Pływanie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2004 – 4 × 100 m stylem dowolnym mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Olympic rings without rims.svg
Letnie Igrzyska Olimpijskie 2004

pływanie
4 × 100 m stylem dowolnym mężczyzn
Złoty medal Południowa Afryka Południowa Afryka
Roland Mark Schoeman, Lyndon Ferns, Darian Townsend, Ryk Neethling
Srebrny medal  Holandia
Johan Kenkhuis, Mitja Zastrow, Klaas-Erik Zwering, Pieter van den Hoogenband, Mark Veens*
Brązowy medal  Stany Zjednoczone
Ian Crocker, Michael Phelps, Neil Walker, Jason Lezak, Nate Dusing*, Gary Hall Jr.*, Gabe Woodward*

* oznacza zawodników, którzy płynęli tylko w eliminacjach

Konkurencje pływackie na
Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2004
Swimming pictogram.svg
Styl dowolny
50 m   mężczyźni   kobiety
100 m mężczyźni kobiety
200 m mężczyźni kobiety
400 m mężczyźni kobiety
800 m kobiety
1500 m mężczyźni
Styl grzbietowy
100 m mężczyźni kobiety
200 m mężczyźni kobiety
Styl klasyczny
100 m mężczyźni kobiety
200 m mężczyźni kobiety
Styl motylkowy
100 m mężczyźni kobiety
200 m mężczyźni kobiety
Styl zmienny
200 m mężczyźni kobiety
400 m mężczyźni kobiety
Sztafety – styl dowolny
4 × 100 m mężczyźni kobiety
4 × 200 m mężczyźni kobiety
Sztafety – styl zmienny
4 × 100 m mężczyźni kobiety

4 × 100 m stylem dowolnym mężczyzn – jedna z konkurencji pływackich, które odbyły się podczas XXVIII Igrzysk Olimpijskich. Eliminacje i finał miały miejsce 15 sierpnia.

W wyścigu finałowym zwyciężyła sztafeta południowoafrykańska w składzie Roland Mark Schoeman, Lyndon Ferns, Darian Townsend, Ryk Neethling, która pobiła rekord świata (3:13,17). Płynący na pierwszej zmianie Schoeman ustanowił nowy rekord Afryki (48,17) na dystansie 100 m kraulem. Holendrzy po 300 m wyścigu byli na czwartym miejscu, ale dzięki Pieterowi van den Hoogenbandowi, który uzyskał najszybszy międzyczas spośród wszystkich zawodników (46,79) zdobyli srebro i pobli rekord swojego kraju (3:14,36). Brąz z czasem 3:14,62 wywalczyli Amerykanie dla których był to najsłabszy w historii rezultat na igrzyskach olimpijskich[a].

Terminarz[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie godziny podane są w czasie greckim (UTC+03:00) oraz polskim (CEST).

Data Godzina rozpoczęcia
UTC+03:00 CEST
15 sierpnia 2004 12:01 11:01 Eliminacje[2]
21:00 20:00 Finał[3]

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Przed zawodami rekord świata i rekord olimpijski wyglądały następująco:

Rekord Reprezentacja Czas Miejsce Data
Rekord świata  Australia
Michael Klim (48,18) WR
Chris Fydler (48,48)
Ashley Callus (48,71)
Ian Thorpe (48,30)
3:13,67[1] Australia Sydney 16 września 2000
Rekord olimpijski  Australia
Michael Klim (48,18) WR
Chris Fydler (48,48)
Ashley Callus (48,71)
Ian Thorpe (48,30)
3:13,67[1] Australia Sydney 16 września 2000

W trakcie zawodów ustanowiono następujące rekordy:

Data Etap konkurencji Reprezentacja Czas Rekord
15 sierpnia finał Południowa Afryka Południowa Afryka
Roland Mark Schoeman (48,17) AF
Lyndon Ferns (48,13)
Darian Townsend (48,96)
Ryk Neethling (47,91)
3:13,17 WR, OR

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Eliminacje[edytuj | edytuj kod]

[2]

