Optimist

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Optymist
Oznaczenie klasy jachtu
Konstruktor Clark Mills
Rok konstrukcji 1947
Kraj pochodzenia  Stany Zjednoczone
Typ ożaglowania ket rozprzowy
Grot 3,50 m²
Długość maksymalna 2,36 m
Długość LWK 2,18 m
Szerokość maksymalna 1,12 m
Wysokość maksymalna 2,35 m
Masa całkowita 35 kg
Typ kadłuba mieczowy
Materiał konstrukcyjny laminat epoksydowy lub drewno[1]
Zanurzenie minimalne 13 cm
Zanurzenie maksymalne 84 cm
Załoga 1
Ilustracja
Optimist

Optymist (ang. Optimist) – najmniejsza monotypowa międzynarodowa klasa jachtów, przeznaczona dla dzieci i młodzieży do 15 lat. Jest to łódka regatowa (nie należy do najwygodniejszych). Jej kokpit zajmuje połowę jachtu. Łódka wykonana jest zazwyczaj z włókna szklanego, choć zdarzają się drewniane kadłuby.

W Polsce pierwsze Optymisty pojawiły się w połowie lat 60 XX wieku. Optymisty często nazywane są „mydelniczkami”. Skrót od nazwy Optymist to OPP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Optymist został zaprojektowany w 1947[2] roku przez Clarka Millsa na prośbę klubu usługowego Clearwater Florida Optimist, a dokładnie majora Clifforda McKaya, który chciał zaoferować tanie żeglowanie dla młodych ludzi[3]. Klub Optymista prowadził zawody małych samochodów, ale chciano aby organizowane wydarzenie było czymś więcej niż jednodniowym zrywem. Dlatego szukano taniego odpowiednika dla żeglarzy[4]. Clark zaprojektował prosty kadłub, który mógł być zbudowany z dwóch arkuszy sklejki o wymiarach 4x8 stóp (122x244 cm)[5] i przekazał plan Optymistom.

W 1954 projekt został nieco zmodyfikowany i wprowadzony do Europy przez Axela Damgaarda[2] i rozprzestrzenił się w całej Europie ze Skandynawii[6]. W 1960[2] projekt został wprowadzony do Wielkiej Brytanii przez Nigela Ringrose'a, wtedy też wszystkie wymiary zostały ostatecznie ustalone, choć łodka stała się monotypem dopiero w 1995 r.[7].

Do stowarzyszenia klasy Optymist należy aktualnie 118 krajów[8], a sama łódka jest jednym z dwóch jachtów zatwierdzonych przez Międzynarodową Federację Żeglarską wyłącznie dla żeglarzy poniżej 16[9].

W 1962 rozegrano pierwsze Mistrzostwa Świata[2], choć jeszcze wtedy nie byłu one tak nazwane. Impreza została zorganizowana przez Danię, Wielką Brytanię, RFN i Szwecję na terenie Wielkiej Bryranii.

W 1965 została zawiązane International Optimist Dinghy Association[2] (Międzynarodowe Stowarzyszenie Klasy Optimist), a pierwszym krajami były: Austra, Dania, Finlandia, Wielka Brytania, Norwegia, Szwecja i USA. Dość szybko dołączyły Niemcy (RFN) oraz Rodesia (aktualnie Zimwabwe). Pierwszym prezydentem floty został Viggo Jacobsen, natomiast sekratarzem jego żona Edith.

Narodowe Stowarzyszenie Klasy Optimist zostało założone 01.05.1993[10] w Gdyni, a pierwszym Prezydentem NSKO w 1993 r. został Henryk Skórzak z SWOS Warszawa. W 1992[10] stowarzyszenie zmieniło nazwę na Polski Związek Klasy Optimis, z którą funkcjonuje do dziś.

Optimist jest najpopularniejszą łódką na Świecie z zarejstrowanymi ponad 200000 kadłubów i z wieloma pozostającymi poza rejestracją[11][12][13].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Takielunek[edytuj | edytuj kod]

Pojedynczy żagiel mocowany za pomocą krawatów do masztu i bomu. Długość krawatów pozwala na delikatną zmianę kształtu żagla, ale to ustawienie nie jest dostępne na wodzie. Rozprze monotowane do rogu rozprzowego, napinane za pomocą fału na przedniej części masztu co pozwala na regulacje górnej części żagla. Na bomie znajduje się regulacja liku dolnego, dostępna w każdym momencie i pozwalająca na zmienę przeglębienia dolnej części żagla. Krawędź spływu usztywniana dwoma listwami[1].

