Oslo, 31 sierpnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oslo, 31 sierpnia
Oslo, 31. august
Gatunek dramat
Rok produkcji 2011
Data premiery Ziemia 18 maja 2011
Polska 13 stycznia 2012
Kraj produkcji  Norwegia
Język norweski
Czas trwania 95 minut
Reżyseria Joachim Trier
Scenariusz Joachim Trier,
Eskil Vogt
Główne role Anders Danielsen Lie,
Hans Olav Brenner,
Ingrid Olava
Muzyka Torgny Amdam,
Ola Fløttum
Zdjęcia Jakob Ihre
Scenografia Jørgen Stangebye Larsen,
Solfrid Kjetså
Kostiumy Ellen Dæhli Ystehede
Montaż Olivier Bugge Coutté,
Gisle Tveito
Produkcja Hans-Jørgen Osnes,
Yngve Sæther
Wytwórnia Don't Look Now,
Motlys
Dystrybucja Polska Aurora Films
Nagrody
Amanda (najlepsza reżyseria i edycja 2012 roku), Boston Online Film Critics Association (najlepszy obcojęzyczny film roku 2012)

Oslo, 31 sierpnia (tytuł oryg. Oslo, 31. august) − norweski dramat filmowy z 2011 roku, napisany i wyreżyserowany przez Joachima Triera. Projekt miał swoją premierę w maju 2011 podczas 64. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes[1][2]. Obraz został wyróżniony nagrodami dla najlepszego filmu oraz za najlepsze zdjęcia w trakcie Stockholm International Film Festival[3] (gdzie przedstawiciel jury Whit Stillman nazwał film "idealnie namalowanym portretem pokolenia"[4]) oraz był norweskim kandydatem do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego w 2012[5]. W 2012 zdobył główną nagrodę, Transilvania Trophy, podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Transilvania w Rumunii[6] oraz Statuetki Amandy dla najlepszego reżysera i montażysty[7].

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Pomysł na film o narkomanie powstał kiedy Joachim Trier i współscenarzysta Eskil Vogt przeczytali francuską powieść pt. Błędny ognik napisaną przez Pierre'a Drieu La Rochelle w 1931 roku[8][9]. Do inspiracji stylu filmu należą też dzieła Roberta Bressona[8]. Reżyser chciał pokazać realnie upływający czas i użyć pewnych aspektów dokumentalnych. Film został więc nakręcony Stedicamem, bez statystów – występowali w nim tylko prawdziwi ludzie[8].

Scenariusz został napisany z myślą o Andersie Danielsenie Lie[9]. Główny aktor (wówczas studiował medycynę), musiał do roli nabrać ciała i zainteresować się środowiskiem narkomanów[8]; przeprowadził wywiady z terapeutami, byłymi i aktywnymi narkomanami (w tym z przyjacielem reżysera[9]), uczęszczał na spotkania Anonimowych Narkomanów oraz pracował jako lekarz w klinice dla uzależnionych[10]. Żaden z norweskich aktorów nie pasował do roli przyjaciela Andersa, Thomasa, więc reżyser wybrał do niej dziennikarza, Hansa Brennera[9].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Anders jest leczącym się narkomanem w szpitalu rehabilitacyjnym w Oslo. Przy pierwszej możliwości wyjazdu na noc z centrum rehabilitacji spotyka dawną dziewczynę, a następnie próbuje popełnić samobójstwo, wypełniając kieszenie i wchodząc do rzeki. Niezdolny do tego, wraca do ośrodka rehabilitacyjnego, gdzie nie wspomina o samobójczej próbie w terapii grupowej.

W dniu 30 sierpnia otrzymuje jednodniowy urlop na rozmowę kwalifikacyjną w centrum miasta. Kieruje się najpierw do swego przyjaciela, Thomasa. Wymieniają swoje spostrzeżenia na temat życia, po czym Anders otrzymuje zaproszenie na imprezę prowadzoną przez ich wspólną przyjaciółkę Mirjam. Anders idzie na rozmowę kwalifikacyjną, ta jednak się nie powodzi. Anders planuje spotkać się z siostrą, Niną, ale jest zaskoczony i zły, gdy okazuje się, że zamiast niej pojawia się inna dziewczyna, Tove. Ma ona odprowadzić do domu rodzinnego, ale Anders odmawia jej towarzystwa i zostawia kobietę samą. Idzie do Mirjam na spotkanie z Thomasem. Tam, pomimo swego odwyku, zaczyna pić. Po rozmowie o życiu z gospodynią, Anders kradnie pieniądze biesiadników i ucieka. Anders udaje się do swojego dawnego dealera narkotyków, gdzie kupuje heroinę. Spotyka pewną grupę, z którą imprezują do rana, a następnie pływają w miejskim basenie.

Anders w końcu udaje się do domu rodzinnego. Po raz trzeci tego dnia dzwoni do Iselin, swojej dziewczyny, i przeprasza za kłopoty. Wraca do swojej dziecięcej sypialni, gdzie popełnia samobójstwo[11][12][13].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Film Oslo, 31 sierpnia, spotkał się z szerokim uznaniem zarówno krytyków filmowych, jak i od publiczności. Według Rotten Tomatoes 98% krytyków oceniło film pozytywnie. Metacritic informuje, że film ma 84 na 100 punktów. Roger Ebert z „Chicago Sun-Times” dał filmowi cztery z czterech gwiazdek i stwierdził, że film jest „cichym, głębokim, jednym z najbardziej uważnych i współczujących filmów”, jakie widział[12]. Ebert uznał go także za dziewiąty najlepszy film roku[14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oslo, 31. August – Festival de Cannes, Festival de Cannes [dostęp 2018-01-27] (ang.).
  2. Cannes film festival 2011: The full lineup, the Guardian, 14 kwietnia 2011 [dostęp 2018-01-27] (ang.).
  3. Dawtrey, Adam (2011-11-20). "'Oslo' tops Stockholm fest. Joachim Trier pic wins for best film, cinematography". Variety. (ang.) [dostęp 2012-02-29]
  4. Aleksandar Popovic, OSLO tops Stockholm Festival, „FilmoFilia”, 21 listopada 2011 [dostęp 2018-01-27] (ang.).
  5. "Norway names three Oscar candidates". norwegianfilms. (ang.) [dostęp 2012-02-29]
  6. TIFF Awards (ang.). TIFF. [dostęp 2018-02-19].
  7. Stowarzyszenie Filmowców Polskich, WP, l, Rozdano nagrody norweskiego przemysłu filmowego, www.sfp.org.pl [dostęp 2018-03-02].
  8. a b c d l, "Oslo, 31 sierpnia": Reżyser o filmie [dostęp 2018-01-27] (pol.).
  9. a b c d Stowarzyszenie Filmowców Polskich, WP, l, Mówi reżyser "Oslo, 31 sierpnia", www.sfp.org.pl [dostęp 2018-03-02].
  10. Anders Danielsen Lie, „1883 Magazine” [dostęp 2018-01-28] (ang.).
  11. Oslo, August 31st – The Match Factory, www.the-match-factory.com [dostęp 2018-03-02] (ang.).
  12. a b Roger Ebert, Oslo, August 31 Movie Review & Film Summary (2012) | Roger Ebert, www.rogerebert.com [dostęp 2018-01-27] (ang.).
  13. ‘Oslo, August 31st’, Directed by Joachim Trier, „The New York Times”, 24 maja 2012, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-03-02] (ang.).
  14. Roger Ebert, Ebert's Top Movies of 2012 | Roger Ebert's Journal | Roger Ebert, www.rogerebert.com [dostęp 2018-01-27] (ang.).