Ostromecko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ostromecko
Kościół pw. św. Mikołaja, Stanisława i Jana Chrzciciela
Kościół pw. św. Mikołaja, Stanisława i Jana Chrzciciela
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat bydgoski
Gmina Dąbrowa Chełmińska
Wysokość 30-65 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 991[1]
Strefa numeracyjna (+48) 52
Kod pocztowy 86-070
Tablice rejestracyjne CBY
SIMC 0084244
Położenie na mapie gminy Dąbrowa Chełmińska
Mapa lokalizacyjna gminy Dąbrowa Chełmińska
Ostromecko
Ostromecko
Położenie na mapie powiatu bydgoskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bydgoskiego
Ostromecko
Ostromecko
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Ostromecko
Ostromecko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ostromecko
Ostromecko
Ziemia53°08′45″N 18°12′33″E/53,145833 18,209167

Ostromecko (niem. Ostrometzko) – wieś w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Dąbrowa Chełmińska, na ziemi chełmińskiej, nad Wisłą.

Podział administracyjny[edytuj]

Stary pałac w Ostromecku
Pałacyk Myśliwski, dobudowany do nowego pałacu
Nowy pałac w końcowej fazie remontu

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Demografia[edytuj]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyło 991 mieszkańców[1]. Jest trzecią co do wiielkości miejscowością gminy Dąbrowa Chełmińska.

Zabytki Ostromecka[edytuj]

We wsi znajduje się okazały zespół pałacowo-parkowy należący pierwotnie do rodziny Schönborn, a w latach 1890-1945 do rodziny von Alvensleben. W skład tego zespołu wchodzą:

  • Barokowy pałac (Pałac Stary, niem. Altes Schloss), zbudowany około roku 1730 w stylu saskiego rokoka na wysokiej skarpie nad Wisłą, z inicjatywy wojewody pomorskiego Pawła Michała Mostowskiego, w miejscu dawnego dworu rodziny Dorpowskich
  • Pałac klasycystyczny (Pałac Nowy, niem. Neues Schloss) zbudowany w 1849 roku[2], zaprojektowany prawdopodobnie przez Karla Friedricha Schinkla[3] na zlecenie Jakuba Martina Schönborna. W roku 1912 do pałacu dobudowano neobarokowe skrzydło z salą balową oraz ogrodowe tarasy. Po 1945 r. w pałacu zlokalizowano szkołę i internat dla niesłyszących dzieci, co przyczyniło się do znacznej dewastacji obiektu (zabytkowe parkiety pokryto płytkami, ściany - boazerią ze sklejki, kominki zamurowano, a stiuki pokryto kilkoma warstwami farby olejnej). Po 1990 r. odrestaurowano winiarnię oraz sale na parterze: balową, złotą, pomarańczową, zieloną oraz salonik włoski.

Pałace otoczone są 36-hektarowym parkiem krajobrazowym w stylu angielskim (dęby, graby, modrzewie i kasztanowce), zaprojektowanym przez pruskiego ogrodnika królewskiego Petera Josepha Lennégo (współtwórcę m.in. ogrodów Sanssouci w Poczdamie). Znajdują się tu 62 pomniki przyrody: 11 lip drobnolistnych, 17 dębów szypułkowych, 20 kasztanowców, 4 buki, 1 sosna wejmutka, 5 wiązów, jesion wyniosły i olsza czarna. Średnice pni wynoszą od 200 do 455 cm[4]. Park rozciąga się, na osi pałacu Schönbornów, aż po ukryte w zieleni mauzoleum grobowe właścicieli z 1878 roku. U stóp Pałacu Mostowskich znajduje się ponadto ogród włoski w stylu renesansowym - jedyny w województwie i jeden z nielicznych w Polsce.

Na wzniesieniu obok zespołu pałacowego znajduje się, przebudowany w latach 1763-1764, kościół pw. św. Mikołaja, Stanisława i Jana Chrzciciela z XIV wieku, z barokową wieżą.

Kompleks pałacowy został gruntownie zrewitalizowany w ramach 2 etapów projektu pn. Ostromecko - cztery pory roku, w latach 2007-2011. Pieniądze na ten cel pochodziły: w niemal ⅔ z budżetu miasta Bydgoszczy (9 118 340,76 zł), które jest właścicielem i opiekunem kompleksu, natomiast w ponad ⅓ ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Osi priorytetowej 3. Rozwój infrastruktury społecznej, Działania 3.3. Rozwój infrastruktury kultury, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013 (4 725 966,44 zł)[5].

Przyroda[edytuj]

W Ostromecku, na obrzeżach wsi, znajduje się najokazalsza w kraju topola czarna, zwana Topolą Mariańską. To około 200-letnie drzewo o obwodzie pnia 903 cm i wysokości 33 m (w 2013)[6].

Wody mineralne[edytuj]

W Ostromecku znajduje się źródło wód alkalicznych Maria. Ma ono wody słabo zmineralizowane wodorowęglanowo-wapniowe, z dużą zawartością jonu siarczanowego, nisko-sodowe. Może być wykorzystywana w schorzeniach jelit, dróg moczowych oraz u diabetyków.

Chronologia[edytuj]

  • 1222 - Wieś została przekazana przez księcia mazowieckiego Konrada, biskupowi Chrystianowi
  • 1231 - Biskup Chrystian przekazał Wieś Zakonowi Krzyżackiemu
  • 1466 - Ostromecko weszło w skład polskich Prus Królewskich
  • XIV w. - Wzniesiono kościół św. Mikołaja, Stanisława i Jana Chrzciciela
  • XVI w. - Ostromecko stało się własnością szlacheckiego rodu Ostromeckich herbu Pomian
  • 1845-1861: w Ostromecku wzniesiono kościół ewangelicki, zburzony po II wojnie światowej[7]
  • 1890-1945: Ostromecko było siedzibą rodziny von Alvensleben
  • 1943 - okupanci hitlerowscy wprowadzili dla miejscowości niemiecką nazwę Ostermetz
  • od roku 1945 z Ostromecka wysiedlono ludność niemiecką, która w większości była wyznania ewangelickiego (według danych z 1937 w miejscowości żyło 714 ewangelików)[8]

Związki wyznaniowe[edytuj]

W miejscowości siedzibę ma Parafia św. Mikołaja, św. Stanisława i św. Jana Chrzciciela.

Na terenie wsi zlokalizowane są dwa nieczynne cmentarze ewangelickie[9][10].

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. podawane są również lata 1832-1848
  3. O ostromeckim pałacu na wystawie w zamku królewskim Strona Miejskiego Ośrodka Kultury w Bydgoszczy.
  4. Hanna Walenczykowska Tyle piękna w jednym mieście
  5. Ostromecko - cztery pory roku
  6. Krzysztof Borkowski, Robert Tomusiak, Paweł Zarzyński. Drzewa Polski. 2016. s.388-389
  7. Sentymentalny przewodnik po Ostromecku (pol.). www.nasze-ostromecko.pl. [dostęp 2015-05-09].
  8. Stefan Grelewski: Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej. Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 1937, s. 333.
  9. lapidaria.wikidot.com. [dostęp 29-12-2011].
  10. Zapomnieni - zdjęcia cmentarza. [dostęp 29-12-2011].