelnię, piekarnię, oraz nową winnicę otoczoną murem. Na wschód od kościoła zbudowano kaplicę Lady Chapel[8].

Brama Fyndona[edytuj | edytuj kod]

Brama Fyndona doznała takich zniszczeń przez niemieckie bomby podczas II wojny światowej, że musiała zostać całkowicie odbudowana[14]. Brama prowadzi na mały placyk znany od czasów panowania Karola I jako Lady Wootton's Green, po wdowie po Edwardzie, lordzie Woottonie z Marley, który mieszkał w pałacu do jej śmierci w 1658 roku[15]. Na placu stoją posągi Æthelberhta króla Kent i królowej Bertha[14].

Godne uwagi pochówki w opactwie[edytuj | edytuj kod]

  • Æthelberht z Kentu, król Kentu, w kościele św. Piotra i Pawła. Jego nagrobek został później umieszczony ponad głównym ołtarzem kościoła w normańskiego
  • Eadbald z Kentu, król Kentu, w kościele św. Piotra i Pawła
  • Emma z Austrasii, małżonka Eadbalda, także w kościele św. Piotra i Pawła
  • Justus, pierwszy biskup Rochester, czwarty arcybiskup Canterbury

Zachowane ruiny[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyclopædia Britannica, http://www.britannica.com/EBchecked/topic/42999/Saint-Augustine-of-Canterbury
  2. "Opactwo św. Augustyna" pod adresem http://www.britainexpress.com/attractions.htm?attraction=27 . Dostęp do 13 grudnia 2013 r.
  3. Canterbury Cathedral, St Augustine's Abbey, and St Martin's Church (ang.). UNESCO. [dostęp 2019-02-24].
  4. a b Dziedzictwo chrześcijańskie w Anglii: Przewodnik Kent na stronie anglojęzycznej w Amsterdamie, 2 lipca 2013
  5. a b William Page, red., "Domy benedyktynów: Opactwo św. Augustyna, Canterbury" w Historia hrabstwa Kent: Tom 2 (1926), 126-133 w British History Online, dostęp 20 lipca 2013
  6. RJE Boggis, Historia klasztoru św. Augustyna (1901), 9-10
  7. SE Kelly, "Eadbald (zm. 640)," Oxford Online Dictionary of National Biography, 2004.
  8. a b Opactwo św. Augustyna, Canterbury at sacred-destinations.com, dostęp 19 listopada 2013 r
  9. Boggis (1901), 19
  10. GF Maclear, S. Augustine's, Canterbury: jego wzrost, zniszczenie i przywrócenie (Wells Gardner, Darton & Co., 1888). tekst online.
  11. Judith Roebuck, St Augustine's Abbey (English Heritage, 1997), 4-5.
  12. Canon WF France, St Augustine's, Canterbury: A Story of Enduring Life (SPCK, 1952) 7.
  13. RJE Boggis, Historia klasztoru św. Augustyna (1901) 70, 85, 96, 103. Dostępne online w Książkach Google.
  14. a b Fyndon Gate na britainexpress.com, dostęp 15 listopada 2013
  15. Ewell (1896), 14-15, 19