Osiedle Borsiga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Osiedle Borsiga
Zabudowa przy ul. Głowackiego
Zabudowa przy ul. Głowackiego
Państwo  Polska
Miejscowość Zabrze Biskupice
Adres ul. Stefana Okrzei
ul. Św. Wojciecha
ul. Pawła Kempki
ul. Marii Rodziewiczówny
ul. Joachima Lelewela
ul. Władysława IV
ul. Bartosza Głowackiego
ul. Mieczysława I
Typ budynku familoki
Położenie na mapie Zabrza
Mapa lokalizacyjna Zabrza
Osiedle Borsiga
Osiedle Borsiga
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Osiedle Borsiga
Osiedle Borsiga
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Osiedle Borsiga
Osiedle Borsiga
Ziemia50°19′25″N 18°50′00″E/50,323611 18,833333

Osiedle Borsiga, Kolonia robotnicza Borsigwerke[1] (niem: Siedlung Borsigwerk, śl: Bozywerk) – osiedle robotnicze (należące do grupy śląskich osiedli patronackich) dla pracowników Kombinatu górniczo-hutniczego, należącego do niemieckiego fabrykanta, Augusta Borsiga. Wybudowane zostało w latach 18631871, pomiędzy doliną Bytomki a trasą łączącą Bytom z Zabrzem, na południe od pobliskich kopalni Hedwigswünsch („Życzenie Jadwigi”) i Ludwigsglück („Szczęście Ludwika”) i uruchomionej w 1863 roku huty. Obecnie jest częścią dzisiejszej dzielnicy Biskupice w Zabrzu.

Równocześnie z podobnymi do siebie domami robotniczymi i pomieszczeniami gospodarskimi w postaci komórek i piwnic, powstała także szkoła, domy dla nauczycieli, park, sala gimnastyczna oraz kaplica ewangelicka i cmentarz, który mieści się przy południowych granicach osiedla. W późniejszych latach dobudowane zostały dwa przedszkola, jedno dla dzieci robotników i jedno dla dzieci pracowników zarządu oraz wyższych rangą inżynierów.

Na ówczesne czasy standard wszystkich mieszkań był bardzo wysoki. Liczyły one średnio 55 metrów kwadratowych, posiadały pomieszczenia kuchni i maksymalnie nawet 3 izby, na zewnątrz mieszkania – na klatce schodowej znajdowały się ubikacje i dostęp do bieżącej wody. Na zabudowania osiedla składało się ponad 50 dwupiętrowych domów, wykonanych tradycyjnie z czerwonej cegły familoków. Kształt osiedla wyznaczony był przez geometryczny układ zabudowań i ulic, zaprojektowany w sposób symetryczny i harmonijny.

Północna część osiedla, powyżej ul. Okrzei, charakteryzowała się lepszym standardem i inną formą, gdyż przeznaczona była dla pracowników wyższego szczebla. W północnej i środkowej części osiedla znajdują się zabytkowe, prawie stuletnie aleje kasztanowców.

Obecnie osiedle należy do najbardziej unikatowych założeń patronackich na Górnym Śląsku.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Tomasz Wagner: Zabrze. Nieznane oblicza śląskiej architektury. T. 1. Katowice: Śląskie Centrum Dziedzictwa Kulturowego, 2003, s. 29-31. ISBN 83-85871-37-3.