Otto Schily

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Otto Schily
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 lipca 1932
Bochum
Minister spraw wewnętrznych Niemiec
Okres od 27 października 1998
do 22 listopada 2005
Przynależność polityczna Socjaldemokratyczna Partia Niemiec
Poprzednik Manfred Kanther
Następca Wolfgang Schäuble
Otto Schily Unterschrift.jpg

Otto Georg Schily (ur. 20 lipca 1932 w Bochum) – niemiecki polityk i prawnik, działacz Zielonych i następnie Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD), poseł do Bundestagu, w latach 1998–2005 minister spraw wewnętrznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po maturze studiował prawo na uniwersytetach w Monachium i Hamburgu. Kształcił się również w zakresie politologii m.in. na Wolnym Uniwersytecie Berlina. Działał w Sozialistischer Deutscher Studentenbund, lewicowym związku studenckim. W 1962 zdał państwowy egzamin prawniczy drugiego stopnia, po którym podjął prywatną praktykę adwokacką w Berlinie Zachodnim. Stał się publicznie rozpoznawalny w latach 70., gdy jako obrońca brał udział w procesach terrorystów z Frakcji Czerwonej Armii.

Wkrótce zaangażował się w działalność polityczną, politykę, wstępując w 1980 do nowo utworzonego ugrupowania Zielonych. W 1983 z ramienia tej partii został wybrany na deputowanego do Bundestagu. W parlamencie zasiadał do 1986 i ponownie w latach 1987–1989, będąc jednym z rzeczników frakcji swojej partii. W 1989 zrezygnował z mandatu deputowanego, przechodząc do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec. Do niższej izby niemieckiego parlamentu powrócił z ramienia SPD w 1990. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w wyborach w 1994, 1998, 2002 i 2005, wykonując mandat poselski do 2009, gdy zdecydował się zakończyć swoją parlamentarną działalność. W ramach SPD zajmował się początkowo głównie problematyką dawnych landów wschodnich.

W październiku 1998, po zwycięskich wyborach parlamentarnych, znalazł się w rządzie Gerharda Schrödera jako minister spraw wewnętrznych. Stanowisko to zachował również po wyborach w 2002 w drugim gabinecie dotychczasowego kanclerza. Urząd ten sprawował do listopada 2005.

Był członkiem powołanego w 2006 Komitetu Działania na rzecz Europejskiej Demokracji[1]. Po odejściu z parlamentu powoływany do różnych organów doradczych, m.in. rady doradczej agencji prasowej DAPD.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Select group of politicians to tackle EU constitution (ang.). euobserver.com, 28 września 2006. [dostęp 2016-11-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]