Orange (Vaucluse)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta we Francji. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Orange
gmina
Ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Francja
Region Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże
Departament Vaucluse
Okręg Awinion
Kod INSEE 84087
Powierzchnia 74,28 km²
Populacja (2008)
• liczba ludności

29 527
• gęstość 377 os./km²
Kod pocztowy 84100
Położenie na mapie Vaucluse
Mapa lokalizacyjna Vaucluse
Orange
Orange
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Orange
Orange
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Orange
Orange
Ziemia 44°08′18″N 4°48′35″E/44,138333 4,809722
Strona internetowa
Portal Portal Francja

Orange – miasto na południu Francji, w departamencie Vaucluse (region Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże), położone w dolinie Rodanu, na północ od Awinionu, ok. 90 km od Morza Śródziemnego.

Według danych na rok 2008 gminę zamieszkiwało 29 527 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 363 osoby/km² (wśród 963 gmin regionu Prowansja-Alpy-W. Lazurowe Orange plasuje się na 26. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 71.).

Umiejscowione w Orange, a zbudowane między 10 a 25 rokiem n.e., rzymski teatr, łuk triumfalny Tyberiusza (zbudowany w 27 roku na pamiątkę zwycięstwa nad Galami[1]) i otaczająca zabudowa zostały w 1981 wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Miasto znane było w czasach rzymskich pod nazwą Colonia Julia Firma Secundanorum Arausio.

W 529 r. odbył się tu ważny dla historii dogmatu o łasce II synod w Orange (Concilium Arausicanum)[2]. Synod ten sprostował błędy semipelagian odwołując się do nauczania św. Augustyna z Hippony.

Od nazwy miasta przyjęło swą nazwę Księstwo Oranii, z którego wywodzą się przedstawiciele sprawującej władze w Holandii po dzień dzisiejszy Dynastii Orańskiej.

W mieście znajduje się stacja kolejowa Gare d'Orange.

Populacja[edytuj]

Populacja Orange w latach 1962–2008

Galeria[edytuj]

Miasta partnerskie[edytuj]

Przypisy

  1. Praca zbiorowa pod redakcja Aleksandra Krawczuka, 2005, Wielka Historia Świata Tom 3 Świat okresu cywilizacji klasycznych, s. 364, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ISBN 83-85719-84-9.
  2. Por. Breviarium Fidei. Wybór doktrynalnych wypowiedzi Kościoła (BF) 91-118, wyd. 3 poszerzone, I. Bokwa (red.), Poznań 2007 ISBN 978-83-7516-085-7; Denzinger-Schönmetzer, Enchiriodion Symbolorum (DS) 370-397

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]