P-700 Granit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
P-700 Granit
Ilustracja
Państwo ZSRR / Rosja
Rodzaj pocisk manewrujący
Przeznaczenie woda-woda
Data konstrukcji 1970
Lata produkcji 1974 - 1994[1]
Operacyjność od 1981
Długość 10,00 m
Średnica 0,85 m
Rozpiętość 2,6 m
Masa 7 000 kg
Napęd silnik turboodrzutowy
Prędkość max > 2,5 Ma
Zasięg 625 km
Masa głowicy 750 kg
Typ głowicy konwencjonalna / jądrowa
Równoważnik ~500 kT
Użytkownicy
Marynarka Wojenna Federacji Rosyjskiej
Wyrzutnie P-700 na krążowniku rakietowym projektu 1144 Frunze (po prawej)

P-700 Granit (ros. П-700 "Гранит", 3M45, Kod NATO:SS-N-19 Shipwreck) – pocisk manewrujący woda-woda, jeden z podstawowych pocisków w Radzieckiej Marynarce Wojennej, a później także w Rosyjskiej Marynarce Wojennej, zaprojektowany pierwotnie jako przeciwokrętowy pocisk manewrujący.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przyczyną powstania pocisku Granit był zamiar skonstruowania rakiety odpowiadającej zasięgiem pociskom P-500 Bazalt, lecz nadającej się do wystrzeliwania z zanurzonych okrętów podwodnych, jak P-120 Malachit. Wstępne prace nad nią zlecono biuru OKB-52 w 1966 roku[2]. Pierwotnie zakładano, że nowy pocisk będzie się mieścić w kontenerach startowych rakiet Malachit, lecz zwiększone wymagania spowodowały wzrost gabarytów rakiety. Ambitne wymagania co do zasięgu (800 km) i prędkości (do 4000 km/h) musiały być i tak skorygowane postanowieniem z 1968 roku do 500 km i 3000 km/h[2]. Zaprojektowanie pocisku zlecono następnie postanowieniem KC KPZR i Rady Ministrów z 10 lipca 1969[2].

Od 1975 roku prowadzono próby pocisków, a pierwszy testowy start spod wody odbył się 26 lutego 1976[3]. W 1980 roku przeprowadzono próby pocisków na ich docelowych nosicielach - krążownikach proj. 1144 i okrętach podwodnych proj. 949. Badania państwowe zakończyły się w sierpniu 1981, a pocisk przyjęto oficjalnie na uzbrojenie 19 lipca 1983[4].

Opis[edytuj | edytuj kod]

W celu uzyskania dużego zasięgu, napęd marszowy oparto na silniku turboodrzutowym KR-21-300, bardziej ekonomicznym od napędu strumieniowego. Napęd startowy stanowi silnik rakietowy na paliwo stałe, po raz pierwszy w świecie zamontowany na przedłużeniu kadłuba pocisku - w dyszy silnika turboodrzutowego[2]. Wlot powietrza do silnika odrzutowego z centralnym stożkiem umieszczono z przodu kadłuba (jest on podobny do samolotu MiG-21) i jest on pierwotnie zakrywany ochronnym czepcem, odstrzeliwanym po wylocie rakiety spod wody[3]. W stożku wlotowym znajduje się stacja radiolokacyjna. Pocisk ma cygarowaty kadłub i krótkie trójkątne skrzydła, składane w dół w cylindrze startowym, oraz cztery trójkątne stateczniki[3].

Pocisk wyposażony jest w zaawansowany system samonaprowadzania radiolokacyjnego na końcowym odcinku lotu, pozwalający na automatyczny wybór głównego celu, oraz rozdzielenie pocisków jednej salwy, które w locie mogą wymieniać się informacjami uzyskanymi z radarów[3]. Pociski wyposażone są także w stacje zakłóceń aktywnych[3].

Na okrętach podwodnych proj. 949 pociski są wystrzeliwane z cylindrycznych wyrzutni SM-225[3], na krążownikach proj. 1144 z wyrzutni SM-233[4]. Wyrzutnie umieszczone są pod stałym kątem i przed startem są napełniane wodą, zarówno na okrętach podwodnych, jak i nawodnych[3].

Użytkowanie[edytuj | edytuj kod]

Pociski P-700 Granit są jednym z podstawowych typów uzbrojenia 4 rosyjskich krążowników rakietowych projektu 1144 oraz 15 okrętów podwodnych o napędzie atomowym typu Oscar, czyli zarówno okrętów projektu 949, jak i projektu 949A[5]. Stanowią także uzbrojenie lotniskowca (ciężkiego krążownika lotniczego) „Admirał Kuzniecow”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Продукция ПО «Стрела» (ros.). testpilot.ru. [dostęp 2015-05-13].
  2. a b c d W. Asanin, Rakiety..., ss.22-23
  3. a b c d e f g W. Asanin, Rakiety..., ss.24-25
  4. a b W. Asanin, Rakiety..., ss.26-28
  5. John Pike: Project 949 / Oscar (ang.). globalsecurity.org, 2015-04-08. [dostęp 2015-05-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]