Osiny (powiat starachowicki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w powiecie starachowickim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Osiny
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat starachowicki
Gmina Mirzec
Wysokość 3 m n.p.m.
Liczba ludności 780
Strefa numeracyjna (+48) 41
Tablice rejestracyjne TST
SIMC 0252919
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Osiny
Osiny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Osiny
Osiny
Ziemia51°11′23″N 21°05′33″E/51,189722 21,092500

Osinywieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Mirzec[1].

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego. We wsi znajduje się kościół parafialny pw. Matki Bożej Częstochowskiej[2].
Funkcjonuje także jednostka Ochotniczej straży pożarnej[3]

Historia[edytuj]

W wieku XIX wieś opisano jako: Osiny wieś, folwark i osada karczmarska, w powiecie iłżeckim, gminie i parafii Mirzec, odległa od Iłży 11 wiorst.

W roku 1882 było tu 91 domów, 574 mieszkańców, 1179 mórg. ziemi włościańskiej, 284 mórg dworskiej i 1 morga karczmarza.
Według spisu z roku 1827, było to 38 domów, 300 mieszkańców.
Według Długosza (Długosz Lib. Ben. III, 415) była własnością klasztoru wąchockiego.
Dwa łany kmiece dawały po fertonie czynszu a przy tym po 20 jaj, 4 koguty i 2 sery z łanu. Odrabiali też dzień sprzężajny na tydzień, obowiązani do powaby wiosennej i zimowej. Za osep dawali po dwa korce pszenicy, sześć owsa i cztery jęczmienia. Karczma z rolą płaciła pół grzywny. „Ogrodziarz” był jeden płacił trzy grosze czynszu.
Był tu młyn i folwark klasztorny.
Wszystkie role prócz tego oddawały dziesięcinę klasztorowi. W 1569 r. wieś ma 4 łany (poborowe)[4].

Przypisy

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-02-22].
  2. OSINY – Parafia pw. Matki Bożej Częstochowskiej
  3. Ochotnicza Straż Pożarna w Osinach.
  4. Osiny w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom VII (Netrebka – Perepiat) z 1886 r.