Drzewce mogą być wykonane z aluminium lub drewna, ale są te ostatnie praktycznie nie są już spotykane.

Znak "IO"[1] w stylu monografii (po IODA – International Optimist Dinghy Association) na żaglu jest zarejestrowanym znakiem towarowym i może być używana tylko na licencji IODA. Optimisty mają również numer żagla narodowego, używając skrótu olimpijskiego swojego kraju i kolejnych numerów.

Kadłub[edytuj | edytuj kod]

Optymista ma bardzo prosty kadłub, pierwotnie utworzony z pięciu kawałków sklejki. Był to największy kadłub Clarka Millsa jaki można było zrobić z dwóch arkuszy sklejki o wymiarach 4 stopy (122 cm) na 8 stóp (244 cm). Tuż przed przegrodą, która rozdziela łódź prawie na pół, znajduje się skrzynka mieczowa, a za nią na linii środkowej kadłuba znajduje się mocowanie szotów. Na dziobie znajduje regulowane gniazdo do podpierania masztu, który przechodzi przez otwór w ławce. Cumę przywjązuje się do masztu.

Komory wypornościowe znajdują się na pokładzie po każdej stronie przedniej części burt oraz na rufie. Dwa pasy balastowe, biegną wzdłuż podłogi od grodzi do rufy i wraz z przedłużaczem rumpla umożliwiają balastowanie poza kadłubem

Zdecydowana większość kadłubów jest dziś wykonana z włókna szklanego[14], chociaż nadal można produkować i kupować drewniane kadłuby. Największą ilość regatowych łodek wyprodukowała firma Winner[15].

Płetwy[edytuj | edytuj kod]

Ster i miecz mogą być wykonany ze sklejki lub kompozytu z pianki, włókna szklanego i żywicy epoksydowej. Aktualnie muszą spełniać restrykcyjne wymogi opisane w przepisach klasowych[1].

Wydarzenia[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Świata[edytuj | edytuj kod]

