Otton III Bawarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Otto III Bawarski)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Otton III Bawarski
Ilustracja
ilustracja herbu
Książę Dolnej Bawarii
Okres od 1290
do 1312
Poprzednik Henryk XIII
Następca Henryk XIV
Król Węgier i Chorwacji
Okres od 1305
do 1307
Poprzednik Wacław III Czeski
Następca Karol I Robert
Dane biograficzne
Dynastia Wittelsbachowie
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1261
Burghausen, Niemcy
Data i miejsce śmierci 9 września 1312
Landshut, Niemcy
Ojciec Henryk XIII Bawarski
Matka Elżbieta węgierska

Otton III Bawarski (ur. 11 lutego 1261 w Burghausen, zm. 9 września 1312 w Landshut) – książę Dolnej Bawarii 1290–1312, król Węgier i Chorwacji 1305–1307 (jako Bela V), z dynastii Wittelsbachów.

Syn księcia Dolnej Bawarii Henryka XIII Bawarskiego (w Dolnej Bawarii jako Henryk I) i Elżbiety, córki króla Węgier Beli IV.

Po śmierci ojca w 1290 odziedziczył razem z braćmi Ludwikiem III (zm. 1296) i Stefanem I (zm. 1310) księstwo Dolnej Bawarii. Zaangażował się militarnie w konflikt pomiędzy królami Niemiec Adolfem z Nassau a Albrechtem I Habsburgiem, początkowo wspierał Adolfa, potem po przegranej bitwie pod Göllheim (1298) i śmierci Adolfa, przeszedł na stronę Habsburga. W następnych latach znów zmienił front, tym razem stając po stronie króla Czech Wacława II. Dzięki temu, w czasie walk o tron węgierski jakie toczyły się od 1301 po śmierci Andrzeja III, ostatniego króla Węgier z dynastii Arpadów, pomiędzy Przemyślidami, Habsburgami a Andegawenami, Otto Bawarski (będący wnukiem Beli IV) w 1305 przejął od Wacława II prawa do Korony Świętego Stefana. W tym samym roku przybył na Węgry, gdzie przy poparciu części szlachty koronował się na króla, przyjmując imię Beli V. Przez kolejne dwa lata Otto musiał zmagać się z popieranym przez papiestwo i resztę panów węgierskich pretendentem do korony Karolem Robertem Andegawenem (który z kolei po kądzieli był potomkiem Stefana V). W 1307 Otto został uwięziony przez wojewodę siedmiogrodzkiego, który był stronnikiem Karola Roberta. Ottonowi udało się uciec z niewoli, poprzez Śląsk wrócił do Bawarii, nie zrzekając się praw do korony węgierskiej, jednakże nie przedsięwziął żadnej akcji przeciwko Andegawenowi, któremu w krótkim czasie udało się opanować całe Węgry. Po powrocie do Bawarii Otto wdał się w wojnę z Habsburgami (1309–1311), jednak nie przyniosła mu ona żadnych korzyści.

Otto Bawarski zmarł 9 września 1312 r., do końca życia tytułując się królem Węgier.

Przodkowie[edytuj | edytuj kod]

4. Otton II Bawarski      
    2. Henryk XIII Bawarski
5. Agnieszka z Palatynatu        
      1. Otton III Bawarski
6. Bela IV    
    3. Elżbieta Węgierska    
7. Maria Laskarina      
 

Małżeństwa i potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą żoną Ottona była Katarzyna (zm. 4 kwietnia 1282), córka króla Rudolfa I Habsburga. Para pobrała się w styczniu 1279 i miała razem dwóch synów bliźniaków:

  • Henryka (ur. i zm. 1280)
  • Rudolfa (ur. i zm. 1280)

Drugą żoną była Agnieszka, córka księcia głogowskiego Henryka III głogowskiego. Ślub Ottona i Agnieszki miał miejsce 18 maja 1309 w Straubing. Małżeństwo to było elementem planów dynastycznych ojca Agnieszki, który w ten sposób szukał nowych sojuszników do walki o tron Polski. Z małżeństwa tego pochodzili:

  • Agnieszka (1310–1360)
  • Henryk III, książę Bawarii (1312–1333)

Po śmierci męża Agnieszka Głogowska poślubiła w 1329 hrabiego Alrama von Hals, który jednak zmarł już w 1331 r. Dwukrotna wdowa zmarła w 1361, do końca życia, podobnie jak Otto, używając tytułu królowej Węgier.