Otto Winzer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Otto Winzer na znaczku pocztowym z okazji 80 urodzin, 1982

Otto Winzer (ur. 3 kwietnia 1902 w Berlinie, zm. 3 marca 1975 tamże) – niemiecki działacz partyjny i państwowy, minister spraw zagranicznych NRD (1965–1975).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z zawodu był zecerem. W 1919 przystąpił do Komunistycznej Partii Niemiec, należał także do Komunistycznej Partii Austrii i WKP(b). Po dojściu nazistów do władzy przebywał we Francji, następnie w Związku Radzieckim, gdzie pracował dla Międzynarodówki Komunistycznej, a także był tłumaczem i redaktorem w Wydawnictwie Literatury Obcojęzycznej. W 1943 zaangażował się w działalność w Komitecie Narodowym Wolnych Niemiec (Nationalkomitee Freies Deutschland). Od 1944 wykładał w Szkole Partyjnej KPD.

Po powrocie do Niemiec był zatrudniony w magistracie berlińskim. Od 1946 działał w SED, stojąc na czele Wydziału Kultury i Wychowania Centralnego Sekretariatu SED. W 1947 znalazł się w Centralnym Komitecie, będąc jednocześnie dyrektorem Wydziału Prasy, Radia i Informacji.

W 1949 przez krótki okres był zastępcą redaktora naczelnego Neues Deutschland, następnie sekretarzem i szefem kancelarii Wilhelma Piecka (do 1956) oraz wiceministrem spraw zagranicznych (1956–1965). W 1965 objął funkcję ministra tego resortu, którą sprawował do śmierci. Był jednocześnie deputowanym Izby Ludowej.

Został odznaczony m.in. Orderem Karola Marksa (1962) oraz dwukrotnie Złotym Orderem Zasług dla Ojczyzny (1955 i 1972).

Został pochowany w Miejscu Pamięci Socjalistów na Centralnym Cmentarzu Friedrichsfelde w dzielnicy Berlin-Lichtenberg. Jego imieniem nazwano Wyższą Szkołę Oficerską Narodowej Armii Ludowej dla zagranicznej kadry wojskowej w miejscowości Prora na wyspie Rugia oraz obecną Mehrower Allee w dzielnicy Berlin-Marzahn.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hermann Wentker, Außenpolitik in engen Grenzen. Die DDR im internationalen System, Oldenbourg Wissenschaftsverlag, München 2007