Pęcherz żywiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pęcherz żywicznywada drewna z grupy wad budowy polegająca na miejscowym wypełnieniu żywicą przestrzeni między słojami drewna.

Pęcherz żywiczny w przekroju poprzecznym ma kształt soczewki o długości do 3 cm, w przekroju stycznym – kształt elipsy do 10 cm, w przekroju promieniowym – kształt szczeliny o szerokości kilku milimetrów. Występuje w drewnie gatunków iglastych mających w strukturze drewna przewody żywiczne. Pęcherze żywiczne najczęściej obserwowane są u świerka.

Występowanie pęcherzy żywicznych zmniejsza wartość użytkową niektórych sortymentów, w szczególności utrudnia obróbkę drewna. Obowiązująca norma (PN-79/D-01011) nie przewiduje ich pomiaru. W materiałach tartych określa się ich liczbę przypadającą na jednostkę długości sztuki, a w fornirach – liczbę pęcherzy na jednym arkuszu.

Pęcherzami żywicznymi są nazywane również zbiorniki żywicy w korze niektórych drzew iglastych np: jodły czy daglezji.

Zobacz też[edytuj]