Osowa Góra (Kotlina Śremska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Osowej Góry k. Mosiny pod Poznaniem. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Osowa Góra
Ilustracja
Osowa Góra widziana z Puszczykowa
Państwo  Polska
Pasmo wzgórza tzw. moreny pożegowskiej
Wysokość 131,2 m n.p.m.
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Osowa Góra
Osowa Góra
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Osowa Góra
Osowa Góra
Ziemia52°15′24″N 16°50′10″E/52,256667 16,836111

Osowa Góra – wzniesienie o wysokości 131,2 m n.p.m.[1] w woj. wielkopolskim, na terenie miasta Mosina (Pożegowo), najwyższe wzniesienie w obrębie Wielkopolskiego Parku Narodowego. Oddziela Kotlinę Śremską od Pojezierza Poznańskiego.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Jest wzgórzem tzw. moreny pożegowskiej[potrzebny przypis]. Wzniesienie osiąga wysokość względną około 70 m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po zachodniej stronie szczytu znajdowała się kopalnia gliny. Urobek był transportowany na dół wagonikami zjeżdżającymi pod wpływem siły grawitacji (jednocześnie wciągając na linie pusty). Obecnie w okolicy szczytu znajdują się zbiorniki sieci wodociągowej. Woda jest pompowana z ujęcia w dolinie pod Mosiną, następnie spływa grawitacyjnie do Poznania.

Niedaleko wzniesienia znajdował się końcowy przystanek kolejowy Osowa Góra nieczynnej już linii kolejowej z Puszczykówka. Pomiędzy rokiem 1970, a 1984 na północnym stoku wzgórza działał również wyciąg narciarski[2].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Na wzniesieniu swój początek ma szlak turystyczny czerwony Szlak turystyczny Osowa Góra - Sulęcinek. Z uwagi na urozmaiconą rzeźbę terenu (wąwozy) oraz znaczne nachylenia zboczy teren wykorzystywany jest do uprawiania kolarstwa górskiego.

Niedaleko szczytu, na tzw. Gliniankach w grudniu 2011 roku otwarta została drewniana wieża widokowa o wysokości ok. 17 m. Wieża jest ogólnodostępna, wstęp bezpłatny. Z wieży rozciąga się widok na lasy parku narodowego, Mosinę oraz Luboń, a w oddali Poznań.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W latach 1952-1955 odkryto w rejonie wzniesienia, nieopisywane dotąd w Wielkopolsce gatunki owadów: ectoedemia heringi i stigmella myrtilella. Podczas tych badań stwierdzono też występowanie nieznanych dotąd z Polski: ophiomyia campanularum, phytomyza campanulae i chromatomyia luzulae[3]. W początkach XX wieku zanotowano w tym rejonie występowanie motyla szlaczkonia torfowca (Colias palaeno europome), który jednak później wymarł na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego i jego okolic. Mogło to być związane ze zniszczeniami w tych rejonach stanowisk borówki bagiennej (pijanicy). Przejściowo wystąpił i zaniknął w tym rejonie chaber drobnogłówkowy (Centaurea diffusa). Na stokach od strony stacji Osowa Góra i przy tej stacji masowo występowały zawleczone (przed 1955) z transportem żwiru lub nasionami ślimaki: przydrożny (Xerolenta obvia) i wrzosowiskowy (Helicella itala) - wcześniej znane tylko z kilku stanowisk Wielkopolski i Ziemi Lubuskiej[4].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Arkusz N-33-142-B-a-4 (Puszczykowo). Mapa topograficzna Polski 1:10 000. Ukł. "1992". Warszawa: Główny Geodeta Kraju, 1998.
  2. Joanna Nowaczyk. Białe szaleństwo na Górze Pożegowskiej, zolnierzewolnosci.pl [dostęp 2018-11-13]
  3. Maria Beiger, Uzupełnienie do fauny owadów minujących Wielkopolskiego Parku Narodowego w Osowej Górze, w: Sprawozdania Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, nr 1/1955, s.24-27
  4. Jarosław Urbański, Wielkopolski Park Narodowy, PWN, Poznań, 1955, s.105,108

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]