Opatrunek gipsowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krótki opatrunek gipsowy nogi
Przykład opatrunku gipsowego

Opatrunek gipsowy (potocznie: gips)- gaza nasączona wodną zawiesiną gipsu lub płat tworzywa sztucznego służący do unieruchomienia (np. złamanej) części ciała w odpowiedniej pozycji[1]. Konwencjonalny opatrunek gipsowy zaczyna twardnieć po około 10 minutach od jego przygotowania, a po 45 minutach jest już gotowy, ale nie kompletnie suchy. Aby całkowicie wyschnął potrzeba 72 godzin[2]. Za pionierów stosowania gipsu do leczenia złamań i innych urazów uważa się Antoniusa Mathijsena (1805–1878) i Nikołaja Pirogowa (1810–1881), lecz podobne rozwiązania (ale z użyciem innych materiałów zamiast gipsu) wynaleźli i doskonalili już Ambroise Paré, Dominique Jean Larrey i Louis Seutin[3]. Istnieje wiele typów opatrunków służących do unieruchamiania różnych części ciała (np. opatrunek gipsowy biodrowy lub opatrunek gipsowy Desault`a).

2 kwietnia 1945 roku Homer H. Stryker, chirurg-ortopeda z Kalamazoo w stanie Michigan zarejestrował patent na piłę oscylacyjną do ściągania gipsu[4].

Przypisy

  1. opatrunek gipsowy - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy, encyklopedia.pwn.pl [dostęp 2017-07-24] (pol.).
  2. Smith, Naphew, "The History and Function of Plaster of Paris in Surgery", 1967.
  3. L.F. Peltier, Fractures: A History and Iconography of their Treatment, Norman Publishing, 1990.
  4. About Us - Company History, www.stryker.com [dostęp 2017-07-25] (ang.).