Otto I (książę Brunszwiku-Getyngi)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto I
książę Brunszwiku-Getyngi
Okres panowania od 1367
do 1394
Poprzednik Ernest
Następca Otto II Jednooki
Dane biograficzne
Dynastia Welfowie
Urodziny ok. 1340
Śmierć 13 grudnia 1394
Miejsce pochówku Wiebrechtshausen
Ojciec Ernest
Matka Elżbieta heska
Żona Mirosława holsztyńska, Małgorzata z Jülich
Dzieci Otto II Jednooki, Wilhelm, Anna, Elżbieta
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Otto I, (ur. ok. 1340 r., zm. 13 grudnia 1394 r. w Hardegsen) – książę Brunszwiku-Getyngi od 1367 r. z dynastii Welfów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Nagrobek Ottona I

Otto był synem księcia Brunszwiku-Getyngi (niewielkiej i poszarpanej części księstwa brunszwickiego) Ernesta oraz Elżbiety, córka landgrafa Hesji Henryka II Żelaznego. Już za życia ojca został dopuszczony do współrządów, a po jego śmierci w 1367 r. objął samodzielną władzę w odziedziczonym księstwie (bracia zmarli przed śmiercią ojca). Przydomek der Quade (zły, zdradliwy) zawdzięczał niekończącemu się pasmu wojen i konfliktów, jakie wypełniło jego panowanie. Prowadził walki przeciwko licznym miastom oraz sąsiadom, brał udział w wojnie o sukcesję w Lüneburgu. Zarówno w tym, jak i innych konfliktach odznaczał się zmienianiem stron, które popierał. Miał też roszczenia do tronu heskiego i próbował zrealizować je siłą, doprowadzając do kilku konfliktów zbrojnych. W 1387 r. doszło do walk z mieszczanami Getyngi (wieńczących długoletnie spory), podczas których uległ zniszczeniu zamek książęcy; odtąd Otto rezydował w Hardegsen.

Zmarł ekskomunikowany, co sprawiło, iż musiał być pochowany w niepoświęconej ziemi. Zdjęcie ekskomuniki uzyskała kilka lat później wdowa po księciu, dzięki czemu jego ciało mogło być przeniesiony do specjalnie wzniesionej w tym celu kaplicy.

Rozliczne wojny, często przegrywane, a także zamiłowanie księcia do turniejów spowodowały ciągły deficyt finansowy. Pozostawił on swemu synowi i następcy księstwo bardzo zadłużone, a wiele jego zamków i praw zastawionych.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą żoną Ottona była poślubiona w 1357 lub 1358 r. Mirosława, córka Jana III, hrabiego Holsztynu-Plön i Kilonii. Zmarła nie pozostawiwszy Ottonowi potomków między 1376 a 1379 r. W 1379 r. Otto ożenił się po raz drugi, z Małgorzatą, córką księcia Bergu Wilhelma I. Z tego małżeństwa pochodziło czworo dzieci:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]