Ottynia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Otynia)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ottynia
Ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód iwanofrankiwski
Rejon kołomyjski
Powierzchnia 17,77 km²
Wysokość 268 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

5327
308 os./km²
Nr kierunkowy +380 3433
Kod pocztowy 78223
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Ottynia
Ottynia
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Ottynia
Ottynia
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Ottynia
Ottynia
Ziemia 48°44′N 24°51′E/48,733333 24,850000
Portal Portal Ukraina

Ottynia (w okresie II Rzeczypospolitej Otynia; ukr. Отинія – Otynija) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, w rejonie kołomyjskim. W 2001 roku liczyło ok. 5,3 tys. mieszkańców[1].

Historia[edytuj]

Ottynia została pierwszy raz wspomniana w dokumentach z 1610 roku jako rezydencja magnacka. W 1669 roku Wacław Potocki ufundował w Ottyni pierwszy drewniany kościół. W I Rzeczypospolitej należała województwa ruskiego, pod zaborem austriackim wchodziła w skład prowincji Galicja. W 1880 roku miejscowość liczyła 3714 mieszkańców w tym 1557 Żydów, w 1913 roku liczyła ok. 5000 mieszkańców, w tym 1000 Polaków, 2000 Żydów, 1500 Rusinów oraz 500 Czechów i Niemców. Na początku XX wieku w miejscu drewnianej świątyni wybudowano nowy murowany kościół, którego ołtarz ozdobili artyści sprowadzeni z Tyrolu w 1911 roku.

Przed pierwszą wojną światową w mieście funkcjonowała duża fabryka maszyn rolniczych „Bredt” zatrudniająca ponad 400 pracowników, fabryka znajdowała się w pobliżu dworca kolejowego. W mieście znajdował się dwór i park, własność Łukaszewiczów. Miasto było siedzibą rabinatu, mieszkał tu również rabin „cudotwórca” Chaim Hager.

W sierpniu 1941 roku doszło w Ottyni do krwawego pogromu ludności żydowskiej z rąk niemieckich oraz mieszkających tu Ukraińców. Żydzi, którzy przeżyli, trafili później do obozu koncentracyjnego. 25 lipca 1944 roku Ottynia została zdobyta przez wojska radzieckie[2].

Po drugiej wojnie światowej, Polacy w wyniku podjętej decyzji o wysiedleniu z rodzinnych stron zamiast pakować własny dobytek w kufrach i skrzyniach przewieźli (tzw. komitet zaprzysiężonych obywateli) do Polski całe wyposażenie kościoła z Ottyni. Można je dziś oglądać w Ligocie Książęcej koło Namysłowa.[potrzebny przypis]

Ludzie powiązani z miastem[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Ottynią.
Polscy burmistrzowie Otyni w okresie II RP
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Otyni
Urodzeni w Ottyni
Inni

Przypisy

  1. смт Отинія, Івано-Франківська область, Коломийський район (ukr.). Офіційний портал Верховної Ради України. [dostęp 2014-07-24].
  2. ВОВ-60 – Сводки.
  3. Z ostatnich dni. Nowy burmistrz i nowy ławnik w Ottyni. „Wschód”, s. 7, Nr 31 z 30 listopada 1936. 
  4. Obywatelstwo honorowe miasta Otynji dla pana Prezydenta. „Wschód”, s. 2, Nr 16 z 30 czerwca 1936. 

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]