Opos szary

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Opos szary
Philander opossum[1]
(Linneusz, 1758)[2]
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Nadrząd

torbacze

Rząd

dydelfokształtne

Rodzina

dydelfowate

Podrodzina

dydelfy

Rodzaj

opos

Gatunek

opos szary

Synonimy
  • Didelphis opossum Linnaeus, 1758[2]
  • Philander virginianus Tiedemann, 1808[3]
  • Metachirus opossum melanurus Thomas, 1899[4]
  • Metachirus fuscogriseu J. A. Allen, 1900[5]
  • Metachirus grisescens J.A. Allen, 1901[6]
  • Metachirus canus Osgood, 1913[7]
  • Metachirus opossum melantho Thomas, 1923[8]
  • Metachirus opossum crucialis Thomas, 1923[9]
  • Didelphis austro-americana Thomas, 1923[9]
Podgatunki[10][11]
  • P. o. opossum (Linnaeus, 1758)[2]
  • P. o. canus (Osgood, 1913)[7]
  • P. o. fuscogriseus (J.A. Allen, 1900)[5]
  • P. o. melanurus (Thomas, 1899)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[12]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Opos szary[13][14], opos okularowy[15] (Philander opossum) – gatunek ssaka z podrodziny dydelfów (Didelphinae) w rodzinie dydelfowatych (Didelphidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Opos szary występuje w zależności od podgatunku[11]:

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 20–33,1 cm, długość ogona 19,5–33,5 cm; masa ciała 200–674 g[11]. Futro barwy czarnoszarej lub łupkowoszarej. Jako jedyny z dydelfowatych ma na czarnym tle białe obrączki wokół oczu (okulary). Brzuch szarobiały lub biały. Ogon prawie do połowy czarny, potem jasnocielistej barwy, podobnie jak stopy i nos. Nazywany jest również cuica.

Środowisko życia[edytuj | edytuj kod]

Deszczowe lasy tropikalne, wilgotne lasy i zakrzewienia przybrzeżne oraz wilgotne środowiska w krajobrazie rolniczym.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Aktywny wyłącznie nocą. Odżywia się małymi zwierzętami, m.in. żabami, ale również soczystymi owocami. W ciągu roku przychodzi na świat 4-5 młodych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Philander opossum, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c C. Linnaeus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 55. (łac.)
  3. F. Tiedemann: Zoologie: zu seinen Vorlesungen entworfen. Allgemeine Zoologie, Mensch und Säugthiere. Landshut: In der Weberichen Buchhandlung, 1804, s. 427. (niem.)
  4. O. Thomas. Description of new neotropical mammals. „The Annals and Magazine of Natural History”. Seventh series. 4, s. 285, 1899 (ang.). 
  5. a b J.A. Allen. Descriptions of new American marsupials. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 13, s. 194, 1900 (ang.). 
  6. J.A. Allen. Descriptions of two new opposums of the genus Metachirus. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 14, s. 217, 1901 (ang.). 
  7. a b W.H. Osgood. New Peruvian mammals. „Publication. Field Museum of Natural History. Zoological series”. 10 (9), s. 96, 1913 (ang.). 
  8. Thomas 1923 ↓, s. 602.
  9. a b Thomas 1923 ↓, s. 604.
  10. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Species Philander opossum. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-07-22].
  11. a b c D. Astúa: Family Didelphidae (Opossums). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 167. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.)
  12. N. de la Sancha i inni, Philander opossum, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020 [online], wersja 2020-2 [dostęp 2020-07-22] (ang.).
  13. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 5. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  14. Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 69. ISBN 83-01-14344-4.
  15. E. Keller, J.H. Reichholf & G. Steinbach (red. red.): Ssaki. Cz. 1. Warszawa: Horyzont, 2001, s. 20, seria: Leksykon zwierząt. ISBN 83-7227-610-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]