Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912 – 400 m stylem dowolnym mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Olympic rings without rims.svg
Letnie Igrzyska Olimpijskie 1912

Swimming pictogram.svg Pływanie
400 metrów stylem dowolnym mężczyzn
Złoty medal Kanada George Hodgson
Srebrny medal Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii John Hatfield
Brązowy medal Australazja Harold Hardwick

Wyścig na 400 metrów stylem dowolnym mężczyzn był jedną z konkurencji pływackich rozgrywanych podczas V Igrzysk Olimpijskich w Sztokholmie. Wystartowało 26 zawodników z trzynastu ekip narodowych.

Rekord świata na dystansie 440 jardów należał do Australijczyka Franka Beaurepaire'a, który zdobył na tym dystansie srebrny medal na IV Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Londynie cztery lata wcześniej. Beaurepaire wystartował na igrzyskach w 1920 i 1924 roku, lecz nie w Sztokholmie, gdyż zadeklarował się jako profesjonalista w 1911 roku by wziąć udział w kursie pływackim i ratowniczym. Największą nadzieją ekipy Australazji był Harold Hardwick, który w 1911 roku został amatorskim mistrzem Wielkiej Brytanii na 440 jardów. Hardwick został później zawodowym mistrzem w boksie w wadze ciężkiej.

Przed igrzyskami rekord na tym dystansie należał do Węgra Bélę von Las-Torresa czasem 5:28,4 ustanowionym 5 czerwca 1912 w Budapeszcie.

Podczas igrzysk w Sztokholmie złoto na tym dystansie przypadł jednak Kanadzie. Zdobył je George Hodgson, który zaledwie cztery dni wcześniej wygrał finał wyścigu na 1500 metrów. Hodgson stał się znany, gdy w 1910 roku został mistrzem Kanady na każdym dystansie, w którym brał udział. W 1911 roku wygrał wyścig na jedną milę na Festiwalu Imperium w Londynie, po czym zapisał się na Uniwersytet w Montrealu. w 1912 roku zdominował mistrzostwa krajowe jak również i oba dystanse na igrzyskach. Na kolejnych igrzyskach w Antwerpii w 1920 roku na obu dystansach Hodgson odpadł w fazie półfinałowej. Zdobywca srebrnego medalu, Brytyjczyk John Hatfield zdobył tytuł amatorskiego mistrza kraju w 1912 i 1913 roku.

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Rekord świata Królestwo Węgier Béla von Las-Torres (HUN) 5:28,4 Królestwo Węgier Budapeszt (HUN) 5 czerwca 1912
Rekord olimpijski Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Henry Taylor (GBR) 5:36,8 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Londyn (GBR) 16 lipca 1908

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Eliminacje[edytuj | edytuj kod]

Do zawodów przystąpiło 26 zawodników. Zostali podzieleni na 6 wyścigów. Awans uzyskiwało dwóch najlepszych z każdego wyścigu oraz najszybszy z zawodników na trzecich miejscach.

Wyścig 1
Poz. Zawodnik Wynik Uwagi
1. Australazja Harold Hardwick 5:36,0 Q OR
2. Australazja Malcolm Champion 5:37,0 Q
3. Stany Zjednoczone James Reilly 6:10,2
4. Szwecja Nils-Erik Haglund 6:23,4
5. Zjednoczone Królestwo Włoch Davide Baiardo b. d.
- Zjednoczone Królestwo Włoch Mario Massa DNF
Wyścig 2
Poz. Zawodnik Wynik Uwagi
1. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Thomas Battersby 6:03,6 Q
2. Norwegia John Johnsen 6:14,4 Q
3. Szwecja Eskil Wedholm 6:29,8
- Imperium Rosyjskie Pawieł Awksentjew DNF
Wyścig 3
Poz. Zawodnik Wynik Uwagi
1. Cesarstwo Niemieckie Max Ritter 5:44,6 Q
2. Królestwo Węgier Alajos Kenyery 5:46,0 Q
3. Stany Zjednoczone Nicholas Nerich 5:50,4 q
- Szwecja David Theander DNF
Australazja Theodore Tartakover DNF
Wyścig 4
Poz. Zawodnik Wynik Uwagi
1. Królestwo Węgier Béla von Las-Torres 5:36,2 Q
2. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Henry Taylor 5:48,4 Q
- Imperium Rosyjskie Nikołaj Woronkow DNF
Wyścig 5
Poz. Zawodnik Wynik Uwagi
1. Australazja Cecil Healy 5:34,0 Q OR
2. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii John Hatfield 5:35,6 Q
3. Cesarstwo Austrii Franz Schuh 6:09,4
Wyścig 6
Poz. Zawodnik Wynik Uwagi
1. Kanada George Hodgson 5:50,6 Q
2. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii William Foster 5:52,4 Q
3. Cesarstwo Niemieckie Oscar Schiele 5:57,0
4. Związek Południowej Afryki George Godfrey 6:30,6
5. Dania Harry Hedegaard 7:07,8

Półfinały[edytuj | edytuj kod]

Awans uzyskiwało dwóch najlepszych z każdego wyścigu oraz najszybszy z zawodników na trzecich miejscach.

Półfinał 1
Poz. Zawodnik Wynik Uwagi
1. Kanada George Hodgson 5:25,4 Q WR
2. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii John Hatfield 5:25,6 Q
3. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii William Foster 5:49,0
4. Stany Zjednoczone Nicholas Nerich 5:51,0
5. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Thomas Battersby 5:51,2
6. Norwegia John Johnsen b. d.
- Cesarstwo Niemieckie Max Ritter DNS
Półfinał 2
Poz. Zawodnik Wynik Uwagi
1. Australazja Harold Hardwick 5:31,0 Q
2. Królestwo Węgier Béla von Las-Torres 5:34,8 Q
3. Australazja Cecil Healy 5:37,8 q
4. Australazja Malcolm Champion 5:38,0
5. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Henry Taylor 5:48,2
- Królestwo Węgier Alajos Kenyery DNS

Finał[edytuj | edytuj kod]

Poz. Zawodnik Wynik
Gold medal icon.svg Kanada George Hodgson 5:24,4 WR
Silver medal icon.svg Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii John Hatfield 5:25,8
Bronze medal icon.svg Australazja Harold Hardwick 5:31,2
4. Australazja Cecil Healy 5:37,8
5. Królestwo Węgier Béla von Las-Torres 5:42,0

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]