Pałac Branickich w Warszawie (ul. Miodowa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Branickich
w Warszawie
Obiekt zabytkowy nr rej. 436/1 z 1 lipca 1965
Widok pałacu od strony ulicy Podwale
Widok pałacu od strony ulicy Podwale
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Miodowa 6
ul. Podwale 3 i 5
Architekt Jan Zygmunt Deybel
Rozpoczęcie budowy XVIII w.
Zniszczono II wojna światowa
Odbudowano 1947–1953
Pierwszy właściciel Jan Klemens Branicki
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Branickich w Warszawie
Pałac Branickich
w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pałac Branickich w Warszawie
Pałac Branickich
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Branickich w Warszawie
Pałac Branickich
w Warszawie
Ziemia52°14′49″N 21°00′41″E/52,246944 21,011389

Pałac Branickich – pałac znajdujący się w Warszawie przy ul. Miodowej 6. Oficyny pałacu są przypisane do ul. Podwale (nr 3 i 5).

Wybudowany w bezpośrednim sąsiedztwie Zamku Królewskiego, należał do najbogatszych rezydencji magnackich w stolicy.

Historia[edytuj]

W pierwszej połowie XVII wieku w miejscu tym stał dwór rodziny Sapiehów. W XVIII wieku posesja została kupiona przez Stefana Mikołaja Branickiego.

Pałac został wzniesiony w latach 40. XVIII wieku dla Jana Klemensa Branickiego, hetmana wielkiego koronnego. Jego głównym architektem był Jan Zygmunt Deybel. Współpracowali z nim także Jan Henryk Klemm, Jakub Fontana i rzeźbiarz Jan Chryzostom Redler. Późnobarokowy pałac posiada dwie klasycystyczne oficyny, okalające rozległe podwórze, zamknięte bramą od strony ulicy Podwale. Od przydomku małżonki hetmana, Izabelli z Poniatowskich (siostry króla Stanisława Augusta), pałac nazywany był powszechnie „pałacem Pani Krakowskiej” (odziedziczyła tę posesję w 1771 roku).

W 1804 roku sprzedała pałac rodzinie Niemojewskich, zaś w roku 1817 jego właścicielem stał się Stanisław Sołtyk. Pałac był przebudowywany wielokrotnie w wieku XIX.

Do 1949 r. należał do Franciszka Salezego Potockiego, kiedy odebrano mu go na podstawie dekretu dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy z 26 października 1945 (tzw. dekretu Bieruta). W dużej mierze zniszczony podczas II wojny światowej, został odbudowany w latach 1947–1953.

Do 2009 był jedną z siedzib Urzędu m. st. Warszawy. We wrześniu 2008 r. władze Warszawy podjęły negocjacje ze spadkobiercami Potockiego ws. warunków zwrotu nieruchomości[1]., a w listopadzie 2008 r. zawarły z nimi ugodę, na mocy której nieruchomość wraz z pałacem stała się ich własnością.

Na początku 2009 władze Warszawy podjęły decyzję o wcześniejszej wyprowadzce urzędu z pałacu. Biura zostały przeniesione na ulice: Senatorską i Kredytową. W 2013 spadkobiercy Franciszka Salezego Potockiego sprzedali budynek jednemu z deweloperów[2].

Pałac wraz z oficynami i bramą jest wpisany do rejestru zabytków (nr rej. 436/1, 436/2, 436/3).

Pozostałe informacje[edytuj]

  • Przy wejściu do pałacu od strony dziedzińca znajduje się para zachowanych dwukomorowych gaśników na pochodnie.

Przypisy

  1. Warszawski ratusz na walizkach
  2. Kordian Kuczma. Złoto dla zuchwałych. Warszawska reprywatyzacja. „Skarpa Warszawska”, s. 8, wrzesień 2016.