Rok Kraj Miejsce Gold medal world centered-2.svg Zwycięzca Silver medal world centered-2.svg 2. miejsce Bronze medal world centered-2.svg 3. miejsce Żeglarzy Krajów
1962  Wielka Brytania Szwecja A. Quiding
1963  Szwecja Szwecja B. Baysen
1964  Dania Dania Poul Andersen
1965  Finlandia Szwecja Ray Larsson
1966  Stany Zjednoczone[2] Miami Stany Zjednoczone Doug Bull
1967  Austria Dania Peter Warrer
1968  Francja Dania Peter Warrer
1969  Wielka Brytania Stany Zjednoczone Doug Bull
1970  Hiszpania Stany Zjednoczone James Larimore
1971  RFN Finlandia Heikki Vahtera
1972  Szwecja Hiszpania Thomas Estela
1973  Rodezja anulowano
1974  Szwajcaria Argentyna Martín Billoch
1975  Dania Aarhus Dania Hans Fester Szwecja Söderström Szwecja Martin Schröder
1976  Turcja Ankara Szwecja Hans Wallén Dania Asbjørn Stany Zjednoczone Lindsey
1977 Yarinca Szwecja Patrik Mark Dania Damsgaard Dania Evers
1978  Francja La Baule-Escoublac Szwecja Rickard Hammarvid Finlandia von Koskull Szwecja Patrik Mark
1979  Tajlandia Pattaya Szwecja Johan Peterson Finlandia Heiskanen Dania Storgaard
1980  Portugalia Cascais Szwecja Johan Peterson Dania Damsgaard Finlandia Heiskanen
1981  Irlandia Howth Argentyna Guido Tavelli Szwecja Johan Peterson Brazylia Edson Araujo
1982  Włochy Norwegia Njaal Sletten Dania Christian Rasmussen Dania Søren Ebdrup
1983[16]  Brazylia Hiszpania Jordi Calafat Hiszpania José Carlos Frau Francja Jean-Pierre Becquet
1984  Kanada Holandia Serge Kats Finlandia Jussi Wikström Hiszpania Xavier García
1985  Finlandia Holandia Serge Kats Finlandia Risto Tapper Argentyna Martín Castrillo
1986  Hiszpania Hiszpania Xavier García Hiszpania Luis Martínez Doreste Finlandia Risto Tapper
1987  Holandia Włochy Sabrina Landi Hiszpania Luis Martínez Doreste Szwecja Anders Jonsson
1988  Francja Włochy Ugo Vanello Hiszpania Luis Martínez Doreste Hiszpania Gabriel Tarrasa
1989  Japonia Dania Peder Rønholt Finlandia Rami Koskinen Argentyna Herman Rosso
1990  Portugalia Argentyna Martín di Pinto Argentyna Agustin Krevisky Szwecja Martin Strandberg
1991  Grecja Argentyna Agustin Krevisky Argentyna Asdrubal García Dania Andre Sørensen
1992  Argentyna Argentyna Ramón Oliden Hiszpania Marc Patiño Niemcy Mike Keser
1993  Hiszpania Holandia Mats Hellman Argentyna Estebán Rocha Włochy Claudia Tosi 41[2]
1994  Włochy Argentyna Martín Jenkins Argentyna Federico Pérez Argentyna Julio Alsogaray
1995  Finlandia Argentyna Martín Jenkins Brazylia Frederico Rizzo Chorwacja Dario Kliba
1996  Południowa Afryka Holandia Lisa Westerhof Chorwacja Aron Lolic Włochy Ivan Bertaglia
1997  Wielka Brytania Carrickfergus Włochy Luca Bursic Argentyna Matias Buehler Peru Nicholas Raygada
1998 Tróia Włochy Mattia Pressich Argentyna Fernando Gwozdz Chorwacja Sime Fantela
1999  Francja Włochy Mattia Pressich Chorwacja Tonci Stipanovic Portugalia Mario Coutinho
2000  Hiszpania La Coruña Chorwacja Sime Fantela Argentyna Lucas Calabrese Włochy Jaro Furlani 59[2]
2001  Chiny Qingdao Argentyna Lucas Calabrese Chińska Republika Ludowa Zhu Ye Malezja Abdul Rahim
2002  Stany Zjednoczone Corpus Christi Chorwacja Filip Matika Chorwacja Stjepan Cesic Hiszpania Eduardo Zalvide
2003  Hiszpania Las Palmas Chorwacja Filip Matika Bermudy Jesse Kirkland Argentyna Sebastian Peri Brusa
2004 Salinas Chińska Republika Ludowa Wei Ni Nowa Zelandia Paul Snow-Hansen Hiszpania Eugenio Díaz
2005  Szwajcaria Sankt Moritz Niemcy Tina Lutz Trynidad i Tobago Matthew Schoener Scott Chińska Republika Ludowa Wu Jianan
2006  Urugwaj Montevideo Niemcy Julian Autenrieth Singapur Griselda Khng Ekwador Édgar Diminich
2007  Włochy Cagliari Nowa Zelandia Chris Steele Chile Benjamin Grez Nowa Zelandia Alex Maloney
2008  Turcja Cesme Portoryko Raúl Ríos Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych Ian Barrows Dania Kristien Kirketerp
2009[17]  Brazylia Niteroi Peru Sinclair Jones Malezja Mohamad Faizal Norizan Argentyna Ignacio Rogala 231 53
2010[18]  Malezja Langkawi Tajlandia Noppakao Poonpat Malezja Ahmad Syukri Bin Abdul Aziz Japonia Okada Keiju 210 48
2011[19]  Nowa Zelandia Napier Singapur Kimberly Lim Holandia Bart Lambriex Peru Javier Arribas
2012[20]  Dominikana Boca Chica Singapur Yukie Yokoyama Singapur Samuel Neo Singapur Jessica Goh 230 52
2013[21]  Włochy Lago di Garda Singapur Loh Jia Yi Niemcy Nils Sternbeck Singapur Edward Tan 259
2014[22]  Argentyna San Isidro Szwajcaria Nicolas Rolaz Tajlandia Voravong Rachrattanaruk Grecja Dimitris Papadimitriou 207 49
2015[23]  Polska Dziwnów Słowenia Rok Verderber Singapur Jodie Lai Norwegia Mathias Berthet 275 48
2016[24]  Portugalia Vilamoura Szwajcaria Max Wallenberg Norwegia Mathias Berthet Malezja Muhammed Fauzi Kaman Shah 244 59
2017[25]  Tajlandia Pattaya Włochy Marco Gradoni Malezja Muhammad Fauzi Bin Kaman Shah Kostaryka Mic Sig Kos Mohr 281[26] 62

