Późne popołudnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Późne popołudnie
Gatunek psychologiczny
Rok produkcji 1964
Data premiery 18 lutego 1965
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 80 min
Reżyseria Aleksander Ścibor-Rylski
Scenariusz Aleksander Ścibor-Rylski
Główne role Wanda Łuczycka
Magdalena Zawadzka
Elżbieta Kępińska
Franciszek Pieczka
Muzyka Wojciech Kilar
Zdjęcia Kurt Weber
Scenografia Tadeusz Wybult
Kostiumy Ludwina Mann
Montaż Lidia Pacewicz
Produkcja Zespół Filmowy Rytm

Późne popołudnie – polski film psychologiczny z 1964 roku.

Obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Poznań. W jednej z kamienic mieszkają Maria Siankowa, masażystka po pięćdziesiątce, jej córka Tuńka i sublokator Janusz. Tuńka za namową koleżanki wysyła swe zdjęcia marząc o karierze filmowej. Janusz jest kierowcą, który marzy o emigracji i w tym celu wysyła listy do zagranicznych instytucji szukając tam zaczepienia. Pewnego dnia do ich domu powraca Bożena - dawna podopieczna Siankowej i przyjaciółka Tuńki. Bożena piękna młoda kobieta zaraz wzbudza zainteresowanie w samotnym Januszu, co wywołuje kobiecą zazdrość u Siankowej. Zdolna pływaczka Jeżykówna nie dostała się do reprezentacji, więc żali się Tuńce, że Siankowa intryguje przeciwko niej. W domu rodzi się konflikt, w wyniku którego Bożena, a później Janusz, wyprowadzają się. Tuńka w szafce Siankowej znajduje plik listów do Janusza od jego zagranicznych korespondentów. Okazuje się, że Siankowa je przechwytywała i ukrywała. Tuńka demaskuje oszustwo swej matki. Dzięki interwencji Tuńki, Janusz z Bożeną znów się do nich wprowadzają. Tunka dostaje negatywną odpowiedź z wytwórni filmowej. Siankowa targana wstydem naprawia swe złe stosunki z pływaczką Jeżykówną.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]