Ostroloty (podrodzina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ostrolotowate)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ostroloty
Artaminae
Vigors, 1825
Przedstawiciel rodzaju – ostrolot ciemny (A. cyanopterus)
Przedstawiciel rodzaju – ostrolot ciemny (A. cyanopterus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina ostroloty
Podrodzina ostroloty
Typ nomenklatoryczny

Lanius leucoryn Linnaeus, 1771

Synonimy

Rodzaju:

  • Angroyan Illiger, 1816[1]
  • Campbellornis Mathews, 1912[2]
  • Austrartamus Mathews, 1912[3]
  • Pseudartamus Mathews, 1912[3]
  • Micrartamus Mathews, 1912[3]
Rodzaje

Ostroloty[6] (Artaminae) – monotypowa podrodzina ptaków z rodziny ostrolotów (Artemidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Podrodzina obejmuje około dziesięciu[7] gatunków, występujących wyłącznie w Australii i na pobliskich wyspach[8].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 12–21 cm; masa ciała 13–69 g[9]. Są zazwyczaj ciemno, aksamitnie ubarwione. Odżywiają się owadami, które łapią w locie. Są bardzo dobrymi lotnikami, mają długie trójkątne skrzydła. Należą do nielicznych ptaków wróblowych, które potrafią szybować.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

  • Artamus: gr. αρταμος artamos – rzeźnik, morderca[10].
  • Angroyan: rzeczownik „Angroyen” nadany ostrolotom przez Temmincka w 1807 roku[11]. Gatunek typowy: Loxia cyanoptera Latham, 1801.
  • Campbellornis: Archibald James Campbell (1853–1929) australijski ornitolog; gr. ορνις ornis, ορνιθος ornithos – ptak[12]. Gatunek typowy: Ocypterus personatus Gould, 1841.
  • Austrartamus: łac. australis – południowy, od auster, austri – południe; rodzaj Artamus Vieillot, 1816[13]. Gatunek typowy: Artamus melanops Gould, 1865[a].
  • Pseudartamus: gr. ψευδος pseudos – fałszywy; rodzaj Artamus Vieillot, 1816[14]. Gatunek typowy: Loxia cyanoptera Latham, 1801.
  • Micrartamus: gr. μικρος mikros – mały; rodzaj Artamus Vieillot, 1816[15]. Gatunek typowy: Artamus minor Vieillot, 1817.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do podrodziny zaliczany jest jeden rodzaj z następującymi gatunkami[6]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podgatunek A. cinereus.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J.K.W. Illiger. Tabellarische Ubersicht der Vertheilnung der Vögel über die Erde. „Abhandlungen der Königlichen Akademie der Wissenschaften in Berlin”. Aus dem Jahren 1812–1813, s. 231, 1816 (niem.). 
  2. Mathews 1912 ↓, s. 113.
  3. a b c Mathews 1912 ↓, s. 114.
  4. Artamus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2015-05-10]
  5. L.J.P. Vieillot: Analyse d’une nouvelle ornithologie élémentaire. Paris: Deteville, libraire, rue Hautefeuille, 1816, s. 41. (fr.)
  6. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Artaminae Vigors, 1825 - ostroloty (wersja: 2017-03-18). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2018-01-17].
  7. Niektóre podgatunki bywają czasami podnoszone do rangi gatunków
  8. F. Gill & D. Donsker (red.): Butcherbirds, Bristlehead, woodswallows, ioras & cuckooshrikes (ang.). IOC World Bird List: Version 7.3. [dostęp 2018-01-17].
  9. Rowley i Russell 2009 ↓, s. 304-307.
  10. Jobling 2018 ↓, s. Artamus.
  11. Jobling 2018 ↓, s. Angroyan.
  12. Jobling 2018 ↓, s. Campbellornis.
  13. Jobling 2018 ↓, s. Austrartamus.
  14. Jobling 2018 ↓, s. Pseudartamus.
  15. Jobling 2018 ↓, s. Micrartamus.
  16. Ch.G. Sibley & B.L. Monroe Jr.: Distribution and Taxonomy of the Birds of the World. New Haven: Yale University Press, 1990. ISBN 978-0-300-04969-5. (ang.)
  17. Rowley i Russell 2009 ↓, s. 306.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. I. Rowley, E. Russell: Family Artamidae (Woodswallows). W: J. del Hoyo, A. Elliott & D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 14: Bush-shrikes to Old World Sparrows. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 286-307. ISBN 978-84-96553-50-7. (ang.)
  2. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-01-17]. (ang.)
  3. G.M. Mathews. New Generic Names for Australian Birds. „Austral Avian Record”. 1, s. 105-118, 1912 (ang.).