Orłowo (powiat inowrocławski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Orłowo
Dwór
Dwór
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat inowrocławski
Gmina Inowrocław
Liczba ludności (III 2011) 607[1]
Strefa numeracyjna (+48) 52
Kod pocztowy 88-100
Tablice rejestracyjne CIN
SIMC 0086177
Położenie na mapie gminy wiejskiej Inowrocław
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Inowrocław
Orłowo
Orłowo
Położenie na mapie powiatu inowrocławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu inowrocławskiego
Orłowo
Orłowo
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Orłowo
Orłowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Orłowo
Orłowo
Ziemia52°50′29″N 18°16′27″E/52,841389 18,274167

Orłowowieś w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie inowrocławskim, w gminie Inowrocław.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa bydgoskiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 607 mieszkańców[1]. Jest drugą co do wielkości miejscowością gminy Inowrocław.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Średniowiecze[edytuj | edytuj kod]

Z 1227 pochodzi najstarsza wzmianka dotycząca Orłowa. Wówczas biskup kujawski Michał wystawił dwa dokumenty in Horlow. Rok później (1228) Konrad I mazowiecki nadał miejscowość Krzyżakom. W 1232 biskup kujawski Michał i książę Pomorza Gdańskiego Świętopełk II oświadczyli, że za dziesięcinę z Orłowa płacić będą 3 grzywny Kościołowi wyszogrodzkiemu. W XII wieku w Orłowie znajdował się dwór i folwark zakonny oraz młyn. Folwarkiem administrował specjalny zarządca. W 1271 książę Bolesław Pobożny ułożył się z Krzyżakami o wynagrodzenie szkody, jaką im wyrządzono w miejscowościach Orłowo, Murzynno i Stara Nieszawa. W 1311 podczas zjazdu Władysława Łokietka z wielkim mistrzem w Brześciu Kujawskim Krzyżacy przyrzekli oddanie Orłowa Polsce. W 1339 Orłowo zostało komturią krzyżacką. W 1346 otrzymało prawa chełmińskie. Od 1416 toczyły się spory o zwrot Orłowa między Krzyżakami a przedstawicielami króla Władysława Jagiełły. W 1422 starosta brzeski Jędrzej Brochocki pokonał Krzyżaków w bitwie między Orłowem a Murzynnem. W tym samym roku miejscowość wróciła do Polski. W 1505 król Aleksander Jagiellończyk zapisał Orłowo Stanisławowi Jarockiemu. W 1538 Orłowo zostało wsią królewską z wójtem i sołtysem. W XVI wieku zbudowano tu kościół parafialny.

XIX i XX wiek[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. św. Elżbiety

W 1872 w Orłowie mieszkało 470 ludzi. Jego właścicielem był Gottlob Engelhard von Nathusius, który rozpoczął budowę dworku. W 1880 właścicielem został Bruno Gottschling. W 1900 miejscowość stała się własnością Cukrowni Kujawy w Janikowie. W 1903 jej właścicielem został Fredrich von Beyme, a w 1941 Fritz Jürgen von Beyme.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[2] na listę zabytków wpisane są:

  • kościół parafialny pw. św. Elżbiety, XVIII w., 1858, nr rej.: A/842/1-2 z 16.09.1998
  • cmentarz kościelny, nr rej.: j.w.
  • zespół dworski, nr rej.: A/182/1-2 z 9.06.2004:
    • dwór, 1872
    • park, 2 poł. XIX w.

Sport[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości działa klub piłkarski - Ludowy Klub Sportowy "Orłowianka" Orłowo . Drużyna została założona w 1975, a obecnie występuje w Grupie V bydgoskiej B-klasy (8.poziom rozgrywkowy w Polsce) [3]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]