Płyn pozakomórkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Płyn pozakomórkowy, płyn zewnątrzkomórkowy – płyn występujący w przestrzeni pozakomórkowej ustroju.

Płynami pozakomórkowymi są:

W obrębie płynu pozakomórkowego wydziela się płyn transcelularny, który stanowi jego 2,5%.

Płyn pozakomórkowy różni się od płynu wewnątrzkomórkowego wyższym stężeniem sodu (ponad połowa zawartości sodu znajduje się w przestrzeni pozakomórkowej) i niższym stężeniem potasu (prawie cała zawartość potasu znajduje się wewnątrz komórek). Jest często wydzielany przez komórki w celu utrzymania stałego, optymalnego środowiska niezbędnego do ich prawidłowego funkcjonowania.

U ludzi stężenie glukozy jest utrzymywane przez homeostazę na poziomie około 5 mM.

pH płynu pozakomórkowego jest ściśle regulowane przez bufory i waha się około wartości 7,4.

Objętość płynu pozakomórkowego wynosi typowo 15 litrów (w którym 12 l to płyn śródmiąższowy, a 3 l to osocze).

Skład płynu pozakomórkowego[edytuj]

Główne kationy:

  • sodowy (Na+, 140 mM)
  • potasowy (K+, 4 mM)
  • wapniowy (Ca2+, 2 mM)

Główne aniony:

  • chlorkowy (Cl-, 110 mM)
  • wodorowęglanowy (HCO3-, 26 mM)

Płyn pozakomórkowy jest uboższy w białka w stosunku do płynu wewnątrzkomórkowego.

Zobacz też[edytuj]