Miejsce Wyścig Tor Państwo Zawodnik Czas Uwagi
1. 1 6 Południowa Afryka Południowa Afryka Roland Mark Schoeman (48,38)
Lyndon Ferns (48,34)
Darian Townsend (49,13)
Ryk Neethling (47,99)
3:13,84 Q, AF
2. 1 4  Stany Zjednoczone Gabe Woodward (49,93)
Nate Dusing (49,01)
Neil Walker (48,16)
Gary Hall Jr. (48,73)
3:15,83 Q
3. 1 5  Włochy Lorenzo Vismara (49,67)
Michele Scarica (48,92)
Alessandro Calvi (49,35)
Christian Galenda (48,24)
3:16,18 Q
4. 1 2  Holandia Mark Veens (49,73)
Johan Kenkhuis (48,80)
Mitja Zastrow (48,90)
Klaas-Erik Zwering (48,99)
3:16,42 Q
5. 2 4  Rosja Andriej Kaprałow (49,12)
Jewgienij Łagunow (49,68)
Iwan Usow (49,86)
Dienis Pimankow (48,80)
3:17,46 Q
6. 2 3  Australia Ashley Callus (50,04)
Eamon Sullivan (49,13)
Jono van Hazel (49,65)
Todd Pearson (48,82)
3:17,64 Q
2 5  Francja Romain Barnier (49,73)
Julien Sicot (49,29)
Fabien Gilot (49,21)
Amaury Leveaux (49,41)
Q
8. 1 3  Niemcy Stephan Kunzelmann (50,09)
Christian Keller (50,16)
Torsten Spanneberg (49,36)
Lars Conrad (48,36)
3:17,97 Q
9. 2 6  Kanada Yannick Lupien (50,16)
Riley Janes (49,49)
Mike Mintenko (49,60)
Brent Hayden (49,10)
3:18,35
10. 2 1  Ukraina Denys Syzonenko (50,05)
Andrij Serdinow (49,94)
Pavel Khnykin (49,47)
Yuriy Yegoshin (49,49)
3:18,95 NR
11. 1 8  Litwa Rolandas Gimbutis (49,11)
Saulius Binevičius (50,35)
Paulius Viktoravičius (50,20)
Vytautas Janušaitis (49,62)
3:19,28
12. 2 7  Brazylia Jader Souza (50,89)
Gustavo Borges (49,59)
Carlos Jayme (49,67)
Rodrigo Castro (50,05)
3:20,20
13. 1 1  Chorwacja Duje Draganja (50,38)
Mario Delač (49,75)
Ivan Mladina (50,16)
Igor Čerenšek (50,72)
3:21,01
14. 2 8  Grecja Aristidis Grigoriadis (50,15)
Alexandros Tsoltos (51,03)
Spyridon Bitsakis (52,25)
Andreas Zisimos (50,83)
3:24,26
15. 1 7  Chiny Chen Zuo (50,75)
Liu Weijia (51,15)
Zheng Kunliang (51,34)
Huang Shaohua (51,07)
3:24,31
2 2  Szwecja Eric la Fleur (50,43)
Stefan Nystrand (48,61)
Mattias Ohlin (50,24)
Lars Frölander
DSQ

Finał[edytuj | edytuj kod]

[3]

Miejsce Tor Państwo Zawodnik Czas Strata Uwagi
Gold medal icon.svg 4 Południowa Afryka Południowa Afryka Roland Mark Schoeman (48,17) AF
Lyndon Ferns (48,13)
Darian Townsend (48,96)
Ryk Neethling (47,91)
3:13,17 WR, OR
Silver medal icon.svg 6  Holandia Johan Kenkhuis (49,81)
Mitja Zastrow (49,25)
Klaas-Erik Zwering (48,51)
Pieter van den Hoogenband (46,79)
3:14,36 1,19 NR
Bronze medal icon.svg 5  Stany Zjednoczone Ian Crocker (50,05)
Michael Phelps (48,74)
Neil Walker (47,97)
Jason Lezak (47,86)
3:14,62 1,45
4. 2  Rosja Andriej Kaprałow (49,27)
Jewgienij Łagunow (49,17)
Dienis Pimankow (49,25)
Aleksandr Popow (48,06)
3:15,75 2,68
3  Włochy Lorenzo Vismara (49,16)
Filippo Magnini (48,30)
Michele Scarica (49,21)
Christian Galenda (49,08)
6. 1  Australia Michael Klim (49,37)
Todd Pearson (49,07)
Eamon Sullivan (49,19)
Ian Thorpe (48,14)
3:15,77 2,70
7. 7  Francja Romain Barnier (49,65)
Julien Sicot (49,31)
Fabien Gilot (48,95)
Frédérick Bousquet (48,32)
3:16,23 3,06
8. 8  Niemcy Jens Schreiber (49,88)
Lars Conrad (48,72)
Torsten Spanneberg (49,24)
Stefan Herbst (49,34)
3:17,18 4,01

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Amerykanie do 2004 roku męską sztafetę kraulową 4 × 100 m na igrzyskach olimpijskich przegrali tylko raz, w 2000 roku kiedy zajęli drugie miejsce[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]