Opactwo Matki Bożej w Fontgombault

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Opactwo Matki Bożej
w Fontgombault
Budynek opactwa
Budynek opactwa
Państwo  Francja
Miejscowość Fontgombault
Kościół rzymskokatolicki
Rodzaj klasztoru Opactwo
Właściciel Benedyktyni
Prowincja Kongregacja Solesmeńska
Opat Dom Jean Pateau OSB
Fundator Pierre de l'Étoile
Data budowy 1091
Data zamknięcia 1741
Data reaktywacji 1948
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Opactwo Matki Bożej w Fontgombault
Opactwo Matki Bożej
w Fontgombault
Ziemia46°40′37″N 0°58′43″E/46,676944 0,978611
Wnętrze kościoła opackiego

Opactwo Matki Bożej w Fontgombault – męski klasztor benedyktyński w Fontgombault, we Francji, ufundowany w 1091 roku, zamknięty w 1741 roku, a następnie reaktywowany w 1948 roku. Słynie przede wszystkim ze śpiewu chorału gregoriańskiego. Należy do Kongregacji Solesmeńskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Opactwo zostało ufundowane w 1091 roku przez Pierre'a de l'Étoile. W kolejnych stuleciach dokonało wielu nowych fundacji.

W 1569 klasztor został splądrowany i zniszczony przez hugenotów. Prace nad odbudową trwały aż do schyłku XVII wieku.

W 1741, z powodu małej liczby powołań mnisi opuścili klasztor, który został przekazany lazarystom. Podczas Rewolucji Francuskiej opactwo zostało znacjonalizowane i sprzedane. W 1849 w klasztorze zamieszkali trapiści, którzy prowadzili tam życie wspólnotowe, aż do wygnania ich zakonu z Francji w 1905 roku, po wprowadzeniu ustawy sankcjonującej rozdział Kościoła od państwa. Opactwo ponownie zostało zsekularyzowane. Mieściły się tam m.in. fabryka guzików i szpital wojskowy podczas I wojny światowej. W latach 1919–1948 w zabudowaniach klasztornych działało seminarium diecezjalne, zamknięte z powodu braku alumnów.

Reaktywacja[edytuj | edytuj kod]

W 1948 roku klasztor reaktywowała grupa 22 benedyktynów, która przybyła z Solesmes. Opactwo rozwijało się bardzo szybko, co pozwoliło na dokonanie nowych fundacji lub reaktywację zamkniętych klasztorów we Francji : w Randol (1971), w Triors (1984), w Gaussan (1994)[1], jak i Clear Creek w USA (1999)[2].

W 2001 roku kardynał Joseph Ratzinger zorganizował w klasztorze zamknięte Dni Liturgiczne, poświęcone stanowi liturgii w Kościele[3].

W 2013 roku mnisi przejęli podupadający klasztor św. Pawła w Wisques, który usamodzielnił się w 2016 roku[4].

Opactwo słynie ze śpiewu chorału gregoriańskiego i celebracji liturgii rzymskiej w obu formach, zarówno w zwyczajnej jak i nadzwyczajnej. Klasztor przyjął księgi liturgiczne zreformowane po Soborze Watykańskim II, jednak po wydaniu motu proprio Ecclesia Dei w 1989, znów zaczęło sprawować liturgię przedsoborową[5].

Opaci klasztoru po reaktywacji[edytuj | edytuj kod]

  • Dom Édouard Roux (1953 – 1962)
  • Dom Jean Roy (1962 – 1977)
  • Dom Antoine Forgeot (1977 – 2011)
  • Dom Jean Pateau (od 2011)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Abbé L. Bellouard, Histoire de l'abbaye N.-D. de Fontgombault, Poitiers, Oudin, 1899 (fr.)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Od 2007 przeniesione do Donezan
  2. Solesmes: Congregation
  3. Dni Liturgiczne w Fontgombault. W: Paweł Milcarek: Historia Mszy.
  4. Growing Traditional Abbey of Wisques Elects Abbot
  5. Trzy opactwa Matki Bożej. W: Paweł Milcarek: Historia Mszy.
  6. Przeniesione w 2008 z Gaussan

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]