Ostry zespół odstawienia opioidów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ostry zespół odstawienia opioidów – zespół gwałtownych objawów ze strony ośrodkowego i wegetatywnego układu nerwowego oraz układu krążenia u osoby uzależnionej od opioidu, spowodowany jego odstawieniem lub znacznym ograniczeniem jego przyjmowania. Może również wystąpić w przypadku zastosowania leku będącego antagonistą receptora opioidowego (naloksonu, naltreksonu, nalorfiny).

Objawy[edytuj]

W zależności od czasu półtrwania narkotyku, czyli de facto okresu jego utrzymywania się we krwi, objawy mogą wystąpić od kilku do kilkudziesięciu godzin po odstawieniu opioidu. W przypadku zastosowania antagonisty opioidowego zespół może rozwinąć się natychmiast.

Mogą wówczas wystąpić, w zależności od nasilenia:

Leczenie[edytuj]

Nie istnieją szczegółowe zalecenia postępowania w zespole odstawienia. Obowiązuje monitorowanie i wyrównywanie stwierdzonych odchyleń od stanu prawidłowego: biegunkę można opanować, stosując loperamid lub atropinę, a kolkę brzuszną za pomocą drotaweryny.

Należy wyrównywać zaburzenia gospodarki wodnej i elektrolitowej, korygować wartości ciśnienia tętniczego i leczyć ewentualne zaburzenia rytmu serca.

Leczenie zespołu odstawienia opioidów powinno też obejmować leczenie uzależnienia od narkotyków. Według niektórych postępowanie powinno ograniczać się do wsparcia psychologicznego, inni zalecają terapię metadonem.

Bibliografia[edytuj]

  1. Choroby wewnętrzne. Podręcznik multimedialny oparty na zasadach EBM. Andrzej Szczeklik (red.). Wyd. I. T. II. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2006, s. 1057–9. ISBN 8374300698.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.