Otto Dix

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy malarza. Zobacz też: Otto Dix – rosyjska grupa muzyczna.
Otto Dix
Bundesarchiv Bild 183-45912-0002, Berlin, Otto Dix-Ausstellung.jpg
Otto Dix (po prawej), zdjęcie z 1957
Imiona i nazwisko Wilhelm Heinrich Otto Dix[1]
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1891
Gera-Untermhaus, Cesarstwo Niemieckie [2]
Data i miejsce śmierci 25 lipca 1969
Singen (Hohentwiel), Niemcy [2]
Narodowość niemiecka
Dziedzina sztuki malarstwo
Styl ekspresjonizm
Nowa Rzeczowość
Strona domowa

Otto Dix (ur. 2 grudnia 1891 w Gerze-Untermhaus[2], zm. 25 lipca 1969 w Singen[2]) − niemiecki malarz, wykładowca i grafik.

Życiorys[edytuj]

Dom Otto Dixa w Gerze

Pochodził z rodziny robotniczej i terminował jako malarz dekoracji od 1906 w Gerze i Pößneck[2]. W 1910 otrzymał stypendium na studia w szkole wzornictwa przemysłowego (Kunstgewerbeschule) w Dreźnie[2]. Walczył jako ochotnik przez cały okres I wojny światowej[2][1].

W 1919 podjął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie (Kunstakademie), gdzie został jednym z członków-założycieli Drezdeńskiej Secesji (Dresdner Sezessions-Gruppe)[2][1]. Dwa lata później przeniósł się do Düsseldorfu, w 1922 zmienił uczelnię, natomiast w 1923 poślubił Marthę Koch[2]. W tym samym roku odbyła się pierwsza indywidualna wystawa malarza − w Galerii I.B. Neumanna w Berlinie[3]. Do stolicy przeniósł się w 1925[2]. Związał się z ruchem Nowa Rzeczowość (Neue Sachlichkeit)[3]. Pod koniec 1926 otrzymał katedrę profesorską na Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie[3] i od kolejnego roku rozpoczął wykłady[2]. W 1931 Otto Dix został przyjęty w poczet Preußische Akademie der Künste (Pruskiej Akademii Sztuk Pięknych)[2].

Wiosną 1933 został pozbawiony profesury na Akademii w Dreźnie (podobnie jak np. Paul Klee) i członkostwa w Akademii[1][2] oraz objął go zakaz wystawiania[3]. Zdecydował się na przeprowadzkę do posiadłości pierwszego męża Marty, pałac Randegg w pobliżu Singen[2]. W 1936 przeniósł się z rodziną do nowego domu w Hemmenhofen (część Gaienhofen). Wybór spośród jego dzieł prezentowano na wystawie sztuki zdegenerowanej[3]. W utrzymaniu się rodziny w okresie hitlerowskim pomogły zakupy obrazów, dokonywane przez przyjaciół[2]. Pod koniec wojny Otto Dix został jeszcze wcielony do Volkssturmu i trafił do francuskiej niewoli, w której przebywał do 1946[2]. Od 1947 do 1966 corocznie podejmował wyjazdy twórcze do Drezna[2]. Do lat 50. XX wieku odmawiał propozycji angażu jako wykładowca przez uczelnie z Niemieckiej Republiki Demokratycznej i Republiki Federalnej Niemiec[2]. Później stał się członkiem zrzeszeń zarówno zachodnio-, jak i wschodnioniemieckich oraz wznowił wystawianie[2]. Zmarł na zawał serca w szpitalu w Singen[2].

Twórczość[edytuj]

Z okresu służby wojskowej pochodzi zbiór około 500 grafik dokumentujących wojnę[2]. Początkowo odwoływał się do ekspresjonizmu, kubizmu i dadaizmu. Obraz Mädchen vor dem Spiegel (Dziewczyny przed lustrem, 1921) doprowadził Dixa przed sąd z powodu rzekomej demoralizacji, został jednak uniewinniony[2]. Kolejny skandal wybuchł po prezentacji obrazu Schützengraben (Okop, 1923), a zainteresowane nim Wallraf-Richartz-Museum musiało unieważnić zakup ze względu na protesty[2]. Obraz trafił na wystawy sztuki zdegenerowanej i po 1939 zaginął[2]. Od lat 20. XX wieku, poprzez przyjęcie Dawnych Mistrzów, zbliżył się do werystycznego kręgu Nowa Rzeczowość (Neue Sachlichkeit)[2] i brał udział m.in. w wystawie tego ruchu w Kunsthalle Mannheim w 1925[3]. Twórczość w latach 30. XX wieku doprowadziła do szykan ze strony nazistów, w tym pozbawienia profesury w Dreźnie[1]. Obraz Siedem grzechów głównych przedstawiał Zazdrość z rysami Hitlera, przy czym wąsik został domalowany później[3]. Po przeprowadzce nad Jezioro Bodeńskie skupił się na malowaniu pejzaży i scen chrześcijańskich, często jednak z podtekstem społeczno-politycznym[2]. Zdecydowanie opowiadał się przeciw abstrakcjonizmowi i mimo rozwoju stylów nie zbliżał się nigdy do niego[2].

Wybrane obrazy[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e Julie Jones: Alfons i prostytutki. W: Stephen Farthing: 1001 obrazów, które musisz zobaczyć. Wyd. 3. Warszawa: MUZA SA, 2011, s. 658. ISBN 978-83-7758-054-7.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa Susanna Partsch: Kunst-Epochen. 20. Jahrhundert I. Stuttgart: Reclam, 2002, s. 255-258. ISBN 978-3-15-018178-2. (niem.)
  3. a b c d e f g Julie Jones: Siedem grzechów głównych. W: Stephen Farthing: 1001 obrazów, które musisz zobaczyć. Wyd. 3. Warszawa: MUZA SA, 2011, s. 690. ISBN 978-83-7758-054-7.

Linki zewnętrzne[edytuj]