Osówiec (powiat słupecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Osówiec
Osówiec
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat słupecki
Gmina Orchowo
Liczba ludności (2008) 372
Strefa numeracyjna (+48) 63
Kod pocztowy 62-436
Tablice rejestracyjne PSL
SIMC 0290707
Położenie na mapie gminy Orchowo
Mapa lokalizacyjna gminy Orchowo
Osówiec
Osówiec
Położenie na mapie powiatu słupeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu słupeckiego
Osówiec
Osówiec
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Osówiec
Osówiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Osówiec
Osówiec
Ziemia52°29′10″N 18°03′12″E/52,486111 18,053333

Osówiec (do 2009 Osowiec) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie słupeckim, w gminie Orchowo.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa konińskiego.

Osówiec jest położony w odległości ok. 2 km od Orchowa. Od średniowiecza był własnością szlachecką. W 1468 roku był w posiadaniu Wojciecha i Jana z Osówca. W XVI wieku przeszedł w posiadanie rodziny Dobrosołowskich, w XVII wieku Radlickich i Nielickich, natomiast w XVIII wieku rodziny Koczorowskich[1]. Następnie przejął go ród Mlickich herbu Dołęga, zaś w XIX wieku Osówiec przeszedł jako wiano w ręce rodziny Freserów Herbu Alabonda. Majątek w 1926 roku liczył 1202 hektary i miał gorzelnię oraz cegielnię. W 1930 roku Osówiec był własnością Ludomira Frezera.[2] Po II wojnie światowej w Osówcu funkcjonowało Państwowe Gospodarstwo Rolne, w którym pracowała większość mieszkańców.

We wsi znajdują się następujące zabytki nieruchome wpisane do krajowego rejestru zabytków:

  • kaplica pw. Matki Boskiej Różańcowej z 1883 roku (nr rej.: 272/14 z 30.04.1984 r.) - ołtarz jest murowany, a w nim figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus.
  • drewniany dwór modrzewiowy (nr rej.: 273/15 z 30.04.1984 r.) - obiekt niewielki, parterowy, z piętrowymi ryzalitami na osi, zbudowany krótko po 1717 roku dla Koczorowskich. Alkierze od frontu i z tyłu dobudowane prawdopodobnie znacznie później. Przed wejściem drewniany ganek. Stan dworu bardzo dobry po rekonstrukcji dokonanej w latach 1984-1987. Obecny wygląd dworu jest wynikiem gruntownej renowacji, w czasie której zrujnowane drewniane ściany wymienione zostały na ceglane. Dawny wygląd zachowały jedynie oszalowane deskami szczyty w piętrowym ryzalicie elewacji frontowej oraz tylnej, o falistych liniach spływów obwiedzionych profilowaną listwą. Również faliste szczyty o uproszczonej linii (lecz znacznie późniejsze i otynkowane) wieńczą dziś frontowe ściany alkierzy. Pokryte gładkim tynkiem elewacje z prostokątnymi oknami pozbawione są niemal detali dekoracji architektonicznej - z wyjątkiem pilastrów akcentujących naroża alkierzy. Otaczający obiekt mały park również w bardzo dobrym stanie.[3]

Przypisy

  1. Libicki M., Libicki P., Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2010, str. 258
  2. Libicki M., Libicki P., Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2010, str. 258
  3. Libicki M., Libicki P., Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2010, str. 258

Zobacz też[edytuj]