Półwysep Edwarda VII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mapa półwyspu

Półwysep Edwarda VII[1] (ang. Edward VII Peninsula) – duży półwysep Antarktydy Zachodniej, stanowiący północno-zachodni skraj Ziemi Marii Byrd, pokryty przez lodowiec.

Półwysep ten wychodzi w Morze Rossa pomiędzy Zatoką Sulzbergera a północno-wschodnim skrajem Lodowca Szelfowego Rossa. Został odkryty 30 stycznia 1902 podczas Ekspedycji Discovery pod dowództwem Roberta Falcona Scotta i nazwany „Ziemią Edwarda VII” na cześć brytyjskiego króla Edwarda VII. Dopiero wyprawa Byrda (1933-35) dowiodła, że jest to półwysep[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]