Otto Marcinek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Otto Marcinek
Otton Marcinek
Ilustracja
por. Otto Marcinek (ok. 1928)
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 4 lipca lub sierpnia 1897
Lwów
Data i miejsce śmierci 26 czerwca 1979
Brighton
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 5 Pułk Artylerii Polowej,
SPRez.Art.,
2 Pułk Artylerii Motorowej
Stanowiska dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

Otto Wilhelm Marcinek[1] (ur. 4 lipca lub sierpnia 1897 we Lwowie, zm. 26 czerwca 1979 w Brighton) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 4 lipca[2] lub sierpnia[3] 1897 we Lwowie[2]. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5][6]. W latach 20. pozostawał oficerem 5 pułku artylerii polowej, stacjonującego w garnizonie Lwów[7][8][9]. W 1928 był adiutantem pułku[10]. Następnie został awansowany do stopnia kapitana w artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929[11]. W latach 30. był instruktorem w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim[12][2]

Podczas II wojny światowej w stopniu majora był dowódcą I dywizjonu 2 Pułku Artylerii Motorowej. Był wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej Polskich Sił Zbrojnych w Szkocji[2]. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[2]. Dosłużył stopnia pułkownika[2].

Działał w Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów i Anglo-Polish Society, należał do Koła Lwowian w Londynie[2]. Zmarł 29 czerwca 1979 w Brighton[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W Rocznikach Oficerskich 1923, 1924, 1928 figurował jako Otton Marcinek. W Roczniku Oficerskim 1932 wskazany jako Otto Wilhelm Marcinek.
  2. a b c d e f g h i Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 36, s. 99, Czerwiec 1979. Koło Lwowian w Londynie. 
  3. Roczniki Oficerskie 1928, 1932.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 826.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 750.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 474.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 723.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 646.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 379.
  10. Jednodniówka ku uczczeniu dziesięciolecia 5 Pułku Artylerji Polowej Lw.. Lwów: 1928, s. 28.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 194.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 816.
  13. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 28, 31 grudnia 1977. 
  14. Jednodniówka ku uczczeniu dziesięciolecia 5 Pułku Artylerji Polowej Lw.. Lwów: 1928, s. 26.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]