Oswald Frank

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oswald Frank
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1882
Rawa Ruska
Data i miejsce śmierci 7 grudnia 1934
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 1903-1934
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 12 Pułk Piechoty
10 Dywizja Piechoty
DOK III
DOK VII
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
pomocnik dowódcy okręgu korpusu
dowódca okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Oswald Frank (ur. 28 lutego 1882 w Rawie Ruskiej, zm. 7 grudnia 1934 w Poznaniu) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grobowiec Oswalda Franka na Cytadeli w Poznaniu

Kształcił się w Sokalu na miejscowym seminarium nauczycielskim, które ukończył w 1900. Od 1903 oficer piechoty cesarskiej i królewskiej Armii. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego w Wiedniu. W 1912 przez pięć miesięcy pełnił służbę w Biurze Wywiadowczym Komendy I Korpusu w Krakowie. Podczas I wojny światowej walczył jako dowódca kompanii na froncie rosyjskim. Kapitan z 1917.

12 stycznia 1919 przyjęty do Wojska Polskiego. Pozostawał bez przydziału w Stacji Zbornej Oficerów w Krakowie. Następnie przydzielony do Batalionu Zapasowego 12 pułku piechoty. Od 17 lutego 1919 do 23 maja 1920 dowodził batalionem 12 pp na wojnie z bolszewikami. Ranny, od 23 maja do 5 września 1920 przebywał w szpitalu. 6 września tego roku został dowódcą Batalionu Zapasowego 12 pp. W 1920 awansowany do stopnia pułkownika, a 3 maja 1922 zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919.

1 września 1921 został dowódcą 12 pułku piechoty. Pułkiem dowodził do marca 1927. Z dniem 1 marca 1925 "odkomenderowany dla czasowego pełnienia w zastępstwie obowiązków dowódcy piechoty dywizyjnej" 6 Dywizji Piechoty w Krakowie[1]. 19 marca 1927 mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 10 Dywizji Piechoty.

24 grudnia 1929 wyznaczony został na stanowisko pomocnika dowódcy Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. 1 stycznia 1930 awansowany na generała brygady. 12 lipca 1932 powołany został na stanowisko dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu[2]. Obowiązki na tym stanowisku pełnił do swojej śmierci. Zmarł 7 grudnia 1934. Pochowany w Poznaniu.

Generał Oswald Frank jest patronem Szkoły Podstawowej Nr 48 w Poznaniu przy ul.Sarmackiej 105.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 40 z 05.04.1925 r.
  2. Następca gen. Dzierżanowskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 159 z 15 lipca 1932. 
  3. Dekret Wodza Naczelnego L. 2639 z 22 lutego 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 9 poz. 265)
  4. 10 listopada 1933 „za zasługi na polu wyszkolenia i administracji wojska” M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 277.
  5. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 60)
  6. na podstawie fotografii

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • T. Kryska Karski, T. Żurakowski: Generałowie Polski Niepodległej wyd. Editions Spotkania Warszawa 1991
  • Henryk P Kosk: Generalicja polska t. 1 wyd. Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998
  • Rocznik Oficerski 1928, s. 113, 159