Mistrzostwa Europy[edytuj | edytuj kod]

Rok Kraj Miejsce Gold medal world centered-2.svg Zwycięzca Silver medal world centered-2.svg 2. miejsce Bronze medal world centered-2.svg 3. miejsce Żeglarzy Krajów
2014 Chłopcy[27]  Irlandia Dún Laoghaire Francja Enzo Balanger Szwecja Kaspar Nordenrom Singapur Daniel Ion Toh 251 44
2014 Dziewczyny[27] Rumunia Ebru Bolat Hiszpania Iset Segura Szwajcaria Martina Mueller
2015 Chłopcy Open[28]  Wielka Brytania Pwllheli Stany Zjednoczone Thomas Rice Singapur Wonn Kye Lee Grecja Aimilianos Monos 159 37
2015 Chłopcy Europa[28] Grecja Aimilianos Monos Słowenia Matej Planinsic Włochy Cesare Barabino
2015 Dziewczyny[28] Hiszpania Julia Minana Delhom Grecja Ariadni Paraskevi Spanaki Malta Victoria Schultheis 97
2016 Chłopcy[29]  Włochy Crotone Niemcy Mewes Wieduwild Malta Richard Schultheis Włochy Peracca Paolo 185 46
2016 Dziewczyny[29] Włochy Gaia Bergonzini Malta Antonia Schultheis Grecja Melina Pappa 105 46
2017 Chłopcy[30]  Bułgaria Burgas Serbia Stefan Yuill Polska Igor Kuczys Grecja Iakovos-Dimitrios Dedesntentopoulos
2017 Dziewczyny[31] Argentyna Donna Mazzucchelli Wielka Brytania India Page-Wood Szwajcaria Natascha Rast

Międzynarodowe Mistrzostwa Polski[edytuj | edytuj kod]

Rok Miejsce Gold medal world centered-2.svg Zwycięzca Silver medal world centered-2.svg 2. miejsce Bronze medal world centered-2.svg 3. miejsce Żeglarzy Krajów
2014[32] Kamień Pomorski Niemcy Paul Feldhusen Litwa Simonas Jersovas Szwecja Emil Jarudd
2015[33] Niemcy Valentin Müller Niemcy Mohr Roko Polska Filip Szmit 271
2016[34][35] Dziwnów Niemcy Valentin Müller Niemcy Mohr Roko Polska Patryk Kosmalski 310
2017[36][37] Dziwnów Dania Ebdrup Malthe Szwecja Lindstrm Lukas Szwecja Lindbom Calle 301 7[37]

Mistrzostwa Polski[edytuj | edytuj kod]

Rok Miejsce Gold medal world centered-2.svg Zwycięzca Silver medal world centered-2.svg 2. miejsce Bronze medal world centered-2.svg 3. miejsce
2014[32] Kamień Pomorski Bartosz Wałczyk Marcin Urbański Mikołaj Jaworski
2015[33] Filip Szmit Jakub Gołębiowski Kacper Paszek
2016[34][35] Dziwnów Patryk Kosmalski Mateusz Grzempa Kamil Manowiecki
2017[36][37] Dziwnów Rafał Pogorzelski Klara Sobczak Mateusz Gwóźdź

