Orange (Vaucluse)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta we Francji. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Orange
gmina
Ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Francja
Region Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże
Departament Vaucluse
Okręg Awinion
Kod INSEE 84087
Powierzchnia 74,28 km²
Populacja (2008)
• liczba ludności

29 527
• gęstość 377 os./km²
Kod pocztowy 84100
Położenie na mapie Vaucluse
Mapa lokalizacyjna Vaucluse
Orange
Orange
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Orange
Orange
Ziemia44°08′N 4°49′E/44,138333 4,809722
Strona internetowa
Portal Portal Francja

Orange – miasto na południu Francji, w departamencie Vaucluse (region Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże), położone w dolinie Rodanu, na północ od Awinionu, ok. 90 km od Morza Śródziemnego.

Według danych na rok 2008 gminę zamieszkiwało 29 527 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 363 osoby/km² (wśród 963 gmin regionu Prowansja-Alpy-W. Lazurowe Orange plasuje się na 26. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 71.).

Umiejscowione w Orange, a zbudowane między 10 a 25 rokiem n.e., rzymski teatr, łuk triumfalny Tyberiusza (zbudowany w 27 roku na pamiątkę zwycięstwa nad Galami[1]) i otaczająca zabudowa zostały w 1981 wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Miasto znane było w czasach rzymskich pod nazwą Colonia Julia Firma Secundanorum Arausio.

W 529 r. odbył się tu ważny dla historii dogmatu o łasce II synod w Orange (Concilium Arausicanum)[2]. Synod ten sprostował błędy semipelagian odwołując się do nauczania św. Augustyna z Hippony.

Od nazwy miasta przyjęło swą nazwę Księstwo Oranii, z którego wywodzą się przedstawiciele sprawującej władze w Holandii po dzień dzisiejszy Dynastii Orańskiej.

W mieście znajduje się stacja kolejowa Gare d'Orange.

Populacja[edytuj]

Populacja Orange w latach 1962–2008

Galeria[edytuj]

Miasta partnerskie[edytuj]

Przypisy

  1. Praca zbiorowa pod redakcja Aleksandra Krawczuka, 2005, Wielka Historia Świata Tom 3 Świat okresu cywilizacji klasycznych, s. 364, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ISBN 83-85719-84-9.
  2. Por. Breviarium Fidei. Wybór doktrynalnych wypowiedzi Kościoła (BF) 91-118, wyd. 3 poszerzone, I. Bokwa (red.), Poznań 2007 ISBN 978-83-7516-085-7; Denzinger-Schönmetzer, Enchiriodion Symbolorum (DS) 370-397

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]