Organy elektroniczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cyfrowe organy kościelne Johannus „Rembrandt”

Organy elektroniczne – elektryczny lub elektroniczny instrument klawiszowy, należący do grupy elektrofonów, przeznaczony do wykonywania utworów na żywo oraz nauki gry na tymże instrumencie. Elementem sterującym jest, tak jak w keyboardzie, klawiatura o układzie typu fortepianu.

W porównaniu do keyboardu, organy elektroniczne posiadają rozmaitą paletę głosów (registrów), które zazwyczaj wiernie odwzorowują brzmienie prawdziwych organów piszczałkowych, organów Hammonda itp. Większość organów elektronicznych, tak jak organy piszczałkowe, dysponuje klawiaturą nożną oraz ławką organową.

W przypadku organów elektronicznych mamy do czynienia z podziałem na instrumenty analogowe i cyfrowe. Obecnie nie produkuje się już instrumentów analogowych ze względu na ich mało realne, jak na obecne czasy, brzmienie. Technika cyfrowego samplingu pozwoliła wiernie odwzorować brzmienia prawdziwych piszczałkowych organów, przez co instrumenty analogowe przestały być produkowane już po wypuszczeniu na rynek pierwszych partii instrumentów cyfrowych.

Istnieją różne typy organów elektronicznych. Aktualnie na rynku oferowane są organy przenośne (stąd często mylone z keyboardem) oraz takie, które montuje się najczęściej na stałe, a ich wygląd zazwyczaj jest bardzo podobnie do nowoczesnych organów piszczałkowych.

W latach 80. XX wieku, w Polsce popularne były analogowe organy produkowane przez Zakłady Radiowe Unitra Eltra z Bydgoszczy. Wówczas wyprodukowała ona znane do dziś organy Unitra B-2 oraz ESTRADA 207. Jednymi z najbardziej znanych zagranicznych organów są między innymi Johannus op. 220.

Dzisiaj popularnymi producentami elektronicznych organów cyfrowych są takie firmy, jak: Allen, Johannus, Content, Eminent, Roland oraz Rodgers.

Organy elektroniczne często są stosowane w kościołach oraz szkołach organistowskich. Warto wspomnieć, iż organy elektroniczne znajdujące się w kościołach są często „połączone” z tzw. prospektem organowym, czyli z tym co tak naprawdę widzimy z dołu (piszczałki). Często jest to określane jako „atrapa piszczałek”, gdyż nie wydają one żadnego dźwięku, a służą jedynie jako ozdoba. Dla większego realizmu brzmienia, najczęściej głośniki umieszcza się właśnie za piszczałkami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]