Płytka płciowa



Płytka płciowa[1] (epigynum[1], epigyne[2]) – struktura anatomiczna u samic pająków płytkowych, umożliwiająca kopulację i zapłodnienie jedynie przedstawicielom tego samego gatunku.
Budowa
[edytuj | edytuj kod]Płytka płciowa to zesklerotyzowana struktura na powierzchni ciała pająka, znajdująca się na brzusznej stronie odwłoka, jest zbudowana z chityny, znajduje się nad otworem płciowym u samic pająków płytkowych (większość gatunków[3]), pozwala na wprowadzenie samcowi nogogłaszczka, a dokładnie jego szczytu – embolusa do jednego z dwóch otworów płciowych[4], który jest tego samego gatunku co samica, na zasadzie podobnej do budowy zamka i klucza[5], co poprzeda zaczepienie bulbusa o wyrostki płytki płciowej[4].
Za płytką płciową wewnątrz ciała znajduje się kanalik kopulacyjny, a za nim spermateka, od niej kolejny kanalik prowadzi do jajowodu, a ten do jajnika[6].
Pająki, które nie mają zewnętrznej płytki płciowej należą do grupy Haplogynae, a odpowiednik tej struktury znajduje się wewnątrz ich ciała[3].
Galeria
[edytuj | edytuj kod]-
Isopeda sp.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Bellmann 2021 ↓, s. 10.
- ↑ Pająk, epigyne (płytka płciowa) dorosłej samicy, c.o.* [online], www.zestawychemiczne.pl [dostęp 2025-12-19].
- ↑ a b Kůrka i inni 2019 ↓, s. 16.
- ↑ a b Bellmann 2021 ↓, s. 16.
- ↑ Bellmann 2021 ↓, s. 419.
- ↑ Kůrka i inni 2019 ↓, s. 37.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Heiko Bellmann, Pająki i inne pajęczaki, Izabela Hajdamowicz, Wojciech Staręga, Lars Wilkers (red.), Wydanie zaktualizowane, Spotkania z Przyrodą, Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2021, ISBN 978-83-7763-486-8.
- Antonín Kůrka, Milan Řezáč, Rudolf Macek, Jan Dolanský, Pavouci České republiky, wyd. Vydání 1, Atlas, Praha: Academia, 2015, ISBN 978-80-200-2384-1 (cz.).