Operator systemu dystrybucyjnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Operator systemu dystrybucyjnego (OSD) – przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się dystrybucją energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację i remonty sieci dystrybucyjnej oraz jej niezbędną rozbudowę, w tym połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi[1].
Terminem tym określa się również osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialna za działalność operacyjną i zapewnienie utrzymania, a w razie potrzeby, również za rozwój systemu dystrybucyjnego, połączenia z innymi systemami i za zapewnienie długookresowej zdolności systemu do pokrycia uzasadnionego zapotrzebowania na dystrybucję energii elektrycznej[2].

Zadania[edytuj | edytuj kod]

Operator systemu dystrybucyjnego w zakresie systemów dystrybucyjnych jest odpowiedzialny między innymi za:

  • dysponowanie mocą jednostek wytwórczych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej, z wyłączeniem jednostek wytwórczych o mocy osiągalnej równej 50 MW lub wyższej, przyłączonych do koordynowanej sieci 110 kV;
  • bilansowanie systemu, z wyjątkiem równoważenia bieżącego zapotrzebowania na energię elektryczną;
  • zarządzanie ograniczeniami systemowymi oraz prowadzenie z użytkownikami tego systemu rozliczeń wynikających z niezbilansowania energii elektrycznej dostarczonej do systemu dystrybucyjnego i pobranej z tego systemu;
  • zakup energii elektrycznej w celu pokrywania strat powstałych w sieci dystrybucyjnej podczas dystrybucji energii elektrycznej tą siecią oraz stosowanie przejrzystych i niedyskryminacyjnych procedur rynkowych przy zakupie tej energii.

Spółki OSD dzielą się na Oddziały, dawne Zakłady Energetyczne.

Operatorzy systemów dystrybucyjnych (OSD)[edytuj | edytuj kod]

Aktualna lista przedsiębiorstw posiadających status Operatora Systemu publikowana jest na oficjalnej stronie internetowej Urzędu Regulacji Energetyki (URE). Według stanu na 27 maja 2021 r. w Polsce funkcjonowało 187 podmiotów posiadających ważną koncesję URE na dystrybucję energii elektrycznej. Poniżej lista losowo wybranych w układzie alfabetycznym:

Mapa największych polskich operatorów wraz z obszarami działania. Warto nadmienić, że granice pokrywają się z granicami byłych czterdziestu dziewięciu województw.
  1. Celsa „Huta Ostrowiec” Sp. z o.o.
  2. Elektrownia „Rybnik” SA
  3. Enea Operator Sp. z o.o.
  4. Energa-Operator SA
  5. Energomedia Sp. z o.o.
  6. Energoserwis Kleszczów Sp. z o.o.
  7. Enesta Sp. z o.o.
  8. Fabryka Łożysk Tocznych – Kraśnik SA
  9. Grupa Lotos SA
  10. Huta „Kościuszko” SA
  11. Stoen Operator Sp. z o.o.
  12. KGHM Polska Miedź SA
  13. Koksownia Przyjaźń Spółka z.o.o.
  14. Ostrowski Zakład Ciepłowniczy SA
  15. Polski Koncern Naftowy Orlen SA
  16. PKP Energetyka SA
  17. Polenergia Dystrybucja Sp. z o.o.
  18. PGE Dystrybucja SA
  19. Soda Polska Ciech Sp. z o.o.
  20. Synthos Dwory Sp. z o.o.
  21. Tauron Dystrybucja SA
  22. Vattenfall Distribution Poland SA
  23. Zakłady Azotowe Puławy SA
  24. Zakłady Azotowe w Tarnowie-Mościcach SA
  25. Zakłady Chemiczne Police SA
  26. Zakłady Chemiczne Zachem w Bydgoszczy SA
  27. Zakłady Mechaniczne „Bumar-Łabędy” SA

W wyniku konsolidacji przeprowadzonej w 2010 r. z ośmiu OSD (PGE Dystrybucja Warszawa-Teren Sp. z o.o., PGE Dystrybucja Lubzel Sp. z o.o., PGE Dystrybucja Łódź Sp. z o.o., PGE Dystrybucja Rzeszów Sp. z o.o., PGE Dystrybucja Zamość Sp. z o.o., PGE Dystrybucja Łódź-Teren SA, PGE ZEORK Dystrybucja Sp. z o.o., PGE Dystrybucja Białystok Sp. z o.o.), utworzono jeden podmiot o nazwie PGE Dystrybucja SA[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dnia 4 marca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2005 r. nr 62, poz. 552).
  2. Dyrektywa Unii Europejskiej 2003/54/EC w sprawie wspólnych zasad wewnętrznego rynku energii elektrycznej. Fakty Dokumenty Nr 3/2003. Tekst oryginalny: Directive 2003/54/EC of the European Parliament and of the CounciI of 26 June 2003 conceming common rules for the interna! market in electricity and repealing Directive 96/92/EC. Official Journal of the European Union, L 176, 15.7.2003.
  3. Biuletyn Urzędu Regulacji Energetyki nr 2 (76) 30 czerwca 2011.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Majka K.: Systemy rozliczeń i taryfy w elektroenergetyce, Wydawnictwo Politechniki Lubelskiej, Lublin 2005.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]