Pałac Cesarski w Tokio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Panorama kompleksu pałacowego w Tokio
Panorama kompleksu pałacowego w Tokio
Pałac Cesarski
Seimon Ishibashi (Kamienny Most Głównej Bramy)
Seimon Ishibashi (Kamienny Most Głównej Bramy)
Państwo  Japonia
Miejscowość Tokio
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny modernizm japoński
Ważniejsze przebudowy lata 60. XX w.
Zniszczono wskutek bombardowań podczas II wojny światowej
Kolejni właściciele cesarze Japonii
Położenie na mapie Tokio
Mapa lokalizacyjna Tokio
Pałac Cesarski
Pałac Cesarski
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Pałac Cesarski
Pałac Cesarski
Ziemia35°41′05″N 139°45′08″E/35,684722 139,752222
Strona internetowa
Mapa cesarskiego kompleksu pałacowego i ogrodów

Pałac Cesarski w Tokio (jap. 皇居 Kōkyo?, dosł. Rezydencja Cesarska) – główna rezydencja cesarza Japonii. Zespół budynków i pawilonów o różnym przeznaczeniu oraz ogrodów w centralnej, tokijskiej dzielnicy Chiyoda. Powierzchnia całego zespołu pałacowego równa jest powierzchni Parku Centralnego w Nowym Jorku i wynosi 341 hektarów.

Historia[edytuj]

Obecny pałac cesarski został wzniesiony na miejscu dawnego Zamku Edo (Edo-jō), który był siedzibą siogunów rodu Tokugawa, rządzących Japonią w latach 1603–1867. W 1868 roku siogunat został obalony, a stolica kraju i cesarska rezydencja zostały przeniesione z Kioto do Edo, które przemianowano na Tokio (Wschodnia Stolica). W 1888 roku zakończono budowę nowej siedziby, która została zniszczona podczas II wojny światowej i odbudowana po jej zakończeniu w tym samym stylu[1]. W okresie od 1888 do 1948 roku pałac był nazywany Pałacem-Zamkiem (宮城 Kyūjō).

Remont i modernizacja całego kompleksu została zakończona w 1968 roku, z zachowaniem japońskiego stylu architektonicznego. Główny budynek pałacowy nie został postawiony na miejscu dawnego pałacu sioguna, który znajdował się na terenie Ogrodów Wschodnich. W 1993 roku ukończono nową rezydencję dla obecnego cesarza Akihito.

Większa część terenu pałacowego jest zamknięta dla zwiedzających. Można jednak rezerwować (także przez Internet) wycieczki z przewodnikiem w Agencji Dworu Cesarskiego. Pałac Cesarski jest ogólnie dostępny tylko dwa dni w roku: w urodziny cesarza (23 grudnia) oraz z okazji Nowego Roku (2 stycznia). Rodzina cesarska ukazuje się wówczas na oszklonym tarasie.

Główne obiekty[2][edytuj]

Pałac Cesarski (宮殿 Kyūden)

Został ukończony w 1968 roku. Przyjmowani są w nim goście krajowi i zagraniczni, składający oficjalne wizyt państwowe. Odbywają się w nim ceremonie państwowe.

Agencja Dworu Cesarskiego (宮内庁 Kunaichō)

Budynek został oddany do użytku w 1935 roku. Jego trzecie piętro było wykorzystane jako tymczasowa rezydencja cesarska od 1952 roku, aż do oddania do użytku nowej rezydencji pałacowej w 1968 roku.

Muzeum Zbiorów Cesarskich (三の丸尚蔵館 San-no-maru Shōzōkan)

Muzeum zostało oddane do użytku w 1993 roku w celu przechowywania i prezentowania kolekcji liczącej ok. 9,8 tys. obiektów muzealnych, nie tylko japońskich (m.in. obrazy, kakemono, emaki-mono, porcelanę, kaligrafię, dzieła literatury, meble), przekazanej przez rodzinę cesarską kolejno w latach: 1989, 1996, 2001, 2005[3].

Sala Koncertowa (桃華楽堂 Tōkagakudō)

Wzniesiona w latach 60. XX w. dla cesarzowej Kōjun (1903–2000), która była miłośniczką muzyki klasycznej. Budynek ma kształt ośmiokątny, dach w kształcie płatków kwiatu powojnika (Clematis L.). Ściany zewnętrzne są pokryte kolorowymi płytkami i fragmentami porcelany arita i shigaraki. Tworzą one mozaiki przedstawiające wielkie ptaki oraz słońce, księżyc i gwiazdy.

Departament Muzyki (楽部 Gakubu)

Jest odpowiedzialny za zachowanie tradycji i organizację przedstawień dawnej muzyki dworskiej gagaku, a także klasycznej muzyki w stylu zachodnim. Planuje i urządza koncerty w Pałacu w czasie państwowych przyjęć. Przedstawienia dla publiczności odbywają się co roku jesienią. Organizacyjnie należy do Zarządu Ceremonii Agencji Dworu Cesarskiego.

Departament Archiwów i Mauzoleów (書陵部 Shōryōbu)

Odpowiada za przechowywanie ważnych i oficjalnych dokumentów i ksiąg dotyczących Domu Cesarskiego oraz za opiekę i utrzymanie mauzoleów i grobowców rodziny cesarskiej, usytuowanych w różnych miejscach Japonii.