Zdjęcia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d International Optimist Class Rules (ang.). International Optimist Dinghy Association. [dostęp 2018-06-16].
  2. a b c d e f g h History of the Association (ang.). International Optimist Dinghy Association. [dostęp 2018-06-16].
  3. Optimist. W: Vanessa Bird: Classic Classes. A&C Black, 2013. (ang.)
  4. Operation Optimist – A Community Project. „Boating”, 1963 (ang.). 
  5. Tim Cole. One Design Racing. „Yachting”, 1983 (ang.). 
  6. McMillan, Roger: Optimistic Outlook (ang.). MySailing.com.au, 2011-02-01. [dostęp 2018-06-16].
  7. CHEAPER AND MORE ONE DESIGN – A HISTORY (ang.). www.wilkessail.net. [dostęp 2018-06-16].
  8. National Members (ang.). International Optimist Dinghy Association. [dostęp 2018-06-16].
  9. Optimist : Classes & Equipment (ang.). World Sailing. [dostęp 2018-06-16].
  10. a b Historia PSKO. Polskie Stowarzyszenie Klasy Optimist. [dostęp 2018-06-16].
  11. Optimist (ang.). The Final Beat. [dostęp 2018-06-16].
  12. Getting Started (ang.). Australian International Optimist Dinghy Association. [dostęp 2018-06-16].
  13. IODA: IODA – Basics (ang.). [dostęp 2013-07-23].  Cytat: For registered Optimists the answer is just over 130,000.
  14. Barr Pickthall: Dinghy Sailing: Start to Finish. Fernhurst Books,, 2009.
  15. Winner (ang.). Winner. [dostęp 2018-06-16].
  16. 1983 Optimist World Championship. International Optimist Dinghy Association. [dostęp 2018-06-15].
  17. Optimist. Optimist.
  18. IODA World Sailing Championship (ang.). International Optimist Dinghy Association, 2010-12-28. [dostęp 2018-06-16].
  19. IODA World Sailing Championship (ang.). International Optimist Dinghy Association, 2011-12-28. [dostęp 2018-06-16].
  20. IODA World Sailing Championship (ang.). International Optimist Dinghy Association, 2012-07-15. [dostęp 2018-06-16].
  21. 2013 Optimist World Championship (ang.). International Optimist Dinghy Association, 2013-07-15. [dostęp 2018-06-16].
  22. 1983 Optimist World Championship (ang.). International Optimist Dinghy Association, 2014-11-20. [dostęp 2018-06-15].
  23. 2015 Optimist World Championship (ang.). International Optimist Dinghy Association, 2015-08-04. [dostęp 2018-06-16].
  24. 2016 Optimist World Championship (ang.). International Optimist Dinghy Association, 2016-07-14. [dostęp 2018-06-16].
  25. 2017 Optimist World Championship (ang.). International Optimist Dinghy Association. [dostęp 2018-06-16].
  26. Sailors list (ang.). Thailand – Optimist World Championship 2017. [dostęp 2018-06-16].
  27. a b 2014 Optimist European Championship (ang.). 2016-07-14. [dostęp 2018-06-17].
  28. a b c 2015 Optimist European Championship (ang.). 2016-07-25. [dostęp 2018-06-17].
  29. a b 2016 Optimist European Championship (ang.). 2016-07-25. [dostęp 2018-06-17].
  30. Final Results Boys (ang.). 2017 Optimist European Championship, 2017-08-05. [dostęp 2018-06-17].
  31. Final Results Girls (ang.). 2017 Optimist European Championship, 2017-08-05. [dostęp 2018-06-17].
  32. a b Informator PSKO 2013. Polskie Stowarzyszenie Klasy Optimist. [dostęp 2018=06-17].
  33. a b Międzynarodowe Mistrzostwa PSKO. SailingNet. [dostęp 2018=06-16].
  34. a b Międzynarodowe Mistrzostwa PSKO. SailingNet, 2016-09-18. [dostęp 2018=06-16].
  35. a b Mistrzostwa Polskiego Stowarzyszenia klasy Optimist zakończone. zagle.se.pl, 2016-09-19. [dostęp 2018-06-16].
  36. a b MM Otwarte PSKO. SailingNet, 2017-09-17. [dostęp 2018=06-16].
  37. a b c Międzynarodowe Mistrzostwa Polskiego Stowarzyszenia Kasy Optimist Dziwnów 2017. Zachodniopomorski Okręgowy Związek Żeglarski w Szczecinie – ZOZŻ. [dostęp 2018-06-16].