Ostatnia Ewangelia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ostatnia Ewangeliaobrzęd czytania fragmentu Ewangelii w liturgii Kościoła katolickiego w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego na zakończenie mszy wiernych. Następuje po błogosławieństwie i jest ostatnim elementem mszy (chyba że jest to msza cicha - wówczas po Ostatniej Ewangelii odmawia się modlitwy po mszy cichej według Leona XIII. Obrzęd ten nie ma odpowiednika w zwyczajnej formie rytu rzymskiego.

Początkowo Ostatnia Ewangelia była tylko dodatkową kwestią księdza, która po upowszechnieniu stała się częścią Mszy Świętej. Stąd też czasem odmawiana jest po cichu przez księdza (wtedy tylko on klęka) lub odmawiają ją głośno ksiądz z wiernym (wtedy wszyscy przyklękają). Po błogosławieństwie kapłan przechodzi na stronę Ewangelii. Czyni znak krzyża najpierw na ołtarzu, a następnie na swoim czole, ustach i sercu. Po dialogu Dominus vobiscum - Et cum spiritu tuo przechodzi on do czytania prologu Ewangelii św. Jana o wcieleniu Słowa Bożego (In prinicipio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum - Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo). Na słowa ET VERBUM CARO FACTUM EST (A Słowo Ciałem się stało) przyklękają wszyscy (lub sam kapłan, gdy modlitwa odmawiana jest po cichu). Po zakończonej modlitwie wierni odpowiadają Deo gratias.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]