Pławikonik australijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pławikonik australijski
Phycodurus eques[1]
(Günther, 1865)
Pławikonik australijski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd igliczniokształtne
Rodzina igliczniowate
Rodzaj Phycodurus
Gill, 1896
Gatunek pławikonik australijski
Synonimy
  • Phycodorus eques[2] (Günther, 1865)
  • Phycodurus glauerti Whitley 1939
  • Phyllopteryx eques Günther, 1865

Pławikonik australijski[2] (Phycodurus eques) – gatunek morskiej ryby z rodziny igliczniowatych (Syngnathidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Phycodurus.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek endemiczny południowego i zachodniego wybrzeża Australii. Jego zasięg występowania rozciąga się od Perth aż do Parku Narodowego Przylądku Wilsona. Żyje na głębokościach 20 m. Rzadko obserwuje się je głębiej niż 30 m[3]. Występuje w wodach morskich i słonawych.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Dorosłe osobniki mogą osiągać nawet do 50 cm długości, choć ich przeciętna długość to 30 cm[4]. Żyją około 8-10 lat[5]. Wyglądem przypominają wodorosty. Zazwyczaj są brązowe lub żółte z charakterystycznymi ciemniejszymi prążkami. Podobieństwo do otoczenia jest ich podstawowym mechanizmem przetrwania. W odróżnieniu od koników morskich, mają niechwytny ogon. Pławikoniki australijskie prowadzą samotny tryb życia, łączą się w pary tylko na czas rozrodu.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się skorupiakami z rzędu Mysida. Bytuje na podmorskich łąkach glonów Posidonia, gdzie również żerują[4]. Nie posiadają zębów – wysysają swoje ofiary[6]

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samica składa do torby lęgowej samca do 250 ziarenek ikry. Samiec inkubuje je przez około 6 tygodni, następnie młode uwalniają się i od razu zaczynają prowadzić samodzielne życie. Osiągają dojrzałość płciową po około 2-2,5 roku.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Badania pokazują, że pławikoniki zapadają na scuticociliatosis, chorobę roznoszoną przez orzęski z grupy Scuticociliatida[7] oraz na infekcje przenoszone przez melanizujące grzyby z rodzaju Exophiala[8]. Są również używane w medycynie alternatywnej, a także zbierane przez kolekcjonerów ze względu na ich unikalny wygląd, co skutkuje znacznym zmniejszeniem populacji[9]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenia zajmujące się ochroną naturalnej fauny wybrzeży Australii (m.in. Monterey Bay Aquarium) wprowadzają regulacje dotyczące połowu tych niezwykłych stworzeń i wykorzystują je w programach edukacyjnych. Australijskie władze stworzyły program "Dragon Search", w którym może wziąć udział każdy, nawet będący w Australii przejazdem. Polega on na monitorowaniu ilości pławikoników na określonych obszarach[10].

Przypisy

  1. Phycodurus eques, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik: Mały słownik zoologiczny. Ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1973.
  3. R.H. Kuiter: Coastal Fishes of Southeastern Australia. 2000. (ang.)
  4. a b Connolly, R.M., Melville, A.J., Preston, K.M.. Patterns of movement and habitat use by leafy seadragons tracked ultrasonically. „Journal of Fish Biology”. 61, s. 684–695, 2002 (ang.). 
  5. Leafy seadragon. New England Aquarium. [dostęp 2015].
  6. Groves, P.. Leafy Seadragons. „Scientific American”. 179, s. 85-89, 1998 (ang.). 
  7. Severe Scuticociliate (Philasterides dicentrarchi) Infection in a Population of Sea Dragons (Phycodurus eques and Phyllopteryx taeniolatus) (ang.). SAGE Journals. [dostęp 2015-04-23].
  8. Disseminated Phaeohyphomycosis in Weedy Seadragons (Phyllopteryx Taeniolatus) and Leafy Seadragons (Phycodurus Eques) Caused by Species of Exophiala, Including a Novel Species (ang.). SAGE Journals. [dostęp 2015-04-23].
  9. Feafy sea dragon (ang.). Monterey Bay Aquarium. [dostęp 2015-04-23].
  10. Dragon Search (ang.). Reef Watch South Australia. [dostęp 2015-04-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]