Baszta Fushimi (伏見櫓 Fushimi-yagura)

Yagura (wieża zamkowa, stołp, baszta, donżon)[4] stała kiedyś na terenie zamku Fushimi w Kioto. Została rozebrana i ustawiona w obecnym miejscu podczas panowania trzeciego sioguna z rodu Tokugawa, Iemitsu. Zniszczona w pożarze w 1657 roku i zrekonstruowana w 1659 roku. Zniszczona ponownie w czasie wielkiego trzęsienia ziemi w Kantō w 1923 roku. Jest widoczna także w głębi na zdjęciu w infoboksie. Ten fragment terenu pałacowego jest „obowiązkowym” tłem dla zdjęć turystów.

Pawilon Recepcyjny (長和殿 Chōwaden)

Jest to największy budynek na terenie pałacowym. Ma 160 m długości, a korytarz wewnętrzny – 100 metrów. W jego wnętrzu jest kilka sal i pomieszczeń, które służą celom recepcyjnym i ceremonialnym. Największa z nich, Shunjū-no-Ma, ma charakter wielofunkcyjny, służy m.in. jako sala audiencjonalna. Tu cesarz odbiera listy uwierzytelniające od nowo przybyłych do Japonii ambasadorów.

Dwukrotnie w roku: 2 stycznia (z okazji Nowego Roku) i 23 grudnia (z okazji urodzin cesarza Akihito) za kuloodporną szybą werandy tego pawilonu członkowie rodziny cesarskiej ukazują się publiczności zgromadzonej na przylegającym do niego placu o nazwie Kyūden Tōtei, który może pomieścić 20 tys. osób[5].

Most Podwójny (二重橋 Nijū-bashi)

Most widoczny na zdjęciu w infoboksie jest jednym z najlepiej znanych w Japonii i jednym z najczęściej fotografowanych obiektów w Tokio przez turystów. Popularnie nazywany jest Nijū-bashi, co jest tłumaczone jako „podwójny most”, czy też „most dwupoziomowy, dwuwarstwowy”. W rzeczywistości jednak są to dwa oddzielne mosty: kamienny i stalowy. Na pierwszym planie widoczny jest Kamienny Most Głównej Bramy (正門石橋 Seimon Ishibashi) zwany także „mostem okularowym” ze względu na podobieństwo konstrukcji przęseł do okularów. Tuż za nim znajduje się Żelazny Most Głównej Bramy (正門鉄橋 Seimon Tetsubashi). Ten drugi był niegdyś zbudowany z drewna i ze względu na to, że wysokość brzegu ponad fosą jest stosunkowo duża został on wzmocniony podwójnymi dźwigarami. Stąd powstała nazwa Nijū-bashi. Patrząc od strony placu parkowego sprzed pałacu, ponad mostem kamiennym ledwie widoczna jest ozdobna balustrada mostu stalowego. Można zatem odnieść wrażenie, że dwa mosty tworzą most dwupiętrowy. W głębi za mostami widoczna jest baszta Fushimi[6].

Na niektórych mapach i planach oba mosty są oznaczone tą samą nazwą Nijū-bashi.

Most Nijū-bashi jest otwarty tylko z okazji specjalnych okazji, jak oficjalne wizyty państwowe i formalne ceremonie pałacowe. Dwa razy do roku wchodzą nim wszyscy chętni, którzy z wewnętrznego placu Kyūden Tōtei chcą pozdrowić cesarza i jego rodzinę zebranych na werandzie pawilonu Chōwaden: 2 stycznia (z okazji Nowego Roku) i 23 grudnia (z okazji urodzin cesarza Akihito).

Poniżej dwa zdjęcia obu mostów: po lewej kamienny (widoczny z zewnątrz) i po prawej stalowy (niewidoczny).

Twórcą stalowego mostu Nijū-bashi był niemiecki inżynier, Wilhelm Heise (1846–1895)[7][8]. Jeden z wielu specjalistów zagranicznych, zapraszanych przez rząd Japonii okresu Meiji, aby pomagali w modernizacji kraju.

Galeria[edytuj]

Inne zabytkowe pałace cesarskie[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Tokyo Imperial Palace (ang.). japan-guide.com, 2017. [dostęp 2017-09-09].
  2. a b Information of the Facilities (ang.). Imperial Household Agency. [dostęp 2017-09-09].
  3. a b Major Collections (ang.). Imperial Household Agency. [dostęp 2017-09-10].
  4. a b Koh Masuda: Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 1956. ISBN 4-7674-2015-6.
  5. a b 長和殿と宮殿東庭 (jap.). 皇居参観ガイド (przewodnik po pałacu), 2006. [dostęp 2017-09-13].
  6. a b Nijubashi Bridge (ang.). Ministry of the Environment, Government of Japan. [dostęp 2017-09-14].
  7. a b Meiji-Portraits (niem.). 2017. [dostęp 2017-09-14].
  8. a b Heise, Wilhelm ハイゼー・ウイリアム (1846-1895), Ingenieur 技師 (niem.). Das japanische Gedächtnis - 日本の想い、ドイツの想い. [dostęp 2017-09-14].

Linki zewnętrzne[edytuj]